Pioneer Era

***ว่าที่ราชันแห่งสรรพสัตว์ [ไพไรต์]

"ยึดพื้นที่ศูนย์กลางของศัตรูได้แล้วครับ! "

"ครึ่งหนึ่งของเมืองตกอยู่ในการควบคุมของพวกเราแล้วครับ! "

"จากหน่วยทางเหนือ พบความผิดปกติของสิ่งที่เรียกว่า [ม่านบาเรีย] สถานการณ์ดูไม่ค่อยดี รบกวนขอกำลังเสริมด้วยครับ! "

" ทางนี้กำลังตึงมืออยู่ ส่งทัพเผ่าหนูขี้เกียจสันหลังยาวไปลุยกับเขาหน่อยสิวะ! "

" รับทราบ! "

หน่วยม้าเร็วจากนักรบเผ่าม้า กำลังวิ่งวุ่นไปทั่วสนามรบ

ครึ่งหนึ่งของเมืองได้ตกอยู่ในการปกครองของพวกเราแล้ว

แถมตอนนี้ยังมีกำลังเสริมทยอยไหลทะลักเข้ามาในเมืองเพิ่มมากขึ้น จนแม้แต่กลุ่มผู้กล้าที่อยู่ทัพกลาง กับทัพหลังก็เข้ามาตั้งค่ายอยู่ในเมืองแล้วเช่นกัน

" รายงานความเสียหายมาซิ? "

"มีคนบาดเจ็บจำนวนมากจากการปะทะกับโกเลม แต่ยังไม่พบผู้เสียชีวิตครับ! "

"ไม่มีแม้แต่สักคนเดียว? "

"ไม่มีเลยครับ! "

นักรบเผ่าม้าคนหนึ่งรายงานด้วยรอยยิ้ม

เหล่าผู้อาวุโสพยักหน้ากลับด้วยความพึงพอใจ

แปลก…

สงครามที่ไม่มีคนตายนั้น คืออุดมคติที่ทุกคนใฝ่ฝัน

แต่มันไม่น่าจะเกิดขึ้นจริงได้

อีกอย่าง นี่สู้มากันจนจะถึงเที่ยงตรงแล้ว แต่ทำไมถึงเจอเพียงสิ่งที่เรียกว่า [โกเลม] เท่านั้นกันละ?

ทหารกับชาวเมืองของศัตรูไปอยู่ที่ไหนกัน?

"ตอนนี้เหลือแค่เมืองทางทิศตะวันออกที่ยังไม่ได้สำรวจใช่ไหม? "

"ใช่ครับท่านไพไรต์! "

ทิศตะวันออกไกลของเมือง คือที่ตั้งของโรงเรียนไพโอเนียร์

ทิศอื่น ๆ เองก็ดูไม่มีปัญหา น่าจะปล่อยให้พวกผู้กล้า กับพวกผู้อาวุโสรับมือกันเอาเองได้

"ขอนักรบหนึ่งพันนาย พวกเราจะเคลื่อนทัพไปยึดเมืองส่วนภาคตะวันออกกัน"

"ครับท่าน! "

งั้น… คงได้เวลาไปยึดเมืองส่วนภาคตะวันออกแล้วละ

***

เสียงเป่าแตรดังอื้ออึง

เสียงย่ำเท้าดังกระฮึ่มพร้อมเพรียง

กองทัพหลักเผ่ามนุษย์สัตว์ผู้เกรียงไกร ได้เริ่มเคลื่อนทัพอีกคร่า

ณ แถวหน้าสุดของกองทัพ คือบุรุษแห่งราชสีห์ที่สวมชุดเกราะสีทองคำ พร้อมกับพวกพ้องทั้งสี่ของเขา

บุรุษผู้นั้นกำลังยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนเครื่องจักรกลทำสงครามขนาดยักษ์

