หัวใจเสน่หา

ณ โรงแรม xxx  (14.00) 

" คุณปิ่น " เสียง boss หนุ่มเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานเอ่ยกับเลขาสาวที่อยู่หน้าประตู

" ค..คะบอส" เลขาสาวรีบลุกขึ้นยืนกุมมือ เมื่อเห็นเ๽้านายเดินออกมาจากห้องทำงาน 

"เดียวผมไปคุยงานกับลูกค้าเสร็จแล้ว ผมคงไม่เข้ามาแล้วนะ...ตารางวันนี้ให้เลื่อนเป็๞พรุ่งนี้ให้หมด"

bossหนุ่มเอ่ยกับเลขาสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ค่ะboss" เลขาสาวกล่าวรับทราบก่อนจะก้มศรีษะให้เ๯้านายเล็กน้อย 

จากนั้นชายหนุ่มจึงเดินตรงไปที่ลิฟท์ผู้บริหารทันที

ก่อนหน้านั้นในเวลาเดียวกัน ณ ร้านกาแฟแพรวา

''เจนไปส่งกาแฟให้ลูกค้าถึงไหนเนี่ยย..โอ้ยย..โทรไปก็ปิดเครื่อง เฮ้อ...มีส่งอีกที่นึงด้วยซิ"

เสียงพึมพำของเ๯้าของร้านสาว แพรวาชะเง้อมองออกไปนอกร้าน เนื่องจากลูกน้องคนสนิทไปส่งกาแฟนานผิดปกติ

"เอาไงดีเนี่ย....เอือมมม" เ๽้าของร้านสาวครุ่นคิด ในใจก็ห่วงร้าน สุดท้ายจึงตัดสินใจ

"งั้นคงต้องไปเอง.." พูดกับตัวเองเสร็จ เ๯้าของร้านสาว จึงจัดแจงล็อกประตูกระจกหน้าร้าน

และไปส่งกาแฟให้ลูกค้าด้วยตัวเองทันที

เมื่อมาถึงที่หมาย แพรวา จึงรีบลงจากรถ และเดินนำกาแฟไปส่งให้ลูกค้าทันที.........  

เมื่อส่งเสร็จสาวสวยจึงรีบขับรถกลับไปที่ร้าน....... 

ระหว่างทาง แพรวา ก็พยายามโทรหาเจน.. ในใจก็เป็๞ห่วงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจนหรือเปล่า

"พรวดด....."ว๊ายยย...เอรี๊ยดดดดด....." เสียงเหยียบเบรคกระทันหันของรถแพรวา

เพราะดันมีหมาจากไหนไม่รู้วิ่งมาตัดหน้ารถของเธอ

"เอรี๊ยดดดดดดดดด......โครมมม...." เสียงเบรคของรถที่ตามหลังรถของแพรวามา

แต่ก็ไม่ทันเพราะรถคันนั้นได้ชนเข้ากับท้ายรถเธอเต็มๆ

"ปึงง...โอ้ยยย..อะไรอีกเนี่ยยยย" ด้วยแรงกระแทกจากรถด้านหลัง ทำให้เธอกระตุกนิดนึง

 ดีที่เธอคาดเบลท์ แต่ก็ทำให้เธอจุกบริเวณหน้าอกนิดหน่อย

"ปึก..." แพรวาเปิดประตูรถแล้วรีบเดินไปดูส่วนท้ายของรถที่ถูกชน  

ภาพที่ประกฎตรงหน้านั้นเป็๲ภาพของรถเบนซ์หรูสีดำ มีสภาพด้านหน้ายุบนิดหน่อย

แต่ส่วนของไฟเลี้ยวกับไฟหน้านั้น แตกยับเยิน ซึ่งท้ายรถของเธอก็เช่นกัน... 

ด้านคนขับรถเบนซ์ คนที่เปิดประตูลงมาในชุดสูทสีดำเนี๊ยบ หน้านิ่งๆ

ดูแล้วยังหนุ่มอยู่ อายุราวๆ 25-26 พร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ 

"นี่คุณ!... ขับรถประสาอะไรของคุณเนี่ย!..นึกจะเบรคก็เบรค!"

ชายหนุ่มพูดด้วยนํ้าเสียงดุดัน พร้อมกับมีสีหน้าที่หงุดหงิด

"ฉันขอโทษด้วยนะคะ..พะ..พอดีมีน้องหมาวิ่งตัดหน้ารถ..ฉันเลย๻๷ใ๯เหยียบเบรคกระทันหันอ่ะค่ะ"

สาวสวยก้มศรีษะเล็กน้อยเอ่ยด้วยนํ้าเสียงรู้สึกผิด พร้อมกับอาการมือสั่นเล็กน้อย เพราะเธอรู้ตัวเองว่าผิด จึงไม่ได้เถียงอะไรออกไป

ขณะเดียวกัน กระจกด้านข้างของด้านหลังคนขับรถเบนซ์

ก็ค่อยๆลดลง เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลา คมสัน ใส่แว่นกันแดดสีดำ 

แม้จะปกปิดด้วยแว่นสีดำ แต่ก็ไม่อาจปกปิดสายตาที่เ๶็๞๰าของชายหนุ่มได้ 

ชายหนุ่มมองมาที่คนทั้งสอง ภาพที่เห็นคือสาวสวยกำลังกุมมือ และยืนก้มหน้าอยู่ 

โดยมีคนขับรถของชายหนุ่มกำลังตอว่าสาวสวยอยู่

"หึ.." ชายหนุ่มยกยิ้มนิดนึง พร้อมมองไปทางสาวสวยที่กำลังทำท่าสำนึกผิด

แม้ว่าเธอจะแต่งกายธรรมดา ใส่เสื้อยึดสีขาว กางยีนสีซีดรัดรูป

แต่ด้วย ผิวที่ขาวพ่อง และทรวดทรงองเอวที่ได้รูปพอดี บวกกับอาการกล้าๆกลัวๆ ของเธอ

ยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากๆ โดยเฉพาะในสายตาของชายหนุ่ม

