หลินเข้าในมิติพูดคุยกับแหวนน้อย และพักผ่อนร่างกายหลังใช้แรงในการดูแลผักในสวนรอบบ้านตลอด่บ่าย อากาศในมิติมีพลังปราณบริสุทธิ์ร่างกายรู้สึกเบาสบาย ยิ่งกินผักในมิติร่างกายของหลินแข็งแรงขึ้นมากรวมทั้งทุกคนในบ้าน ไม่เว้นกระทั่งเ้าเสี่ยวอี้เ้าลาน้อยที่กลายเป็เพื่อเล่นชิงชิง
"ตอนนี้ผักกาดขาว ผักกวางตุ้ง หัวไชเท้า ผักขม มะเขือเทศ แตงกวา พริกหวานของเราเริ่มเก็บขายได้แล้ว พ่อคงยุ่งมากขึ้นร้านอาหารในเมืองชอบผักของบ้านเรามาก เพราะทั้งสดและมีขนาดใหญ่ พ่อไม่ต้องไปส่งแล้วทางร้านจะเข้ามารับผักเอง"
"ดีจังเลยเ้าคะ ข้าช่วยท่านพ่อได้แน่นอนเื่เก็บเงิน"คนทั้งบ้านหัวเราะจ้าวหลิน
"ท่านพ่อข้าว่าเราหาที่เปิดร้านปลาไหลย่างกันเถอะเ้าคะ"ท่านพ่อมองหน้าจ้าวหลินอย่างสงสัย ว่าลูกสาวของเค้าทำไมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ั้แ่มีแหวนมิติถึงแปลกอย่างไรก็ลูกของเค้า
"เ้า้าเปิดร้านที่ไหน"จ้าวอันถามลูกสาวด้วยความอยากรู้
"ข้าเห็นว่าทางฝั่งตะวันตกริมแม่น้ำมีท่าเรือใหญ่เ้าคะท่านพ่อ"
"ท่าเรือกวนหลินนะเหรอ มีเรือขนสินค้ามาก คนทำงานท่าเรือก็เยอะ ที่ท่าเรือค่าที่คงจะแพงน่าดู"
"ท่านพ่อว่าเราจะทำได้มั้ยเ้าคะ"
"แต่ต้องรอขายผักได้ก่อนนะลูกคงต้องใช้เงินเยอะพอสมควร"ท่านพ่อยังคิดว่าไม่มีเงินพอซื้อร้านค้าในเมืองและที่ท่าเรือ
"ท่านพ่อไม่ต้องห่วงเื่เงิน ท่านพ่อพาข้าไปดูที่ท่าเรือนะเ้าคะ"หลินอยากเปิดร้านให้ท่านแม่รีบออดอ้อนท่านพ่อจนใจอ่อน
"ได้ ต้องรอเราเก็บผักที่ไร่เสร็จก่อนนะ เดี๋ยวลูกค้ามารับของไม่มีขาย"
"เ้าคะ ข้าไปช่วยด้วย ชิงชิงไปกับพี่นะจ๊ะ"
"เ้าคะ ชิงชิงจะไปเก็บผักสวยๆกับท่านพี่ แล้วขอไปเที่ยวที่ป่าท้อท่านพี่ได้มั้ยเ้าคะ"
"ได้สิ...พี่ไม่ได้ไปนานแล้ว พรุ่งนี้เก็บผักเสร็จไปป่าท้อกัน"
"สองพี่น้องนัดแนะกันไปไหน"ท่านแม่ออกมาจากครัวได้ยินลูกสาวทั้งสองนัดแนะกันไปเที่ยว
