บทที่ยี่สิบเอ็ด
เข้าตาจน
เด็กหนุ่มวัยสิบแปดยืนนิ่งตรงหน้าศัตรูที่แข็งแกร่ง หมาป่าทองคำที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขา มันใช้ดวงตาสีแดงสดของมันมองต่ำลงมาที่ร่างของมนุษย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าของมัน
ในขนาดที่ตัวของเอ็กซ์นั้นกำลังแข็งทื่อเพราะใ เขานั้นไม่คิดว่ามอนสเตอร์ตัวนี้จะปรากฏตัวออกมาตรงหน้าของเขา
ในข้อมูลที่ตัวของเขาเคยได้รับมาก่อนที่จะย้อนกลับมาในอดีต เขานั้นจำได้ว่าเรทที่ปรากฏขึ้นมาในครั้งนี้เป็เพียงเรทRank E เท่านั้น
แต่การปรากฏตัวของมอนสเตอร์ที่เป็บอสระดับนี้มันไม่น่าจะใช่เรท Rank E แล้ว เขาน่าจะประเมินได้ว่าตอนนี้เรทที่มีบอสระดับนี้ปรากฏออกมาน่าจะถูกจัดอยู่ในเรท Rank C หรือไม่ก็สูงกว่านั้น
เด็กหนุ่มที่กำลังอึ้งเขานั้นกำลังประเมินสถานการณ์ไปด้วย ตอนนี้ถ้าตัวของเขากับมอนสเตอร์ตัวนี้ เอ็กซ์เองนั้นก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าเขาจะสามารถชนะมันได้หรือเปล่า
จริงอยู่ที่ตัวของเขาแข็งแกร่งขึ้นมากหลังจากที่เกิดการเปลี่ยนแปลงของโลก แต่ตอนนี้เมื่อตัวของเขาประเมินความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ตัวนี้จากการมองเพียงภายนอกเอ็กซ์ก็รู้ได้ทันทีว่ามันแข็งแกร่งกว่าบอสนางพญาผึ้งั์มากหลายเท่าตัว
ตัวของเขาไม่น่าจะสามารถกำจัดมันลงได้ง่ายๆ จะทำอย่างไงละตอนนี้ภายในหัวของเด็กหนุ่มกำลังครุ่นคิด การปรากฏตัวของมันถือว่าเป็สิ่งที่เหนือความคาดหมายมาก
ตอนแรกถ้ามีเพียงแค่หมาป่าสีดำถ้าตัวของเขาถอยออกไป พวกตำรวจและทหารคงจะสามารถกำจัดมอนสเตอร์ทั้งหมดได้ด้วยพลังที่มีในตอนนี้
แต่ตอนนี้การปรากฏตัวของมันดูจากสถานการณ์แล้ว่เวลาแล้วคงไม่มีมนุษย์คนไหนสามารถต่อกรกับมันได้นอกจากตัวของเขา
เอ็กซ์นั้นเริ่มวิตกใบหน้านั้นเริ่มไม่สู้ดีนักเม็ดเหงื่อเริ่มซึมออกมาบนใบหน้า เขานั้นกำลังครุ่นคิดอย่างหนักเพื่อหาทางที่ดีที่สุด
ถ้าตัวของเขานั้นถอยออกจากตรงนี้จังหวัดนี้คงจะย่ำแย่ พลังของมนุษย์ในตอนนี้ที่ไม่รู้จักการใช้พลังจากระบบคงสู้กับมอนสเตอร์ตัวนี้ไม่ไหว
มีเพียงตัวของเขาเท่านั้นหลังจากที่ตัดสินใจได้เช่นนั้นดวงตาที่เริ่มเปลี่ยนไป ดวงตาที่เริ่มจะจริงจังดูเหมือนว่าเขาจะตัดสินใจได้แล้ว
ฝ่ามือทั้งสองนั้นกำแน่นก่อนที่ภายในใจของเอ็กซ์นั้นตั้งใจจะเข้าปะทะกับมันแล้ว
ลมหายใจของมอนสเตอร์ด้านเบื้องหน้านั้นกำลังพ่นลมหายใจรุนแรงออกมาด้านหน้าลมหายใจของมันทำให้เกิดลมอันรุนแรงปะทะเข้ากับร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้า
เพียงความรุนแรงของลมหายใจของมันทำให้ร่างของเด็กหนุ่มนั้นถึงกับถอยหลังไปหลายก้าว
