ตอนที่ 2.1
เพลงขวัญ พิภักดิ์ดาศร
เวลา 01.00 น. ณ คฤหาสน์พิภักดิ์ดาศร
ตู้ม!
เสียงอะไรบางอย่างตกลงไปในสระว่ายน้ำเก่าด้านหลังคฤหาสน์พิภักดิ์ดาศร หยดน้ำสาดกระเซ็นกระจายเป็วงรอบ หญิงสาวที่ตกน้ำพยายามดำผุดดำว่ายเพื่อเอาตัวรอด แต่โชคชะตาเ้ากรรมดันกำหนดมาให้เธอว่ายน้ำไม่เป็ ร่างทั้งร่างของเธอจึงจมดิ่งลงสู่ก้นสระในที่สุด หญิงสาวได้แต่ภาวนาขอให้ใครสักคนผ่านมาทางสระว่ายน้ำเก่าที่ปิดร้างไว้ตรงนี้ ขอให้สามีกลับมาช่วยพวกเราทัน เธอไม่อยากตายอยู่ที่นี่
“...”
แต่คำภาวนาของเธอก็ไม่เกิดขึ้น ลมหายใจสุดท้ายจึงต้องดับสิ้นไปในที่สุด...
1
2
3
และในตอนนั้นเองขณะที่ิญญาของเ้าของร่างดับสลายหายไป ิญญาดวงน้อยที่ลอยมาจากที่แสนไกลก็พุ่งเข้าใส่ร่างไร้ิญญา หญิงสาวที่ตายไปแล้วกลับมีลมหายใจใหม่เข้ามาแทน
เฮือก!!
เธอกำลังจมน้ำ!
เพียงฝันรู้เป็สิ่งแรกหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมา คือเธอกำลังอยู่ในน้ำ ไม่ใช่ในรถที่มีะเิ สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดบอกให้เธอตีขาแรง ๆ แล้วดันตัวเองขึ้นมาจนพ้นน้ำ สูดอากาศเข้าจนเต็มปอดแล้วมองหาทางขึ้นฝั่ง เมื่อเห็นขอบสระอยู่ไม่ไกลจึงรีบว่ายน้ำขึ้นไปยังฝั่ง
“...!!”
เธอหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยแล้วทิ้งตัวนอนราบลงไปกับพื้น แหงนเงยมองท้องฟ้าดำมืดไร้แสงดาว มีบางอย่างผิดแปลกไป หญิงสาวรู้ดี แต่ตอนนี้เธอยังเหนื่อยเกินกว่าจะลุกหรือทำอะไรเพื่อหาคำตอบ ดวงตาอันเหนื่อยล้าค่อย ๆ ปิดลง นำพาหญิงสาวผู้พลัดพรากจากชีวิตเดิมเข้าสู่นิทราในที่สุด....
เช้าวันรุ่งขึ้น
“ตายแล้ว! ทำไมนายหญิงถึงมาอยู่ตรงนี้!”
เมดประจำบ้านที่มีเวรทำความสะอาดสระในวันนี้เป็คนแรกที่เจอร่างหญิงสาวนอนอยู่บนพื้นข้างสระน้ำ เธอเข้าไปดูใกล้ ๆ กลั้นใจยื่นนิ้วอังตรงช่องจมูก เพื่อดูว่านายสาวยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แล้วก็ได้คำตอบเป็ความโล่งใจว่าคุณเพลงขวัญยังมีชีวิตอยู่
“คุณเพลงคะ คุณเพลงตื่นเถอะค่ะ”
เมดคนเดิมพยายามปลุกคนที่หลับอยู่ เธอลูบต้นแขนหญิงสาวเพื่อเรียก แต่พอจับดูแล้วพบว่าเสื้อของนายเปียกชื้นก็ขมวดคิ้ว
คุณเพลงว่ายน้ำไม่เป็ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเนื้อตัวถึงเปียกน้ำแบบนี้
“คุณเพลงคะ คุณเพลง”
“อื้อ...”