สิ่งนั้นมีรูปร่างคล้ายแมงกะพรุนที่โปรงแสง

ภายในร่างของมันเต็มไปด้วยเส้นใยพลังงานสีแดง

เคลื่อนไหวด้วยหนวดที่มีนับร้อย ใช้ร่างกายที่น่ากลัวเข้าข่มขวัญอริศัตรู

ด้วยรูปร่างของมัน จึงเสมือนหนึ่งราวกับมีอสูรกายไคจูคอยนำทัพให้กับพวกเขา

ไม่ว่าใครที่ได้พบเห็นภาพนี้ เป็นต้องรู้สึกหวาดกลัวต่อสัตว์ประหลาดยักษ์ที่น่าเกรงขาม

หลังจากเดินทัพมาได้ราวครึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเป้าหมายสุดท้าย

[โรงเรียนไพโอเนียร์]

ป้ายหินที่สลักชื่อด้วยอักษรทองคำแสนคุ้นตา กำลังปรากฏอย่างโดดเด่นอยู่บนกำแพงรั้วหนาทึบ

สวนหญ้า

สวนดอกไม้

พื้นทางเดินที่แสนคุ้นตาเหล่านี้ ทำให้ไพไรต์เริ่มระลึกถึงความหลังที่เขามีให้ต่อโรงเรียนแห่งนี้

ทิวทัศน์ที่ตนเองได้ใช้ชีวิตร่วมผูกพันกับพวกพ้องเผ่าอสูร

วันเวลาที่ได้หัวเราะกับพวกพ้อง

วันที่เขารู้สึกเจ็บแค้น

สิ่งเหล่านั้นทำให้เขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาโดยไม่ทันรู้สึกตัว

"... บุก! "

บุรุษสีทองลั่นคำสั่งโจมตีพร้อมกับกระโจนร่างเข้าไปในเขตรั้วของโรงเรียน

อสูรร้ายโปรงแสงบินไล่ตาม โบยบินทอดเงาเหนือผืนหญ้า

[---]

ท่ามกลางแรงใจที่ฮึกเฮิมของเขา โนอาร์ก็จับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง

"...!?! พบคลื่นชีวิตจำนวนมากค่ะ! "

เสียงของโนอาร์ดังลั่นขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก

ฉับพลันนั้น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงกระแสลมที่กำลังกรีดลงบนผิวของใบหน้า

ม่านสีฟ้าผุดกางขึ้นเหนือกำแพงสีเทา วิ่งปกคลุมพื้นที่อากาศในลักษณะทรงโดม แล้วแยกกลุ่มของไพไรต์ออกจากกองทัพนับพันที่อยู่เบื้องหลัง

ในเวลาเดียวกัน ม่านบาเรียที่ปกคลุมเมืองก็ฉับพลันหายไป

"ท่านไพไรต์! "

"ท่านไพไรต์กับท่านโนอาร์ถูกขังอยู่ข้างในแล้ว! "

เหล่านักรบต่างตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก

พวกเขาใช้อาวุธไร้ลักษณ์ในมือฟาดฟัน

ยิงศรแสงสีแดงที่ราวกับเลือดพุ่งตรงออกไป

โหมโรมรันสุดชีวิต เพื่อทำลายม่านสีฟ้าตรงหน้าอย่างสุดความสามารถ

แต่ทว่าการโจมตีของพวกเขา กลับถูกม่านบาเรียนั้นดูดกลืนหายไปสิ้น

พวกเขาไม่สามารถที่จะเจาะม่านบาเรียนี้เพื่อเข้าไปช่วยเทพเจ้าของพวกเขาได้

"มาถึงที่นี่จนได้ ยินดีต้อนรับสู่เมืองของเรา"

เสียงของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นกลบเสียงโจมตีของเหล่านักรบ

มันเป็นเสียงที่เย็นชาจนหนาวไปถึงขั้วกระดูกสันหลัง

"ใคร!? "