‘ บ้าเอ้ย!!!! ’
ยิ่งโดนกระทำเช่นนี้ตัวของเขานั้นยิ่งมั่นใจว่าพลังของมันนั้นมากกว่าตัวของเขาหลายเท่า ใน่ชีวิตของเขา เขาไม่คิดว่าตัวของเขานั้นจะได้ปะทะกับมอนสเตอร์ตัวนี้
เอ็กซ์เคยเห็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งมากมาย แน่นอนว่าเขาเคยเห็นศัตรูที่แข็งแกร่งมากมายจากตลอดชีวิตการเป็ฮันเตอร์ของเขา
แต่เขานั้นไม่เคยได้เข้าต่อสู้กับพวกมันเลยสักครั้ง ภายในปาร์ตี้เขานั้นก็เป็ได้แค่ผู้ชมจากด้านนอกเท่านั้น เขาได้แต่มองพวกอันเตอร์ระดับสูงต่อสู้กับพวกมันเท่านั้น
เอ็กซ์ได้แต่เป็ทีมที่สังหารมอนสเตอร์ที่เป็เพียงลูกน้อง นี้เป็ครั้งแรกที่ตัวของเขานั้นได้ปะทะกับมอนสเตอร์ที่ได้ชื่อว่าบอส
จากการที่เขาได้เป็ผู้ชมมานาน เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเขานั้นอิจฉาคนพวกนั้นมาตลอด เขาอยากจะไปยืนอยู่ตรงนั้นบ้างตรงที่ของผู้แข็งแกร่ง เอ็กซ์ไม่อยากเป็ผู้เฝ้าดูแล้ว ในตอนนั้นตัวของเขาไร้ซึ่งพลังที่จะไปยืนอยู่ด้านหน้า แต่ตอนนี้เขานั้นมีโอกาสแล้วโอกาสที่จะได้เข้าปะทะกับศัตรูที่แข็งแกร่ง
เด็กหนุ่มยืนมองร่างของมอนสเตอร์เบื้องหน้าของตนเอง เขากำลังประเมินความเป็ไปได้ในการที่ตัวของเขาจะชนะและกำลังหาวิธึสู้กับมอนสเตอร์ตัวนี้อยู่
‘ ตอนนี้ในร่างกายของเราไม่มีอะไรเลย ถ้าเราสวมใส่ไอเทมระดับสูงอยู่สักชิ้นสองชิ้นตัวของฉันคงจะสามารถสู้กับมันได้อย่างพอสูสี ’
‘ ทำไงได้ละตอนนี้เรามีเพียงแค่นี้เท่านั้น ด้วยร่างกายนี้ด้วยกล้ามเนื้อในตอนนี้ขอให้มันทนไหวด้วยเถอะ ’
หลังจากเตรียมเสร็จเด็กหนุ่มนั้นพุ่งใส่หมาป่าทองคำที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าใกล้มอนสเตอร์ร่างใหญ่โตเบื้องหน้าของเขานั้นเริ่มโต้ตอบ
หมาป่าทองคำมันได้ยกเท้าซ้ายของมันขึ้นสูงก่อนที่จะตวัดกรงเล็บอันแหลมคมของมันลงมาที่ร่างของเอ็กซ์ที่เข้าใกล้มัน
ด้วยประสบการณ์เขานั้นรู้อยู่แล้วว่ามอนสเตอร์ตนนี้ต้องโจมตีสวนกลับมาเช่นนี้ เด็กหนุ่มได้พลิกตัวหลบการโจมตีของหมาป่าทองคำได้อย่างฉิวเฉียด
‘ สุดยอดเลยไม่คิดว่าจะหลบพ้น ถ้าเป็ร่างกายของเราก่อนหน้านี้คงจะตายคาการโจมตีนั้นไปแล้ว ’
เด็กหนุ่มยิ้มออกมาหลังจากที่ตัวของเขานั้นสามารถหลบการโจมตีนั้นได้ แน่นอนว่ามันไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับฮันเตอร์(นักล่า)ที่มีแรงค์ต่ำเช่นเขาจะหลบการโจมตีได้ ถ้าเขาเคลื่อนช้ากว่านี้ไปเพียงสักวินาทีเดียวเขาคงจะหลบมันไม่พ้น
‘ ตัวของเราก่อนหน้านี้ไม่เคยเลยสักครั้ง ไม่ว่าเราจะพยายามพัฒนาศักยภาพร่างกายของเรามากขนาดไหน ไม่ว่าเราจะพยายามออกกำลังกายหนักขนาดไหน ค่าสเตตัสของเขามันก็แทบจะไม่ขยับเลยสักนิด ’