"ลูกจะพาน้องไปที่ป่าท้อเ้าคะ"หลินรีบลุกไปช่วยท่านแม่ยกกับข้าวแสนอร่อยฝีมือท่านแม่ วันนี้ให้ท่านแม่ทำต้มยาปลาสุดแซ่บ ปลาทอดสมุนไพร ผัดผักรวมมิตร แซ่บหลายเ้าคะ ไม่พ้นปลาอยู่ดี
"ท่านแม่อร่อย...มากกกเ้าคะ"ชิงชิงเริ่มอ้วนกลม แก้มแดง น่าหยิกแก้มเล่น เพราะกินเก่งนี่แหละ
นั่งคุยเื่ในบ้านไม่นานหลังจากกินข้าวกัน หนังท้องตึงหนังตาหย่อน...ชิงชิงเริ่มง่วง ทุกคนพากันพักผ่อน เพื่อลุยงานหนักในวันพรุ่งนี้
เช้าของการเริ่มงานหนัก เงินจ๋ารอแปปนะ หลินกำลังจะไปหา
"ท่านพ่อ เร็วๆหน่อยเ้าคะชิงชิงอยากทำงาน"
"ตัวเล็กแค่นี้อยากทำงานหรือเล่นกันแน่"หลินเอ่ยแซวน้องสาว
"ทำงานสิเ้าคะ"ชิงชิงทำแก้มป่องใส่พี่สาว
"มากินข้าวเช้ากันก่อน"ท่านแม่หยุดการเหย้าแหย่ของสองพี่น้อง
ทุกคนกินกันอย่างเร่งรีบ เพราะต้องเข้าไร่ตอนเช้า ส่วนท่านแม่ไปขายในเมืองตามเดิม
"ท่านแม่ข้าพาน้องไปที่ไร่ก่อนนะเ้าคะ"
"ดูแลกันดีๆไม่ใช่พากันซนทั้งพี่ทั้งน้อง"
"เ้าคะ,เ้าค่าา"สองพี่น้องสองเสียงประสานกัน
จ้าวหลินมาถึงบริเวณริมคันนาที่สร้างเพิงให้นั่งเล่น ตอนนี้ใช้สำหรับขายผัก
"ทุกท่านเ้าคะ รบกวนทุกท่าน เรียงแถวตามลำดับ ใครมาก่อนมารับไม้ลำดับนะเ้าคะ ข้าจะน้องสาวเป็คนแจกให้ รบกวนทุกท่านถือใบรายการไว้ด้วย พอถึงลำดับของพวกท่านค่อยยื่นมาให้ข้า จะได้แจ้งท่านพ่อจัดผักลงตะกร้าให้เ้าคะ
"ทุกท่านระหว่างที่รอข้ามีผลไม้ในไร่ให้ชิม ว่ารสชาติดีหรือไม่ ถ้าใคร้าซื้อเสร็จจากการขายผักมาลงชื่อจองและแจ้งจำนวนนะเ้าคะ"
"มันคือผลไม้อะไร" มันถึงน่าซื้อขนาดนั้น ต่างคนต่างมองหน้ากัน สงสัยว่าคือผลไม้อะไร
"มันคือ ผูเถา(องุ่น)ไร้เมล็ดหวานชื่นใจ พวกท่านต้องไม่เคยได้ลิ้มลองที่ไหนมาก่อนแน่นอน ท่านต้องลองชิมก่อนค่อยตัดสินใจนะเ้าคะ"หลินยิ้มให้ทุกคน
"ทุกท่านเชิญชิมเ้าคะ ชิงชิงแจกได้ ของลำดับที่หนึ่งเ้าคะ"หลินเรียกลูกค้าที่เข้ามาซื้อผักในไร่
"ก็แค่ผูเถา ไม่ใช่ของแปลก"หลายคนบ่นให้ได้ยิน หลินหาได้สนใจ แน่นอนว่าผลไม้ที่ปลูกในไร่ เป็ฝีมือการเพาะของหลินน้ำที่ใช้ก็เป็น้ำจากลำธารแสนวิเศษของหลิน ต้องไม่มีใครเหมือนแน่นอน
