“หยวนเก้อเอ๋อร์ ดูแลท่านพ่อเ้าให้ดี”
ท่านแม่กำชับเขาอีกครั้ง ก่อนจะออกไปพร้ะกร้าไม้ไผ่ที่มีไข่สี่แผงและม้วนด้ายป่านที่นางใช้เวลาทำตั้งสองคืน วันนี้มีตลาดที่อำเภอหลินนางจึงตื่นเช้ารีบเอาของไปขาย หารายได้นิดๆ หน่อยๆ
ยามนี้สามีเจ็บหนัก ได้แต่นอนนิ่งๆบนเตียง รายได้อันน้อยนิดที่เคยมีก็พลันเหือดหาย
ส่วนเงินที่หยวนเก้อเอ๋อร์ได้มานั้น ถูกแบ่งไปซื้ออาหารต่อชีวิตได้อีกสองสามวัน ซื้อแผ่นไม้และฟางมาซ่อมบ้านและซื้อสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือยา
ครอบครัวพึ่งจะเริ่มลืมตาอ้าปากได้เพราะหยวนเก้อเอ๋อร์ทว่าทุกอย่างกลับต้องมาพังทลายลงในพริบตา เงินในถุงไหลออกเป็น้ำตอนนี้อาหารที่มีแทบไม่เหลือแล้ว นางไม่อาจทนเห็นลูกๆ ต้องทุกข์ทนกับความหิวโหยได้จึงก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก สักประโยคก็ไม่ปริปากบ่น ทั้งๆที่ปกติในวันหนึ่งนางจะต้องบ่นสักสองสามประโยคส่วนผู้เป็สามีก็จะเอาแต่ก้มหน้าทำงานไม้ของตน ฟังเสียงบ่นโดยไม่มีการตอบโต้มาตอนนี้สามีทำงานไม่ได้ นางจึงเลิกบ่น และก้มหน้ายอมรับว่ามันคงเป็โชคชะตาฟ้าลิขิต
ิหยวนออกมายืนส่งหน้าประตูเฝ้ามองแผ่นหลังท่านแม่กับป้าเพื่อนบ้านอีกสองคนเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตาก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้านลากเก้าอี้มารองเหยียบเพื่อหยิบคันธนูของท่านพ่อที่แขวนไว้บนผนังคันธนูเล็กกว่าตัวเขานิดเดียวเท่านั้น เขาจึงต้องสะพายมันไว้แนวขวาง
“พี่หญิง ท่านช่วยดูแลท่านพ่อแทนข้าสักประเดี๋ยวยาต้มใกล้ได้ที่แล้ว รอให้เย็นขึ้นหน่อยแล้วค่อยเอาให้ท่านพ่อดื่มข้าจะออกไปข้างนอก”
พี่หญิงรองใที่เห็นเขาสะพายธนูคันใหญ่บนหลังถึงกับถอยหนี “เ้าจะไปทำอะไร?”
“ข้าจะขึ้นเขาไปล่ากระต่ายมาให้ท่านพ่อ”
“เ้าเนี่ยนะ?”
“ท่านพ่อสอนข้าแล้ว ท่านไม่ต้องกังวล”
“อย่าไปเลยดีกว่า ฝนกำลังทำท่าจะตกแล้วถนนบนเขาก็ลื่น อีกทั้งบนเขายังเป็ป่าลึก มีต้นไม้หนาทึบถึงจะยังไม่เคยมีข่าวเด็กถูกหมาป่ากัด แต่เ้าก็ตัวแค่นี้ เข้าป่าเพียงลำพังหากเกิดอะไรขึ้นกับเ้า ข้าจะบอกท่านแม่อย่างไร?”
ิหยวนเพียงยิ้มตอบ พร้อมยืนยันว่าไม่เป็ไรบอกให้นางวางใจได้
พี่หญิงรองจนปัญญา ไม่รู้จะห้ามอย่างไรทำได้เพียงยืนมองน้องชายเดินหายเข้าไปในป่าหลังบ้านิหยวนเป็บุตรชายคนโตของบ้าน ภายนอกดูเป็เด็กสุขุมลุ่มลึกแต่กลับมีความคิดเป็ของตนเอง หากเขาตัดสินใจจะทำสิ่งใดแล้วก็ไม่มีผู้ใดห้ามเขาได้
......