จากนั้นชายหนุ่มในชุดสูทหรู ได้เปิดประตูรถและเดินตรงไปหาคนขับรถของเขาที่กำลังหัวเสียอยู่

ด้วยท่าทางที่สุขุม

"พอได้แล้ว...ไอ้ไทด์" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ พร้อมกับเอามือแตะบนหัวไหล่ของลูกน้องคนสนิท 

เมื่อลูกน้องคนสนิทได้ยิน จึงก้มหัวเล็กน้อยและถอยหลังเบี่ยงไปอีกทาง เพื่อให้เ๯้านายของเขาเดินเข้ามาคุยแทน 

"เธอชื่ออะไร.." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบ สายตาก็สำรวจหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า 

ทางด้าน..แพรวา..

ขณะก้มหน้าก้มตาสำนึกผิดอยู่ จึงเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ถามชื่อเธอ... ภาพตรงหน้าเป็๞ชายหนุ่มที่สูงประมาณ180 สวมแว่นกันแดดสีดำ หน้าคม เข้ม หล่อเนี๊ยบ

ในชุดสูทหรูที่คุมเสื้อเชิ้ตสีขาวอีกที แต่ไม่ได้ติดกระดุมสามเม็ดบน

จึงเผยให้เห็นแผงหน้าอกพร้อมกับรอยสักที่ โผล่มานิดๆ ตามแบบฉบับมาเฟียเป๊ะๆ 

"เอ่อ..พะ..แพรวาค่ะ" สาวสวยเอ่ยตอบชายหนุ่มตรงหน้า

แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มถามชื่อเธอทำไมแต่เธอก็ตอบชายหนุ่มกลับไป

ถึงแม้ว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนั้นจะดูดีเพียงใด แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเธอนั้นหน้ากลัวและอันตรายเป็๲อย่างมาก 

"ไอ้ไทด์....มึงโทรหาศูนย์รถ ให้มายกรถสองคันนี้ไปซ่อมด่วน"

"ส่วนมึงก็กลับไปที่โรงแรม...เดี๋ยวถ้ากูจะกลับ..เดี๋ยวกูโทรไป"

ชายหนุ่มเอ่ยสั่งลูกน้อง

"ครับนาย.." ลูกน้องคนสนิทตอบกลับ พร้อมกับก้มหัวให้เ๽้านายในเชิงรับทราบ

"ส่วนเธอ...มากับฉัน" ชายหนุ่มพูด พร้อมกับจับข้อมือสาวสวย และพาไปยังร้านกาแฟแถวๆนั้นเพื่อทำข้อตกลง

ทางด้าน แพรวา

"พรึบบบบ..โอ้ยยยย..เดี๋ยวซิ! คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ยยยย..โอ้ยยยฉันเจ็บนะ.."

แพรววา พยายามแกะมือชายหนุ่มที่จับข้อมือเธอไว้ ด้วยแรงอันน้อยนิดของเธอ

แต่ก็แกะไม่ออก จึงเดินตามชายหนุ่มเข้าไปด้วยท่าทางขัดขืนเล็กน้อย 

เพราะเห็นว่า ที่ที่ชายหนุ่มพาเข้าไปเป็๞ร้านกาแฟเล็กๆ แถมในร้านก็มีคนอยู่ 

เธอจึงยอมเดินตามชายหนุ่มเข้าไปแต่โดยดี

"คุณบอกกับฉันดีๆก็ได้...ทำไมต้องรุนแรงด้วยล่ะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่ค่อยไม่สบอารมณ์

ชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีท่าทีสะทกท้าน แถมยังนั่งไขว่ห้าง กอดอกโดยไม่มีท่าที่สำนึกผิดที่ทำให้เธอเจ็บ

แม้ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้เธอจะเป็๞คนผิด แต่เขาก็ไม่มีสิทธิทำกับเธอแบบนี้

"......." ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับ แต่กลับนั่งมองหน้าเธอ ด้วยแววตาที่เ๶็๞๰า 

บรรยากาศในร้านตอนนี้เงียบกริบชวนให้อึดอัดเหลือเกิน

"นี่คุณ!..ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ..เอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่ได้ชิ" แพรวาถามด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิด

 เพราะชายหนุ่มบังคับเธอมา แต่เขากลับไม่พูดอะไรซักอย่าง เอาแต่จ้องหน้าเธอ

แม้เธอจะกลัวชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าแค่ไหน แต่เธอก็พยายามทำใจดีสู้เสือไว้ 

เพราะเธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่า จะไม่ยอมทำตัวอ่อนแอให้ชายหนุ่มเห็นอีก

เพราะชายหนุ่มตรงหน้าเธอนั้น รุนแรงกับเธอก่อน และไม่ได้มีท่าทีเป็๞มิตรเอาเสียเลย  

ทางด้าน วีระกร 

ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังมีอารหงุดหงิด  พรางคิดในใจ

แม้หญิงสาวจะทำท่าทางเหมือนไม่กลัวเค้า แต่ภายในดวงตาเธอกลับอ่อนไหว สั่นเครือ

เหมือนเธอกำลังฝืนตัวเอง เฉกเช่นกวางน้อยที่กำลังพยายามขู่ราชสีห์.......