ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.....ปรมาจารย์ยุทธภพ ในร่างชายชราชุดยาวสีขาวประดับลวดลายสวยงาม ลูบเคราจ้องมองไป๋เยว่หลิงด้วยแววตาเยือกเย็น ส่วนเลี่ยหยางนั้นก็ลุกขึ้นมาเคียงข้างเยว่หลิง ในมือถือดาบ แต่เยว่หลิงยังไม่ชักกระบี่ออกมาแต่อย่างใด

"คนอย่างท่านทำไมถึงทรยศได้!" 

เจ้าสำนักหนึ่งที่ถูกจับในตาข่ายตะโกนเสียงดัง

ปรมาจารย์ไม่สนใจ เขาพูดกับเยว่หลิงแทน

"ถ้าเจ้ายอมสวามิภักดิ์ต่อองค์ชาย ข้าจะทูลเสนอแต่งตั้งให้เจ้าได้เป็นราชครูในอนาคต"

องค์ชายทุ่งหญ้าหันหน้ามาทำท่าจะแย้ง แต่ท่านปรมาจารย์ห้ามไว้ เขาจึงไม่พูด แต่แววตามีความไม่พอใจเล็กน้อย

"คนผู้นี้ หากได้เป็นพรรคพวก หลังจากข้าสิ้นลมไปแล้ว ย่อมคุ้มครองพระองค์และราชบัลลังค์ไม่ให้สั่นคลอนได้แน่นอน"

"ข้าก็จะได้จากไปโดยไม่มีห่วง"

ผู้เฒ่าคิดการณ์ไกลกว่าองค์ชายเด็กน้อยยิ่งนัก แววตาที่เขามององค์ชายทุ่งหญ้าแสดงถึงความสัมพันธ์เกินกว่าธรรมดา

ปรมาจารย์อ้าแขนเชิญชวนไป๋เยว่หลิง

"มาด้วยกันเถอะ ยังไงราชวงศ์นี้ก็ทำเลวกับพ่อและเจ้าไว้มาก ไม่ควรค่าแก่การปกป้องพวกมัน"

เลี่ยหยางมองตาเยว่หลิง บัดนี้แววตาเขาเยือกเย็นกว่าเดิมยิ่งนัก เหมือนเขากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

ลมพัด ใบไม้ร่วงปลิว บรรยากาศระหว่างปรมาจารย์ 2 ยุคนั้นช่างเยือกเย็น แน่นิ่งยิ่งนัก

ชายชราถอนหายใจ และมีรอยยิ้มบางๆ

"อืม.....งั้นก็มาสู้กันเถอะ..." 

เยว่หลิงโค้งศรีษะ และชักกระบี่ออกมา

เลี่ยหยางกังวลมาก วันนี้เจ้าเยว่หลิงใช้กำลังไปมากแล้ว เขาเหลือแรงไม่มากแล้ว 

แต่...บุคคลเบื้องหน้านี้ หาใช่จอมยุทธธรรมดาไม่ เขาคือปรมาจารย์ที่ทั่วทั้งยุทธภพให้การยอมรับมานานหลายสิบปี  และไม่เคยมีผู้ใดเอาชนะเขาได้มาก่อน!

เลี่ยหยางเริ่มมองไปทั่ว เพื่อเครียมหาช่องทางพาเยว่หลิงหนี ตอนนี้ข้ามีระเบิดควัน 2 ลูก มีดสั้นอีก 5 เล่ม ยัยอิงเหรินนั่นหายเงียบไปเลย นางคงไม่ได้แค่มาทักทายข้าเฉยๆ นางและพรรคพวกของนางต้องมีแผนการอะไรแน่นอน

นางซุ่มมองในที่มืดโดยไม่โผล่มาแบบนี้ ยิ่งอันตรายกว่าพวกชาวทุ่งหญ้าเบื้องหน้านี้เสียอีก

"หยาง..." เยว่หลิงพูดกระซิบเบาๆ

"ข้าต้องใช้วิชากระบี่จันทรา ไม่งั้นข้าสู้เขาไม่ได้"

"ทุกคนที่นี่จะถูกฆ่าทั้งหมด เจ้าก้มตัวต่ำๆนะ"

เลี่ยหยางตกใจ รีบห้ามในทันที

"จะ....เจ้าจะฆ่าทุกคน! อย่านะหลิงหลิง ไม่ได้เด็ดขาด!"