นึกย้อนอดีต
ตัวของเอ็กซ์พยายามไม่ออกกำลังกายทุกอย่างอย่างหนักหน่วงมาเป็เวลานาน ทั้งวิดพื้น วิ่ง ซิทอัพ เขานั้นทำมันทุกอย่างเพื่อหวังว่าจะให้ตนเองมีร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่
--------
ค่าความแข็งแกร่งร่างกายเพิ่มขึ้น +1
--------
--------
ค่าความรวดเร็วร่างกายเพิ่มขึ้น +1
--------
--------
ค่าความแข็วแกร่งร่างกายเพิ่มขึ้น +1
--------
--------
ค่าความรวดเร็วร่างกายเพิ่มขึ้น +1
--------
ไม่ว่าจะพยายามหนักแค่ไหนผลลัพธ์ที่ตัวของเขานั้นได้รับมามันก็ชั่งน้อยนิด น้อยนิดจริงๆเขาได้รับค่าสเตตัสที่ไม่สมน้ำสมเนื้อกับความพยายาม
เขาต้องวิ่งหลายสิบกิโลเมตรเพื่อให้ได้รับค่าสเตตัสเพียงแค่หนึ่งเขาต้องวิดพื้นหลายร้อยทีเพื่อได้รับค่าสเตตัสเพียงแค่หนึ่ง
เขาพยายามฝึกฝนร่างกายมาเป็สิบปีแต่ว่าร่างกายของเขานั้นกลับแข็งแกร่งขึ้นกว่านักมวยเพียงไม่เท่าไหร่ก็เท่านั้นเอง แล้วเมื่อวันหนึ่งวันที่สิ่งนั้นปรากฏตรงหน้าของเขามันทำให้เขานั้นรับรู้ความจริง
ตึง!!!
--------
คุณไม่สามารถรับค่าสเตตัสจากการออกกำลังไปได้มากกว่านี้แล้ว
--------
เมื่อข้อความนั้นปรากฏตรงหน้ามันทำให้ตัวของเขารับรู้ได้ว่าสุดท้ายแล้วความแข็งแกร่งมันก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาจริงๆไม่ว่าจะอย่างไง เขาก็ไม่สามารถแข็งแกร่งไปได้มากกว่านี้แล้วนั้นคือสิ่งที่ระบบนั้นพยายามจะบอกกับเขา
กลับมาปัจจุบัน
เอ็กซ์ที่พลิกตัวหลบการโจมตีของมอนสเตอร์ได้เขานั้นได้ะโขึ้นไปเหนือหัวของมัน ร่างของเด็กหนุ่มหมุนตัวกลางอากาศก่อนที่จะเตะลงอย่างเต็มแรง โครม!!!
ลูกเตะของเขาได้โดนเข้ากลางหลังของมอนสเตอร์ พลังอันรุนแรงนั้นทำให้ร่างของมอนสเตอร์นั้นาเ็ แต่เพียงแค่พลังลูกเตะของเขามันคงไม่สามารถสังหารมอนสเตอร์ลงได้ง่ายๆ
‘ ชิ...เบาเกินไป ’ เอ็กซ์อุทานออกมาในใจเขานั้นรู้ได้ทันทีว่าหลังจากมองการโจมตีว่าพลังของเขานั้นยังไม่เพียงพอ
ทันใดนั้นเองในขนาดที่ตัวของเขานั้นกำลังลอยอยู่เหนือร่างของมอนสเตอร์ หลังจากการโจมตีเมื่อครู่ที่ผ่านไปเด็กหนุ่มนั้นรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง
การโจมตีกำลังเข้าใกล้ตัวของเขา ดวงตาของเด็กหนุ่มนั้นเหลียวไปมองด้านหลัง สัญชาตญาณของเขานั้นเป็จริง หางสีทองของหมาป่าทองคำได้พุ่งตรงเข้ามาหาเขาจากด้านหลัง
เอ็กซ์ยกแขนทั้งสองข้างของเขาขึ้นมาเพื่อป้องกันการโจมตี ตึง!!! หางของหมาป่าทองคำนั้นกระแทกเข้าที่แขนทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มที่ยกขึ้นมาป้องกัน
ร่างของเขากระเด็นออกไปก่อนที่จะกลิ้งไปกับพื้นหลายต่อหลายเมตร
จบบท