เพียงฝันครางตอบอย่างตัดรำคาญ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นทั้งที่ไม่ใช่ชื่อของตนเอง แสงในยามเช้าตรู่ทำให้หญิงสาวต้องกระพริบตาเพื่อปรับสมดุล เธอค่อย ๆ เงยหน้ามองคนที่คุกเข่านั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหันมองไปยังบริเวณโดยรอบ
ไม่คุ้นทั้งคน ไม่คุ้นทั้งสถานที่
“ที่นี่ที่ไหน” เธอถามออกไป ถามคนตรงหน้านี่แหละง่ายดี
“สระน้ำหลังบ้านไงคะ คุณเพลงนั่นแหละเดินมาที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วทำไมตัวเปียกแบบนี้”
นั่นสิ! ตัวเพียงฝันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร คงไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่อีกโลกหนึ่งเหมือนในนิยายหรอกนะ
“ตายแล้ว! นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเช้าแล้วด้วยค่ะ หนูว่าคุณเพลงรีบกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่ห้องอาหารดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเอา”
เด็กสาวในชุดเครื่องแบบเมดคล้ายในการ์ตูนไม่รอฟังคำตอบของคนที่เพิ่งตื่น เธอรีบช่วยพยุงเ้านายให้ลุกขึ้นก่อนจะกึ่งลากกึ่งเดินพาออกไปจากโซนสระว่ายน้ำเก่า เพียงฝันไม่รู้ว่าควรทำอะไรเลยยอมเลยตามเด็กสาวไป พากันเดินข้ามโถงทางเดินข้างสระว่ายน้ำจนมาถึงสนามหญ้า แล้วตรงไปยังประตูหลังของบ้านหลังใหญ่ราวคฤหาสน์
เพียงฝันเงยหน้ามองดูตัวบ้านสามชั้นหลังใหญ่ ความหรูหรากระแทกตาจนเผลอเบิกตาโต ถามตัวเองในใจเล่น ๆ ว่าเธอกลายเป็คุณหนูแล้วเหรอ? ไม่สิ! ถ้าบ้านใหญ่ขนาดนี้บางทีอาจจะเป็เ้าหญิงก็ได้มั้ง
“เข้าไปอาบน้ำก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูเตรียมเสื้อผ้าให้”
เด็กสาวพาเธอเข้ามาในบ้าน เพียงฝันมีเวลาในการกวาดตาดูความหรูหรารอบบ้านไม่นานก็ต้องเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสาม มุ่งตรงเข้าไปฝั่งซ้ายของห้องในสุดที่เด็กสาวบอกว่าเป็ห้องนอนของเธอ ก่อนจะดันให้เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
เพียงฝันยอมทำตามที่เด็กสาวบอก เธอเปิดฝักบัวอาบน้ำด้วยความเคยชินแม้จะเห็นว่ามีอ่างจากุชชี่อันหรูหราอยู่กลางห้อง พออาบน้ำเสร็จแล้วก็ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเดินเข้าไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ข้างกัน
เด็กสาวเตรียมเสื้อผ้าและเครื่องประดับวางไว้ให้เธอเรียบร้อย เป็ชุดกระโปรงเดรสเรียบง่ายสีครีมยาวคลุมเข่า แค่จับเนื้อผ้าก็รู้ถึงราคาที่สูงเกินจะเอื้อม
“รีบแต่งตัวเถอะค่ะ ใกล้เวลาแล้ว มาค่ะ เดี๋ยวหนูช่วย”
“เวลาอะไร” เธอถามบ้าง สงสัยั้แ่แรกแล้วว่าทำไมต้องรีบขนาดนี้ ถึงกับต้องช่วยเธอใส่เสื้อผ้า แต่งหน้า ทำผมให้ราวกับเป็เ้าหญิง
“เวลามื้อเช้าไงคะ” เด็กสาวตอบเหมือนว่าเธอช่างไม่น่าลืมเื่สำคัญไปได้เลย
“แล้วทำไมต้องรีบ”
“ก็ทุกคนต้องทานมื้อเช้าพร้อมกัน มันเป็กฎ” กฎอะไรว่ะ? โคตรจะเผด็จการ
“ใครตั้ง?”