"ถ้าเจ้าฆ่าทุกคน เจ้าจะถูกล้างแค้นจากคนทั้งยุทธภพ"

"แต่....." เยว่หลิงลังเลใจ หากไม่ใช่เลี่ยหยางพูด คงไม่มีอะไรมาสั่นคลอนจิตใจเขาได้

ปรมาจารย์เห็นทั้งคู่กระซิบกระซาบกัน

"หึ! ไม่เข้ามารึ"

"งั้นข้าไปเอง!"

เขากระโจนเข้าหาเยว่หลิง ฝ่ามือนั่น แม้ใช้กระบี่รับได้ แต่ก็ยังกระอักเลือดกระเด็นถอยหลังไปไกล แม้ว่าเลี่ยหยางจะช่วยดันหลังไว้ให้แล้วก็ตาม

"อั่ก! นี่มันฝ่ามืออะไรกัน?"

ปรมาจารย์ไม่ปล่อยให้มีเวลาว่าง เขาซัดฝ่ามือที่สอง เยว่หลิงผลักเลี่ยหยางออกไป ใช้กระบี่ฟาดเข้าไปสู้ แต่ไม่น่าชื่อว่ากระบี่ฟันฝ่ามือนั้นไม่เข้าเลยแม้แต่น้อย

ปรมาจารย์รุกหนัก เขาซัดฝ่ามือไปอีกหลายครั้ง ไป๋เยว่หลิงหลบได้เฉียดฉิว พลังของฝ่ามือนั้นทำเอาเสียว ยะเยือกทุกครั้ง แค่ฝ่ามือเดียวก็ฆ่าคนตายได้เลย

เยว่หลิงได้แต่หลบไปมา รุกคืนไม่ได้ และเขาเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ เลี่ยหยางจะตะโกนไปด้วยความกังวล

"ก็ได้ๆ หลิงหลิง ใช้กระบี่จันทราเลย"

"ทั้งชีวิตต่อจากนี้ข้าจะปกป้องเจ้าเอง!"

ไป๋เยว่หลิงยิ้ม เขารีบตั้งท่าเพลงกระบี่จันทรา โดยจับกระบี่ไว้ที่มือขวา รวมพลังปราณ

เคร้ง! มีดสั้นปะทะกันด้านหลังเยว่หลิง

ไม่ใช่ใครที่ไหน เลี่ยหยางขว้างไปสกัดมีดสั้นอีกอันที่ขว้างมาจากที่ซ่อน

"เจ้าก็อยู่ฝ่ายมันหรืออิงเหริน!"

อิงเหรินตะโกนมาจากที่ซ่อน

"ไม่ใช่! แต่ข้ายังไม่อยากตายไปด้วย เลยต้องหยุดเขาไว้"

โดยไม่ทันระวังปรมาจารย์ซัดฝ่ามือใส่เยว่หลิง เขาใช้กระบี่รับไว้ แต่กระบี่ทนแรงนั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มันหักครึ่ง และร่างเยว่หลิงกระเด็นกลิ้งไปหลายตลบ ที่ปากเขามีเลือดไหล และสลบไป

"เมตตาผู้อื่น นั่นจะทำให้เจ้าอายุสั้น"

องค์ชายทุ่งหญ้าหัวเราะและเดินเข้าไปหยิบพัดของเขาคืนจากไป๋เยว่หลิง เขาเหยียบที่ใบหน้าเยว่หลิงและบิดฝ่าเท้าไปมา 

"ฮ่าๆ เจ้าสวะ"