"หวานพอดี ไม่มีเมล็ด รู้สึกสดชื่นหายเหนื่อยทันที รสชาติดีจริงๆแม่หนู ไม่เคยได้กินรสชาติแบบนี้จากที่ไหนเลย"ผู้เฒ่าหนวดยาวเอ่ยชม
"แน่นอนเ้าคะ รับรองใครได้ทานต้องหายเหนื่อยทันที เหมาะกับนำไปทำเหล้านะเ้าคะ"หลินบอกผู้าุโทั้งหลายที่ได้ลองชิม
"ในภายหน้าข้าจะทำเหล้าผูเถา์คะ"
"น่าสนใจ"ชายกลางคนเอ่ย
"ชิมตามสบายนะเ้าคะ มีเพียงพอทุกคน"ชิงชิงสาวน้อยผู้น่ารัก วิ่งแจกผูเถา์อย่างทั่วถึง เล่นเอาสาวน้อยเหงื่อออกเลยทีเดียว
อากาศร้อนแต่พอทุกคนได้ชิมองุ่นของบ้านตระกูลจ้าวก็หายเหนื่อย อารมณ์ดีเหมาะแก่การเจรจาทำการค้ากัน หลินยังนำน้ำวิเศษให้ลูกค้าผักทุนคน ส่วนคนงานในไร่ได้กินดื่มตลอดเพราะเป็คนงานที่บ้าน ทุกคนขยันขันแข็งเป็อย่างมากสมควรตบรางวัล
"ลำดับต่อไปสุดท้ายแล้วนะเ้าคะ"หลินมองซ้ายขวาไม่มีเพื่มแล้วผักก็หมดพอดี
"แม่หนูราคาผูเถา์เ้าคงแพงสินะ"หลินลืมเื่ราคาเลย อีกอย่างที่เก็บมาได้ยังไม่มากต้องรออีกสักเดือน ส่วนที่เอามาให้ชิมแอบเอาออกมาจากมิติ
"ราคาผูเถา์ของข้า ชั่งละ 100 ตำลึงเงินเ้าคะ ส่วนเถ้าแก่จะนำไปขายราคาไหนข้าไม่ทราบหรอกเ้าคะ"คิดว่าน่าจะได้นะราคานี้ ราคาผูเถา์ปราณขั้นต้นเชียวนะ แหวนน้อยบอกมา ดีที่ปลูกไม่เยอะ
"แพงเกินไปมั้ยแม่หนู"ชายกลางคนเอ่ย
"ไม่ซื้อไม่เป็ไรเ้าคะ ราคานี้เหมาะสำหรับผูเถา์บ้านตระกูลจ้าวแล้ว"หลินว่าถูกไปนะเนี่ย ขายถูกเดี๋ยวเสียคุณค่าของผูเถา์ เก็บทำเหล้าองุ่นยังดีกว่าขายราคาถูกแค่คิดความอยากก็บังเกิดอีกแล้ว คิดชื่อได้เฉียบจริงๆฮ่าฮ่า
"ข้าขอบอกก่อนนะเ้าคะ คนที่จะซื้อให้มาลงชื่อและจำนวนที่ข้า พร้อมที่อยู่แล้วมารับตามวันเวลาที่ข้ากำหนดในใบรับจองนะเ้าคะ ข้าจะทำกล่องใส่องุ่นที่สวยงาม ทนทานและไม่ทำให้องุ่นช้ำเ้าคะ"
คนที่สนใจและมีกำลังซื้อลงชื่อบ้างและมีคนที่ต้องถามเ้านายก็ไม่กล้าที่จะตัดสินใจเองราคาค่อนข้างสูง ได้แต่นำผูเถา์บ้านตระกูลจ้าวไปให้ลองชิม หลินวางแผนการตลาดว่าผูเถา์นี้จะขายเฉพาะคนชั้นชั้นสูงเท่านั้นส่วนจะได้มากได้น้อยช่างมัน เพราะจะเก็บไว้ทำเหล้าองุ่นที่ขายได้ราคาดีกว่านี้แน่นอน เงินเงินงอกเงยงดงาม
