ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 92
โลกหลังประตู

ฟ้าววววววววววววว!!!

ทันทีที่จางฟานก้าวผ่าน Origin Gate ทุกสิ่งรอบตัวก็หายไป

ไม่มีแสง

ไม่มีเสียง

ไม่มีเวลา

แม้แต่ความรู้สึกของ “การมีอยู่” ยังเริ่มเลือนราง

ราวกับเขากำลังก้าวออกจากจักรวาลทั้งหมด

เข้าสู่สถานที่ที่แม้แต่กฎแห่งความจริงก็ไปไม่ถึง

ความเงียบปกคลุมทุกสิ่ง

จางฟานเดินอยู่ท่ามกลางความมืดไร้ขอบเขต

แต่แปลกตรงที่—

เขากลับไม่รู้สึกกลัวเหมือนครั้งก่อน

ลมสีดำรอบตัวสงบนิ่ง

ดวงตาสีทองภายในม่านตายังคงส่องแสงจางๆ

ก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง

[YOU RETURNED]

คราวนี้—

เสียงชัดเจนกว่าเดิม

ไม่ใช่เสียงคำรามน่ากลัว

แต่เป็นเสียงที่เก่าแก่จนยากจะอธิบาย

เหมือนจักรวาลกำลังกระซิบ

จางฟานถอนหายใจเบาๆ

“…ฉันก็ไม่อยากกลับมาหรอก”

ทันใดนั้น—

ความมืดตรงหน้าก็เริ่มแยกออก

ทะเลสีดำไร้ขอบเขตปรากฏขึ้น

คลื่นทุกลูกเต็มไปด้วยเศษซากของโลกนับไม่ถ้วน

ดวงดาวแตกสลาย

เศษมิติ

ซากระบบเก่า

ทุกอย่างลอยอยู่ในทะเลแห่ง Origin

และลึกลงไปสุดสายตา—

มีเงาร่างบางอย่างนั่งอยู่

ขนาดของมันใหญ่เกินจินตนาการ

เพียงแค่ไหล่ของมัน—

ก็กว้างกว่ากาแล็กซีทั้งกลุ่ม

ดวงตาสีดำคู่มหึมาค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ

จ้องมองจางฟานตรงๆ

แต่ครั้งนี้—

เขาไม่หลบสายตาอีกแล้ว

[YOU REMEMBER]

จางฟานพยักหน้าเบาๆ

“…อืม”

“…ครั้งก่อนฉันหนี”

คลื่นในทะเลสีดำหยุดนิ่งทันที

[WHY]

คำถามนั้นทำให้จางฟานเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนหัวเราะเบาๆ

“…ใครจะไม่หนีล่ะ”

“…อยู่ๆ ก็มีอะไรไม่รู้ใหญ่กว่าจักรวาลโผล่มาตรงหน้า”

เสียงนั้นเงียบไปชั่วขณะ

ก่อนคลื่นสีดำจะกระเพื่อมอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้—

ไม่ได้มีเจตนาร้าย

จางฟานเริ่มสังเกตได้

Origin ไม่ได้ต้องการทำลายทุกอย่าง

อย่างน้อย—

มันไม่ได้มองเขาเป็นศัตรู

เขาก้าวเดินต่อไปบนทะเลสีดำ

ทุกย่างก้าวทำให้คลื่นรอบตัวสงบนิ่ง

ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเงาร่างมหึมา

แม้จะอยู่ใกล้ขนาดนี้—

เขาก็ยังมองรูปร่างของมันไม่ชัด

ราวกับการมีอยู่ของมันอยู่ “เหนือการรับรู้”

[THE TOWER IS FAILING]

จางฟานขมวดคิ้ว

“…ฉันรู้”

[THE SEAL IS WEAKENING]

[THE WORLDS ARE COLLAPSING]

เสียงนั้นดังต่อเนื่องช้าๆ

ไร้อารมณ์

ไร้ความโกรธ

เหมือนเพียงกำลังบอก “ความจริง”

จางฟานเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนถามสิ่งที่ค้างอยู่ในใจมาตลอด

“…แกคืออะไรกันแน่”

ความเงียบปกคลุม

ทะเลสีดำหยุดเคลื่อนไหว

ก่อนเสียงนั้นจะตอบ

[I AM THE BEGINNING]

[I AM THE END]

[I AM ORIGIN]