เลี่ยหยางโกรธจนกัดฟันกร่อด แต่เบื้องหน้ามีปรมาจารย์ยืนขวางอยู่ เขาไม่บุ่มบ่ามพุ่งเข้าไปหาเยว่หลิง

ทันใดนั้นเยว่หลิงก็ลืมตาขึ้น เขาชักดาบที่เป็นเข็มขัดออกมา และคมดาบทาบ คอ องค์ชายไว้

"ทะ....ท่านตา ช่วยข้าด้วย!" องค์ชายตกใจและหวาดกลัวสุดขีด

ปรมาจารย์ใบหน้าซีด

"ย่ะ...อย่านะเจ้าหนุ่ม มีอะไรค่อยๆคุยกันได้!"

เยว่หลิงดึงร่างองค์ชายตัวประกันค่อยๆเดินมาอย่าระวังจนมาถึงเลี่ยหยาง และทั้งคู่ก็ใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปบนเทือกเขา โดยจับองค์ชายไปด้วย

"พวกเจ้า! รออะไรอยู่ รีบไปช่วยองค์ชายสิ!" ปรมาจารย์ตะคอกด้วยความไม่พอใจในความเงอะงะของลิ่วล้อ

"ส่วนพวกเจ้า จับจอมยุทธพวกนี้ไปขังในกรงให้หมด"

"ถุย! ไอ้คนทรยศ ข้าไม่น่าหลงนับถือเจ้ามาทั้งชีวิต" ชาวยุทธคนหนึ่งถ่มน้ำลายใส่ปรมาจารย์

น่าแปลกเขากลับไม่ฆ่าชายผู้นั้น แค่มองหน้า เฉยๆ และรีบใช้วิชาตัวเบาเหาะตามไป

.....ในป่าไผ่ เยว่หลิงและเลี่ยหยางร่อนลงกับพื้น เยว่หลิงมีอาการเหนื่อยมากและบาดเจ็บชัดเจน เลี่ยหยางเลยถือดาบเข้ามาบังหน้าป้องกันไม่ห่าง

"หึ! พวกเจ้าสองคน ไม่รอดแน่"

ผั๊วะ เลี่ยหยางรำคาญเลยชกหน้าองค์ชายไป 1 หมัด องค์ชายเจ็บจนร้องไห้ เขาตะโกนลั่น

"ท่านตา ท่านตา! ช่วยข้าด้วย!

แล้วจอมยุทธทุ่งหญ้า 8 คนก็ตามมาทัน ทุกคนล้อมเยว่หลิงและเลี่ยหยางไว้ 

"เจ้าพวกนี้ข้าจัดการเอง" เลี่ยหยางบอกเพื่อให้เยว่หลิงได้พัก เจ้าบาดเจ็บอยู่ 

และวการต่อสู้อันดุเดือดก็เริ่มขึ้น แม้จะไม่ชนะ แต่ต่างฝ่ายต่างเอากันไม่ลง จอมยุทธทุ่งหญ้าทั้ง 8 คนมีแผลเลือดออกทุกคน ในขณะที่เลี่ยหยางแม้ไม่มีบาดแผลเลย แต่เขาก็เหนื่อยหอบชัดเจน แววตาราวกับหมาป่าจ้องเหยื่อ

ตูม! แล้วฝ่ามือจากปรมาจารย์ก็ซัดเลี่ยหยางกระเด็น แม้จะเอาดาบรับแล้วแต่ก็ต้านไม่อยู่ เขากระอักเลือด

"ส่งตัวองค์ชายมา!" ชายชราพูดเสียงตะคอกและร้อนรน ไม่นิ่ง สงบ ดั่งเคย

เลี่ยหยางยิ้มให้เยว่หลิงทั้งที่มีเลือดมุมปาก ไม่ต่างจากเยว่หลิงที่ปากเขาก็มีเลือดออกอยู่เช่นกัน

"เอาล่ะๆ ข้ายอมแล้ว ใช้เลยหลิงหลิง ไม่งั้นพวกเราคงไม่รอด..."