"ข้าจะบอกท่านที่ลงชื่อซื้อวันนี้ มีสิทธิที่จะได้ทดลอง"
"เอ้า...แม่หนูไม่บอกั้แ่ตอนแรก ลงชื่อตอนนี้ทันมั้ย"
"เชิญเ้าคะ ลงชื่อด้านนี้เลยทุกท่านไม่ต้องกังวลนะเ้าคะ มีเพียงพอแน่นอน ส่วนเหล้าองุ่นพร้อมเมื่อไหร่ข้าจะแจ้งทุกท่าน"หลินสรุปทันที ลืมไปหรือเปล่าว่าข้าอายุ 10 ขวบปีลืมตัวตลอด
เสร็จสิ้นพ้นผ่านไปสำหรับการเก็บผักขาย ท่านพ่อคอยควบคุมดูแลการเก็บผัก นับจำนวนผัก ขนขึ้นเกวียน ส่วนหลินก็เป็แม่ค้าตัวน้อยคอยเก็บเงิน ชิงชิงก็คอยช่วยเล็กๆน้อย เหนื่อย...แต่พอเห็นเงินแล้วมีความสุขจริงๆ
"วันนี้การค้าขายเสร็จสิ้นแล้วเ้าคะท่านพ่อ"
"เหนื่อยกันมั้ยลูก"
"ไม่เหนื่อยมากเ้าคะ"
"ม่ายยยเหนื่อยเ้าคะ ผูเถา์กินแล้วหายเหนื่อย"ชิงชิงผู้เห็นแก่กิน
"ท่านพ่อวันนี้อย่าเพิ่งให้คนงานในไร่กลับนะคะ ข้าจะมีรางวัลสำหรับความเหน็ดเหนื่อยให้ทุกคนเ้าคะ"
"การขายผักวันนี้ได้เงิน 1000 ตำลึงเงิน ยอดจองผูเถา์ได้ 100ชั่งเป็เงิน 10000 ตำลึงเงินเ้าคะ"
"ทำไม...ผูเถาขายได้มากมายขนาดนั้น"จ้าวอันไม่อยากเชื่อว่าลูกสาวของเค้าจะเก่จกาจเื่การค้าขาย
"แต่ท่านพ่อ เราต้องทำลังไม้ใส่ผูเถา์ ขนาดพอดีและไม่ให้อัดแน่นจนเกินไป ต้องส่งให้ลูกค้าภายในสามวันนะเ้าคะ"
"ได้ๆเรียกคนงานในไร่มาตอนนี้ยังไม่ต้องเริ่มลงแปลงใหม่ ให้พวกเขาทำลังไม้ให้ลูกก็แล้วกัน"จ้าวอันบ่น ลูกสาวเค้าคิดเร็วทำเร็ว จนตามไม่ทันจริงๆ
"ไม้นี้ข้านำออกมาจากมิตินะเ้าคะท่านพ่อ ห้ามให้ใครนำกลับบ้านให้ทำในไร่นี้เท่านั้น ข้าไม่ไว้ใจเ้าคะ"
ไม้นี้หลินขอให้แหวนน้อย จัดการตัดให้ได้สัดส่วนที่้า ลังไม้ต้องใส่ผูเถาได้ 5ชั่งเพื่อความสวยงาม และก่อนนำผูเถา์ลงลังไม้ ต้องแช่น้ำวิเศษก่อน เพื่อคงความสดมีของดีต้องใช้ให้คุ้ม หลินวาดแบบเรียบร้อยส่งแบบวาดให้ท่านพ่อดู
+++หลินความงกเยอะมากไปอยากทำไปทุกอย่างอย่าเพิ่งรำคาญนะเ้าคะ+++
3K
