ไคโรนอนฟังเชนย่าอยู่เงียบๆโดยที่ในใจก็เจ็บอย่างบอกไม่ถูกว่าความเจ็บนี้มันคืออะไรเ็ปเพราะอดีตของคนคนนี้? หรือเ็ปเพราะสงสารที่ผู้หญิงคนนี้เจอเื่เลวร้ายมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา
"นายชอบน่าอกฉันขนาดนั้นเลยหรอ?"เชนย่ามองหน้าไคโรด้วยความเอ็นดูสายตาของเธอมองเขาเหมือนเด็กน้อยคนนึ่งที่ชอบอะไรสักอย่างมากๆจนตัวติดหนึบกับสิ่งนั้นตลอด
"อือ..."ไคโรไม่ได้แสดงท่าทางอะไรมากมายทำแค่ซุกน่าอกของเชนย่านิ่งๆเหมือนลูกหมา
"นอนเถอะไคโรเหนื่อยมากเลยใช่ไหมนอนเถอะได้พักแล้วนายจะได้หายเหนื่อย"เชนย่าลูบหัวไคโรไปเรื่อยๆไม่นานนักไคโรก็หลับไปอีกครั้งพร้อมกับความอบอุ่นจากเชนย่าที่กำลังลูบหัวของเขา
'สบายจัง...หอม กลิ่นอะไรน่ะ?' 'กลิ่นเหมือนเนยเลยไม่สินี้มัน.นม.หรอ?'
'แปลกจังทำไมถึงได้กลิ่นนมลอยออกมาล่ะ?'
'ก็เพราะว่า...มันมาจาก...' 'เอ๊ะ?เสียงใครน่ะ?' 'คนคนนั้นไง' ไคโรหันหน้าไปตามเสียงที่เหมือนบ่งบอกว่าให้หันหน้าตามภาพที่เข้าเห็นคือภาพของผู้หญิงคนนึงที่กำลังให้น้ำนมลูกของเธออยู่เธอไว้ผมยาวเห็นหน้าไม่ชัดขาของเขาขยับไปเองโดยที่ควบคุมไม่ได้เดินตรงไปที่ผู้หญิงคนนั้นอย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่ก้าวตัวของเขาก็มาอยู่หน้าของเธอแล้ว "กลับมาแล้วหรอไคล์?" "ดูสิเด็กคนนี้หน้าเหมือนนายเลยโตไปอย่าดื้อเหมือนไคล์นะ" "เธอนี่ก็นะตอนเด็กฉันไม่ได้ดื้อสักหน่อย!" "งั้นหรองั้นอย่าน้อยใจก็แล้วกันที่ฉันตอนสนใจลูกมากว่านายน่ะ" "ฮึม ส่งลูกมาให้ฉันเลยนะเชนย่า!"
"งอนหรอไคโร?" "ป่าว!!!" "งั้นก็อุ้นลูกดีๆสิเดี๋ยวก็ตกหรอก" 'เด็กคนนี้คือ ลูกของฉันหรอ?' อยู่ตรงหน้าคนนี้คือคนคนเดียวกันกับเธอคนนั้นจริงๆทั้งรูปร่างหน้าตาและทรงผมที่ยาวกว่าปัจจุบันอยู่มาก "โตแล้วน๊ายังทำตัวเป็เด็กๆอยู่อีกหรอชอบอ้อนฉันขนาดนั้นเลยหรอ?"
"...ใช่ฉันจะอ้อนขอเพิ่มลูกทุกวันเลย" 'นี้ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย!!?' "บ้าบอ!ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะตาคนขี้น้อยใจ!"งุบ-!"อ๊ะ!อย่าแย่งนมลูกสิ!" "แอ่งอออางอ่ะอูก!(แบ่งพ่อบ้างนะลูก!)" ถึงจะชุนละมุนไปหน่อยแต่ก็เป็คริบครัวที่อบอุ่นรักใคร่กันดีเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เลยแฮะ
...
'งึ้?'
"ไค-โร... ไคโร~"เชนย่าตื่นขึ้นมาก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังกอดเธอแน่นจนไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยอีกนานแม้จะเรียกเท่าไหร่เขาก็คงจะไม่ตื่นเร็วๆนี้แน่คงจะต้องอีกนานเลยกว่าเข้าจะปล่อยเธอ
2K
