“เอาล่ะ จำได้หมดแล้วใช่ไหม” เ้าปื๊ดถามด้วยเสียงแหบแห้ง หลังจากอธิบายข้อมูลาให้ไทฟังเป็รอบที่ 10 เล่นเอามันจิบน้ำหวานไปหลายขวด นึกในใจว่า ถ้ารอบนี้มันยังไม่เข้าใจอีกจะปล่อยไทไปตามยถากรรมแล้ว
“จำได้ละ ดาว 10 ดวง 9 ขั้นย่อย อืมๆ 1 ทอง = 1,000 เงิน..” ไทงึมงำๆ รับปากมา
“เอาล่ะ คราวนี้มาดูซิ ว่านายจะได้อะไรไป” เ้าปื๊ดหันไปกดๆอะไรอยู่ตรงจอด้านข้าง
“อ่าว ไม่ได้เลือกของไว้ให้อยู่แล้วรึ ไหนว่าเธอจะเลือกของให้ตามความถนัด” ไทถามด้วยความในิดๆ
“ถ้าเป็คนอื่นที่เขาลงไปอยู่ด้วยกันกับพวกมนุษย์นานๆ ก็จะรู้ว่าอีกฝ่ายถนัดอะไร และเลือกของที่เหมาะสมให้ แต่กับนาย ฉันเจอนายแค่ 1 วินาทีก่อนวาร์ปนายมา คงต้องสุ่มไอเท็มให้แล้วล่ะ” เ้าปื๊ดตอบมาพร้อมจิ้มๆจอต่อไป
1 นาที ผ่านไป
ติ๊ง… โปรดติดตั้งไอเท็มที่ได้รับ
“ฮ้า… ได้ของหายากเลยนะนี่ นายนี่ท่าจะดวงดีนะ นายไท” ปื๊ดพูดพลางหันมายิ้ม
“ไหน ไหน ได้อะไร เอามาดูซิ” ไทพยายามลุกจากเตียงไปดู แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะมีสายรัดตัวไว้อยู่
“อ่ะ นี่..” ปื๊ดพูดจบก็ปัดจอไปทางไท ภาพโฮโลแกรมก็ฉายสิ่งที่อยู่บนจอขึ้นมาให้ไทดู ภาพบนจอเป็กล่องสีทองประกายดูล้ำค่า มีตัวอักษรที่อ่านไม่ออกเป็ตัวขยุกๆบ้าง รูปเท้าแมวบ้างเขียนอยู่เต็มไปหมด แต่อย่างน้อยกล่องมันก็เป็สีทอง ที่หมายถึงไอเท็มระดับทอง
“มันอ่านว่าอะไร อ่านไม่ออก” ไทหันไปถามปื๊ดทำหน้างงๆ
“อ่อ ลืมไป ยังไม่ลงระบบแปลงภาษาให้นาย เดี๋ยวลงไปทีเดียวพร้อมไอเท็มนี่เลยละกัน ว่าแต่ลืมลงระบบอะไรอีกรึเปล่าหว่า..” เ้าปื๊ดหันมาพูดส่งๆอย่างไม่ได้รู้สึกผิดชอบอะไรซักเท่าไหร่
“เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆ นี่เธอไม่ได้เตรียมระบบไว้ให้ฉันจนพร้อมแล้วรึ?” ไทถามด้วยความใ นี่เขาจะถูกส่งลงไปในาทั้งๆที่ตัวเองยังถูก Setup ไม่เสร็จรึนี่ เหมือนเอาเบ็ดที่ประกอบไม่เสร็จไปตกปลา มันจะรอดรึ
“น่าๆ ไม่เป็ไร เดี๋ยวลงระบบไประหว่างที่โยนนายลงไปก็ได้ เวลาเหลือเฟือ ไอเท็มอีกอย่างเดี๋ยวก็สุ่มให้ตอนนั้นทีเดียวละกัน เดี๋ยวไม่ทัน นายก็เตรียมพร้อมได้แล้วละ” เ้าปื๊ดพูดออกมาด้วยสีหน้าหน่ายๆ ในใจมันกำลังคิดว่า ได้เอ็งมานาทีสุดท้ายก่อนจะเริ่มา ใครมันจะไปเตรียมตัวทัน แถมยังให้อธิบายข้อมูลซะ 10 รอบ เสียเวลาโคตรๆ
“เดี๋ยวๆ เธอหมายความว่า..” ไทฟังรู้สึกแปลกๆ โยน? ลง? มันคือร่วงตกลงไปใช่ไหม แล้วจะให้เตรียมตัวอะไร ไม่เห็นจะรู้เื่
“อ่ะ นับถอยหลังนะ 5.. 4.. 3..” เ้าปื๊ดหันมายิ้มด้วยสีหน้าเ้าเล่ห์ขั้นสุด
“เฮ้ย!!” ไทยังคิดไม่ทันจบได้แต่อุทาน เลขที่เ้าปื๊ดนับก็กลายเป็ 0 ซะก่อน ก่อนที่จะมีโดมแก้วครอบควับอย่างรวดเร็วมาหุ้มตัวเขาเป็รูปลูกบอลกลมๆ และปล่อยเขาร่วงลงไปจากยานอวกาศทันที
“ม่าย……” เขาได้แต่อุทานด้วยความใ ตัวเขากำลังตกลงไปยังดาวดวงหนึ่งด้วยความเร็วสูง เตียงที่เคยนอนกระจายเป็ละอองสีเงินรอบตัวอยู่ในโดมแก้ว แต่นั่นไม่สำคัญเท่า นี่เขากำลังร่วง!! ร่วงไปบนดาวดวงหนึ่งตามแรงโน้มถ่วง นั่นหมายความว่า วินาทีที่เขากระทบพื้นคงจะแหลกเป็ผุยผง ไอ้แมวบ้านี่เล่นอะไรของมันกันแน่ ไหนว่าจะให้มาร่วมาแทน นี่มันส่งเขาลงมาตายชัดๆ