“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มันมีมาตั้งนานแล้ว” เด็กสาวว่า ก่อนจะหยิบตุ้มหูเพชรน่ารัก ๆ ขึ้นมาใส่ให้ แต่เพียงฝันปัดออกอย่างรำคาญ
“ไม่ใส่ได้มั้ย ฉันไม่ชอบ” เธอเกลียดพวกเครื่องประดับอะไรแบบนี้ ลำพังแค่กำไลข้อมือตุ้งติ้งกับแหวนเพชรข้างซ้ายก็รำคาญจะแย่
“ไม่ได้ค่ะ เป็ถึงคุณนายพิภักดิ์ดาศร จะปล่อยให้ล่อนจ้อนได้ยังไงคะ ขายหน้าคนอื่นเขาแย่”
“ห๊ะ! อะไรนะ”
เพียงฝันแทบจะลุกทั้งยืนเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ เธอเป็คุณนายพิภักดิ์ดาศร ตระกูลมหาเศรษฐีระดับต้น ๆ ของเมืองไทยงั้นเหรอ มันหมายความว่ายังไง?
“จะใทำไมคะ แต่งงานกันมาเกือบจะปีอยู่แล้วยังไม่ชิ้นชื่อเรียกนี้อีกเหรอคะ” เด็กสาวยิ้มขันกับท่าทางเ้านาย คิดไปเองว่าคุณหนู ไม่สิ! ต้องเรียกว่านายหญิง ขัดเขินกับตำแหน่งนี้
“แต่งงาน?”
“ค่ะ แต่งงานกับคุณศรัณย์ไงคะ”
ศรัณย์? ศรัณย์ไหนไม่รู้จัก รู้จักแต่อารัณย์เ้าพ่อค้ายาที่เพิ่งไล่ตามจับกันมา
“โอ้ย หัวจะปวด” สรุปคือเธอทะลุมิติมาจริง ๆ งั้นเหรอ เอาจริงดิ?
“อย่าเพิ่งปวดค่ะ ต้องไปทานอาหารเช้าก่อน แล้วหนูจะหายามาให้ทานนะคะ เสร็จพอดีเลย เราไปห้องอาหารกันเถอะค่ะ คุณเพลง”
“เพลง?”
“ค่ะ คุณเพลงขวัญ” เด็กสาวยิ้มให้ “ไปกันเถอะค่ะ”
“เดี๋ยวก่อน ๆ ขอฉันส่องกระจกแปป”
เพียงฝันรีบเดินไปที่กระจก เธอมองดูหญิงสาวที่ยืนอยู่ในกระจกด้วยความสับสน ในกระจกนี้มันก็เป็ใบหน้าของเธอเองนี่หนา เพียงแต่อาจจะดูผอมกว่าเดิมไปสักหน่อย แปลว่าเธอยังเป็เธออยู่ แค่ไม่ได้ชื่อเพียงฝัน แต่เป็เพลงขวัญ
แล้วสามีของเธอล่ะเป็ใคร? นายศรัณย์อะไรนั่น?
“รูปแต่งงานฉันอยู่ไหนเหรอ”
“อยู่หัวเตียงค่ะ ให้หนูหยิบมาให้มั้ยคะ”
“ไม่เป็ไร ฉันเดินไปดูเอง”
ร่างบางรีบออกจากห้องแต่งตัวแล้วตรงไปยังด้านนอกที่เป็โซนห้องนอน เธอหยิบกรอบรูปขนาดเท่า A5 ขึ้นมาดูก่อนจะเบิกตาโตกับสิ่งที่เห็น
เดาไม่ผิดเลยว่าศรัณย์ในโลกนี้ คืออารัณย์ พิภักดิ์ดาศร แต่ที่เห็นจะเป็เื่ใหญ่ก็คงเป็สถานะของพวกเธอที่เปลี่ยนไป จากตำรวจกับผู้ร้ายกลายเป็คู่สามีภรรยา
นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย!!!
879