เยว่หลิงยิ้ม เขาผลักองค์ชายไปหาท่านปรมาจารย์ ปู่ก็รีบกระโจนเข้าไปหาหลาน พวกจอมยุทธทุ่งหญ้ากระโจนเข้าไปรุมฆ่าเยว่หลิงและเลี่ยหยาง

เยว่หลิงใช้ช่วงนั้นจับดาบมือขวาและยกขาขึ้น เกิดหมอกประหลาด

ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! 

เกิดรอยแผลเล็กๆปาดคอจอมยุทธทั้ง 8 คนตายทันที

และ....องค์ชายทุ่งหญ้าก็ไม่พ้น เขาถูกหมอกปราณประหลาดนั้นปาดคอเสียชีวิต มองหน้าตาของเขาพร้อมน้ำตา

"ท่าน....ท่านตา...."

ชายชรารับร่างหลานชายสุดที่รักมาในอ้อมกอด พร้อมร้องไห้ ตะโกนเสียงดัง 

"อ้า!"

ดาบมาที่มือซ้ายและฟาดลงไปเต็มแรง

ตูม!!!

ต้นไผ่นับพันต้นทั้งหมดตัดขาดหมดทั้งป่า เหล่าจอมยุทธที่ลานประลองเห็นปราณกระบี่ขนาด มหึมา ลอยขึ้นฟ้าอย่างตื่นตกใจ

เยว่หลิงล้มลง เลี่ยหยางเข้ามารับไว้ แต่แววตาเขามองไปที่ฝุ่นควันเหล่านั้นไม่มองเลี่ยหยาง จนเลี่ยหยางหันไปมองตาม

ชายชรา ตาแดงก่ำ  ร่างไร้วิญญาณของหลานชายสุดที่รักนอนกองที่เท้าเขา พัดก็ตกอยู่ข้างๆนั้นเช่นกัน

"เจ้า! เจ้าแซ่ไป๋!!" ชายชราไม่มีท่าทางสำรวมอีกต่อไป เขามีความโกรธแค้นสุดขีด พลังปราณรอบๆตัวเขาช่างน่ากลัวราวกับไม่ใช่มนุษย์

เลี่ยหยาง "แย่แล้ว เขาธาตุไฟเข้าแทรก!"

ชายชราเริ่มบริกรรมคาถาแปลกๆก่อนที่จะใช้วิชาตัวเบาชั้นสูงกระโดดขึ้นไปบนฟ้าสูงมาก วิชาตัวเบาของเขาไม่ได้ด้อยกว่าไป๋เยว่หลิงเลยแม้แต่น้อย

แล้วเขาก็ใช้พลังทั้งหมดปล่อยฝ่ามือ หนึ่ง กลายเป็นฝ่ามือปราณขนาดใหญ่มาก มหึมาจนราวกับเป็นฝ่ามือของเทพเจ้า เสียงฝ่ามือนั้นปะทะอากาศดัง ตึงๆ ตึงๆ ลั่นไปทั่วเทือกเขาเทียนกวง

"ฝ่ามือยูไล!" เลี่ยหยางตกใจมาก นี่มันนิยายในตำนานยุทธภพที่เขาอ่านสมัยเด็กๆ มันมีอยู่จริงหรือนี่!

เยว่หลิงเข้ามากอดเลี่ยหยาง ทั้งคู่กอดกันแน่น และมองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม พวกเขาไม่รู้จะหลบยังไงให้พ้น และไม่เหลือเรี่ยวแรงจะไปสู้ปีศาจเฒ่าตนนี้ได้อีกแล้ว นี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว

ตูม!

รอยประทับฝ่ามือจมลงดินลงไป พื้นดิน หินแตกกระจายทั้งหมด ชายชราหัวเราะราวกับคนบ้า

"ฮ่าๆ"

ร่างของไป๋เยว่หลิงและเลี่ยหยางแน่นิ่งในสภาพนอนกอดกันจมอยู่ใต้รอบฝ่ามือใหญ่นั้น.....