ทันทีที่พูดจบ—

ภาพจำนวนมหาศาลก็ไหลเข้าหัวของจางฟาน

ก่อนจะมีจักรวาล

ก่อนจะมีเวลา

ก่อนจะมีชีวิต

มีเพียง “Origin”

มันคือทะเลแห่งความเป็นไปได้ทั้งหมด

ทุกโลก

ทุกสิ่งมีชีวิต

ทุกกฎ

ล้วนถือกำเนิดจากมัน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป—

จักรวาลเริ่มแยกตัว

ชีวิตเริ่มเกิดขึ้น

และสิ่งมีชีวิตเริ่มหวาดกลัว “การกลับคืนสู่ต้นกำเนิด”

ดังนั้น—

หอคอยจึงถูกสร้างขึ้น

เพื่อกด Origin เอาไว้

เพื่อแยกโลกออกจากต้นกำเนิดตลอดกาล

จางฟานเริ่มเข้าใจแล้ว

“…หอคอยไม่ได้ผนึกสัตว์ประหลาด”

“…แต่มันกำลังขังต้นกำเนิดของทุกสิ่ง”

[CORRECT]

คลื่นสีดำรอบตัวสงบนิ่งลงอีก

จางฟานกำหมัดแน่นเล็กน้อย

“…แล้วถ้าผนึกแตก?”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ

ก่อนเสียงนั้นจะตอบ

[ALL THINGS RETURN]

ภาพของโลกนับล้านสลายกลายเป็นทะเลสีดำปรากฏขึ้นรอบตัวเขา

ไม่ใช่การทำลาย

แต่เป็น “การหลอมรวมกลับคืน”

จางฟานเม้มปากแน่น

เพราะสำหรับ Origin—

ความตายกับการกลับคืนคือสิ่งเดียวกัน

ทันใดนั้น—

ภาพอีกภาพก็ปรากฏขึ้น

ผู้สร้าง Eternal Tower

ชายในชุดสีขาวที่เขาเห็นก่อนหน้านี้

กำลังยืนอยู่ริมทะเลสีดำ

และตรงหน้าเขา—

คือ Origin

เสียงของผู้สร้างดังขึ้นจากอดีต

“…ข้ารู้ว่าการผนึกไม่มีวันอยู่ตลอดไป”

“…ดังนั้นข้าจึงต้องสร้างผู้สืบทอด”

ภาพตัดเปลี่ยนอีกครั้ง

จางฟานเห็นตัวเองในอดีต

ตอนที่ยังเป็นราชัน

ตอนที่กำลังทำลายระบบเก่า

และในช่วงวินาทีสุดท้ายก่อนหนีออกมา—

Origin ได้แตะต้องจิตวิญญาณของเขา

ตั้งแต่วินาทีนั้น—

เขาก็ถูกเลือกแล้ว

ดวงตาของจางฟานสั่นเล็กน้อย

“…ตั้งแต่ตอนนั้น…”

[YOU WERE MARKED]

ความเงียบปกคลุม

ก่อนคลื่นทะเลสีดำจะค่อยๆ แยกออกอีกครั้ง

และลึกลงไปเบื้องล่าง—

มี “บัลลังก์” สีดำสนิทตั้งอยู่

บัลลังก์ที่ทำจากเศษซากของดวงดาวและมิติ

แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากมัน

[THE KEEPER'S THRONE]

จางฟานหรี่ตา

“…ถ้าฉันนั่งลงไป”

[YOU BECOME THE SEAL]

[YOU BECOME THE TOWER]

ลมทั้งหมดหยุดนิ่ง

จางฟานเงียบไปนาน

เพราะเขาเข้าใจความหมายของคำนี้ดี

ถ้านั่งลงบนบัลลังก์—

เขาจะไม่ใช่มนุษย์อีก

อาจไม่ได้กลับออกไป

อาจต้องเฝ้า Origin ตลอดกาล

ทันใดนั้น—

ภาพของหลินอวี่ คาอิน เซราฟิน่า และโลกทั้งหมดก็แวบเข้ามาในหัว

เสียงหัวเราะ

การต่อสู้

ผู้คนที่ยังมีชีวิตอยู่

จางฟานหลับตาลงช้าๆ

ก่อนถอนหายใจยาวที่สุดตั้งแต่เข้าหอคอยมา

“…ชีวิตฉันนี่”

“…ไม่มีทางได้พักจริงๆ สินะ”