ไพไรต์แผดเสียงตั้งคำถามใส่ตัวตนที่เขายังมองไม่เห็น

"ข้าคือ [ควีน] ผู้รับใช้ราชินี [แฟต] ผู้ซื่อสัตย์ ผู้นำแห่งเผ่าอาร์โทโพดาร์เพียงหนึ่งเดียวของพวกเรายังไงละ! "

***ราชินีแห่งอาร์โทโพดาร์ [แฟต]

"คุณควีนเล่นใหญ่เกินไปแล้วค่ะ…"

ฉันกำลังมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านหน้าจอจากห้องควบคุมความปลอดภัยหลักของโรงเรียน

" นี่… แฟต… แน่ใจนะว่ามันจะจบได้ดีนะดอง? "

" มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ค่ะ แต่ฉันมั่นใจว่าแผนการนี้ คือวิธีจบเรื่องราวที่ดีที่สุดแล้วค่ะ"

ฉันตอบคุณลี่ด้วยรอยยิ้ม

ตอนนี้ฉันกลายเป็นราชินีตามความต้องการของท่านแม่ไปแล้ว

แต่ท่านแม่คงกำลังปวดหัวเพราะฉันในตอนนี้อยู่แน่นอน

คิดว่านะ…

หลังจากความวุ่นวายที่ควีนก่อรัฐประหารเอาไว้ ฉันก็ประกาศตัวเองขึ้นมาเป็นราชินีของเผ่ามนุษย์มดในทันที

แถมเป็นเพราะการปูเรื่องราวของท่านแม่ ที่พยายามจะใช้คุณควีนเป็นตัวร้ายเพื่อให้ถือกำเนิดวีรสตรีอย่างชอบธรรม ฉันเลยใช้ประโยชน์จากจุดนั้น ย้อนเล่นงานท่านแม่เสีย

ฉันอ้างชื่อท่านแม่ ว่าท่านแม่ได้ปรึกษากับคณะปกครอง ให้ฉันมีอำนาจสิทธิขาดในสภาวะสงครามไปแล้ว

สรุปคือฉันในตอนนี้มีอำนาจคุมทุกอย่าง แม้แต่อำนาจของเมืองส่วนกลางที่เป็นเขตปกครองร่วมของทั้งห้าเผ่าไปโดยปริยาย

ถ้าท่านแม่ไม่อยากให้ฉันกลายเป็นราชินีที่ถูกลงโทษย้อนหลังเพราะพูดโกหก ก็มีแต่จะต้องเล่นตามน้ำไปเท่านั้น

สรุปง่าย ๆ คือฉันโยนปัญหาให้ท่านแม่ต้องไปตามเช็ดตามล้างหลังจากจบศึกนี้ค่ะ

ต่อมาคือฉันใช้อำนาจที่ได้รับมา ประกาศสั่งอภัยโทษให้กับคุณควีน

อันนี้ท่านแม่คงคาดไม่ถึง ว่าฉันจะยอมไว้ชีวิตคุณควีน

เพราะโดยปกติเผ่าของเรานั้น มักจะไม่ยอมไว้ชีวิตศัตรูง่าย ๆ นักหรอก

แต่แน่นอนว่าต้องยัฃมีคนที่คิดแค้นคุณควีนอยู่ เพราะครั้งนี้คุณควีนล้ำเส้นไปเยอะมาก

แต่ฉันมีหาทางลงให้กับคุณควีนแล้วค่ะ

ส่วนที่เมืองร้างไร้ผู้คน มันเป็นเพราะฉันสั่งให้ขนย้ายผู้คนออกไปหมดแล้ว

ตอนนี้เลยเหลือแค่คนที่จำเป็น มาประจำอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้เท่านั้น

สาเหตุที่เลือกโรงเรียนนี้เป็นศูนย์บัญชาการ เพราะว่ามันมีบาเรีย และยังสามารถบินย้ายหนีได้ทั้งอาณาเขตโรงเรียนถ้าหากว่ามีเหตุจำเป็นเกิดขึ้นมาค่ะ