ธนูคันใหญ่ไปหน่อยสำหรับิหยวน แต่ก็พอที่จะถือมันได้
ขอเพียงถือคันธนูให้นิ่ง น้าวสายสุดแขนเล็งเป้าให้ดี เพียงเท่านี้ก็สามารถเป็นักล่าฝีมือดีได้แล้ว
นี่เป็คำสอนของท่านน้ายามที่สอนวิธีล่าสัตว์ให้เขา ส่วนิเฉียวไม่สอนเป็คำพูด แต่แสดงให้เขาดูปล่อยให้เขาสังเกตและเรียนรู้เอง
ก่อนจะพาครอบครัวอพยพมาทางใต้ิเฉียวเป็ช่างไม้ ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านล้วนเป็ฝีมือของเขาทางเหนือเกิดาบ่อยครั้ง เขาจึงฝึกทำคันธนูและลูกธนูเอาไว้ล่าสัตว์ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ได้มีชีวิตรอดจนได้อพยพมาที่นี่ แต่เจียงโจวมีกฎระเบียบมากมายจึงไม่ค่อยได้ใช้ แต่หากถึงคราวอับจนหนทาง ไม่มีข้าวสารกรอกหม้อเขาก็จะขึ้นเขาไปล่าไก่ป่า
แขนของิหยวนยังไม่ยาวพอที่จะน้าวสายธนูให้ตึงเต็มที่ทว่ามือกลับนิ่งและแม่นยำ เล็งสี่ห้าทีก่อนจะปล่อยสายธนูพุ่งเข้าหาเหยื่อ
ผ่านไปไม่นานกระต่ายสองตัวกับไก่ป่าอีกตัวหนึ่งก็มาอยู่ในมือเขา และไม่ลืมที่จะเก็บสมุนไพรกลับไปด้วยขณะที่เขากำลังเดินลัดเลาะริมผาลงเขาหูก็พลันได้ยินเสียงเกือกม้ากระทบพื้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ิหยวนรีบหลบหลังพุ่มไม้แอบสังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง แต่แล้วเปลือกตาก็กระตุก โชคร้ายอะไรอย่างนี้!
คนตัวสูงม้าตัวใหญ่ตรงนั้น เป็หลิวเปียวที่ขี่ม้านำหน้าพรรคพวกมาตามด้วยน้องชายทั้งสอง และคนเคยรู้จักอย่างสวี่หลงคนพวกนี้พึ่งจะพังบ้านและขี่ม้าเหยียบบิดาเขาไปเมื่อวาน
ความโกรธในใจพลันพุ่งขึ้นหัวดวงตาแข็งกร้าว ิหยวนพยายามเคลื่อนไหวให้เงียบที่สุด ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ค่อยๆ หยิบลูกธนูออกมาใส่คัน ก่อนจะเริ่มเล็งเป้าหมายให้ปลายลูกธนูเคลื่อนตามร่างหลิวเปียวไปเรื่อยๆแต่แล้วก็ย้ายลงไปบนตัวม้า ม้าเป็เป้าที่ใหญ่กว่า ยิงง่ายกว่าแถมยังสามารถทำให้เกิดความเสียหายที่ใหญ่กว่า ิหยวนเล็งอยู่สักพักกระทั่งคนกลุ่มใหญ่ผ่านหน้าไปจนเกือบลับสายตาความตั้งใจที่เคยมีเต็มเปี่ยมก็เริ่มเหือดหาย เหลือไว้เพียงความสับสน
“ยิงซะ”
“ไม่ได้เด็ดขาด”
สุดท้ายิหยวนก็ควบคุมสติตัวเองไว้ได้ค่อยๆ ผ่อนแรงที่ใช้น้าวสายธนูลง เก็บลูกธนูลงกระบอก
เขาเฝ้าดูจนศัตรูลับสายตาพ่นลมหายใจออกช้าๆ ก้มมองมือที่สั่นเทาของตน ความกลัวเริ่มก่อตัวในใจหากเมื่อครู่เขาตัดสินใจยิงหลิวเปียว ตระกูลหลิวซึ่งเป็ตระกูลเก่าแก่มีรากฐานมาั้แ่สมัยราชวงศ์ฮั่น มีกำลังคนในมือไม่ต่ำกว่าพันคนไหนเลยจะปล่อยให้เขาลอยนวล คนที่ต้องเดือดร้อนจะไม่ได้มีเพียงครอบครัวเขาเท่านั้นแต่เป็คนทั้งหมู่บ้าน
เมื่อเห็นเขากลับมาพร้อมเหยื่อและสมุนไพรพี่หญิงรองก็โล่งใจมาก รีบดันหลังเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยโคลน“นี่เ้าไปทำอันใดมากันแน่?”
“ท่านแม่ก่อนหน้านี้ท่านชวนข้าไปวัดก่วงจี้ ไหว้พระขอพรให้ท่านพ่อใช่หรือไม่?”
“อืม เช่นนั้นเ้าไปเถิดพระอาจารย์ที่วัดเป็เสมือนพระโพธิสัตว์ที่ยังมีมีลมหายใจจำไว้ว่ารีบกลับมาก่อนรุ่งสาง แล้วก็อย่าไปมีเื่กับผู้สูงศักดิ์อีก”
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
466
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![ทะลุมิติมาเป็นท่านลอร์ด แต่ขอโทษที... ผมมีระบบสร้างฐาน [RTS] ระดับแชมป์โลก!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783420841_83693545.webp)