ต่อมาคือการจบสงครามที่ฉันวาดภาพเอาไว้

คุณไพไรต์อยากให้ฉันเล่นสงครามจอมปลอม โดยมีฝ่ายฉันเป็นผู้แพ้ เพื่อสนองความใคร่ของพวกเขาที่อยากแก้แค้น และชนะสงครามสักครั้ง

ส่วนท่านแม่ ฉันคิดว่าท่านคงต้องการให้ฉันใช้ความสัมผัสอันดีกับไพไรต์ ในการจบสงครามนั่นละคะ

แต่ฉันจะไม่ทำมัน

ฉันจะก่อสงครามค่ะ

เป้าหมายเดียวของฉัน คือการจบสงครามด้วยชัยชนะ [ที่เท่าเทียมกัน] ค่ะ

นั่นคือสิ่งที่ฉันวาดฝันเอาไว้

แผนการรบของฉันนั้นง่ายมาก คือใช้ประโยชน์จากนิสัยของไพไรต์ ล่อเขาให้เข้ามาในเขตสังหาร แล้วส่งโกเลมออกไปต่อสู้ถ่วงเวลาค่ะ

ใช่ค่ะ [ถ่วงเวลา]

ฉันจะถ่วงเวลา เพื่อให้ทีมของคุณดิวซ์ลอบเข้าไปในยานโบราณของโนอาร์ แล้วแฮกระบบยึดมาเป็นของฝ่ายฉันค่ะ

เป็นโชคดีของฉันที่มีกรีดเป็นคนทรยศของฝ่ายนั้น เลยทำให้ฉันคิดแผนนี้ขึ้นมาได้

ฉันจะให้คุณควีนออกไปรับหน้าพร้อมกับโกเลมสงคราม แล้วแกล้งตายเพื่อให้คุณไพไรต์คิดว่าชนะ

คุณควีนแกร่งขนาดนั้นคงไม่น่าตายจริงหรอกค่ะ

แต่คุณควีนจะต้องแกล้งตายไปพร้อมกับความแค้นของเผ่ามนุษย์สัตว์ค่ะ

แต่ในเวลาเดียวกัน ระบบยานโนอาร์จะตกเป็นของฉันด้วย

ด้วยนิสัยของไพไรต์ ต่อให้ปากฉีก คงไม่กล้าพูดออกไปแน่ว่า "เทพเจ้าของพวกเราได้ถูกยึดไปแล้ว"

สรุปคือไม่มีใครแพ้หรือชนะ

พวกชนเผ่าท้องถิ่นได้ลิ้มรสชาติของชัยชนะ พร้อมกับสังหารคนที่ดูเหมือนจะเป็นบอสใหญ่ของอีกฝ่าย

แต่ในเวลาเดียวกัน ฝ่ายฉันเองก็ไม่แพ้

แล้วทีนี้ การเปิดโต๊ะเจรจาทางการเมืองก็จะเกิดขึ้น

อย่างน้อย ด้วยวิธีนี้ ฉันว่าน่าจะลดความเสียหายได้มากที่สุด และยังทำให้ฝ่ายตรงข้ามหัวร้อนน้อยลงได้

แถมถ้าระบบโนอาร์ถูกฝั่งฉันยึดมา พวกคนของไพไรต์ก็จะมาเรียกร้องอะไรซี้ซั้วไม่ได้

แถมยังได้ฉีกหน้าทุกฝ่าย ที่คิดจะมาให้ฉันวิ่งไปตามแผนการของพวกเขาด้วย

ก็.. หวังว่ามันจะสามารถฉีกหน้าได้จริง ๆ ละนะคะ...

ฝากด้วยนะคะคุณควีน รบกวนคุณช่วยถ่วงเวลาให้กับทีมของคุณดิวซ์ แล้วแกล้งตายอย่างสง่างามด้วยเถอะค่ะ!