ปิ๊บๆ.. เสียงในโดมแก้วดังขึ้นอีกครั้ง
ได้รับอาวุธ ดัมเบลเหล็กขั้นสูง 1 ชิ้น
ที่ผ่านมาไทไม่เคยฝึกวิชาหรือศาสตร์แขนงใดๆมาก่อนเลย ปกติแค่ออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรงเท่านั้น ซึ่งก็ใช้ดัมเบลเป็หนึ่งในเครื่องออกกำลังกายหลัก แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้รับอาวุธเป็ดัมเบลแบบนี้ ดัมเบลก็เป็อาวุธได้เหรอ?? นี่มันใช่เหรอ?? ให้เขาเอาไปทำอะไร ตีหัว หรือขว้างใส่ศัตรู แถมดัมเบลอันนี้ก็มีขนาดเล็กนิดเดียว ข้างๆมีตัวเลข 1 kg เขียนอยู่อย่างชัดเจน
เขามองดัมเบลเหล็กอันจ้อยในมือแบบงงๆ พอมองมันก็ขึ้นค่าความสามารถมาให้เขาอ่านเป็จอเล็กๆ
ดัมเบลเหล็ก
อุปกรณ์ออกกำลังกายชั้นเลิศ ออกแบบมาอย่างดีเยี่ยมเพื่อการออกกำลังกายที่เหมาะสม ด้วยน้ำหนักที่เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นออกกำลังกายที่ 1 กก. ผลิตจากเหล็กชั้นดี เพื่อสุขภาพที่แข็งแรงของคุณ ไม่เริ่มออกกำลังกายวันนี้ จะเริ่มวันไหน
พลังโจมตี : ระดับเหล็กขั้นสูง
ความสามารถพิเศษ
เมื่อโจมตีที่หัว จะทำให้ผู้ที่โดนโจมตีสลบไปเป็เวลา 30 วินาที มีผลกับมอนสเตอร์ที่มีขั้นสูงกว่าไม่เกิน 2 ระดับ
เมื่อขว้างออกไป จะกลับมาหาผู้ใช้ในเวลา 10 วินาที หากรับไม่ทัน มีโอกาสโดนโจมตีด้วยอาวุธของตนเอง
หากโจมตีซ้ำๆที่เดิม มีโอกาสทำลายกระดูกทำให้กระดูกแตกหรือหักได้
นี่มันคำอธิบายอาวุธหรือโฆษณาชวนเชื่อจากร้านฟิตเนสกันแน่เนี่ย สงสัยชาวแมวมันจะไปลอกมาจากโฆษณาบนโลกแน่ๆ
ขณะที่ลอยลงไปนั่นเอง เขาก็ได้ยินเสียงออกมาจากในหัว
ปิ๊บ… ติดตั้งระบบภาษากลาง ระบบเรียนรู้ ระบบก้าวข้ามขีดจำกัด
ปิ๊บ… ติดตั้งไอเท็มพิเศษที่ได้รับ โลกรู้ กูรู้
ปี๊บ… กูรู้ กำลังดาวน์โหลดแผนที่ดาวดวงที่หนึ่ง และข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมด
ปิ๊บ… เนื่องจากข้อมูลมีจำนวนมากเกินไป จึงเข้าสู่โหมดการนอนหลับชั่วคราวจนกว่าจะอัพเดทระบบเสร็จ เก็บไอเท็มทุกอย่างเข้าสู่ที่เก็บของมิติอัตโนมัติ
ไทกำลังงงอยู่ว่าอะไรคือ ระบบเรียนรู้ ระบบก้าวข้ามขีดจำกัด ไอเท็มโลกรู้ กูรู้ มีเวลาให้สงสัยเพียงเสี้ยววินาทีไทก็รู้สึกว่าสติของเขากำลังจะหายไป!! นี่เขากำลังจะตกลงไปตายโดยไม่ต้องรู้สึกตัวหรือนี่ เอาเถอะอย่างน้อยมันก็คงไม่รู้สึกเ็ปอะไร
ขณะสติกำลังเลือนลางนั่นเอง เขาก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง
ปิ๊บ… เนื่องจากกำลังจะร่อนลงสู่พื้นดาวในพื้นที่ที่ไม่เหมาะสม ระบบพยุงชีพจะทำงานจนกว่าผู้เข้าร่วมาจะเข้าสู่พื้นที่ที่สามารถเคลื่อนไหวได้
ไทได้ฟังก็รู้สึกสงสัยจึงพยายามอย่างที่สุดที่จะลืมตาขึ้นซึ่งทำได้เพียงเล็กน้อย ก็เห็นตัวเองกำลงตกลงสู่พื้นน้ำสีฟ้าๆ ตามด้วยเสียงตูมสนั่นเป็ภาพสุดท้าย ก่อนที่ตนเองจะหลับไป
“ฟู่... เรียบร้อยเสียที” เ้าปื๊ดที่มองจอภาพอยู่บนยานอวกาศด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถึงกับถอนใจออกมาด้วยความโล่งอก หลังจากที่ส่งไทลงสู่ดาวอย่างปลอดภัย (ปลอดภัย???)
ยังไม่ทันที่จะทำอะไรต่อ จอมอนิเตอร์ของปื๊ดก็มีเสียงเตือนเข้ามา
ปิ๊บๆๆๆ… ท่านได้รับการติดต่อจากยานอื่น
ปื๊ดยังไม่ทันทำอะไร จอภาพก็ฉายภาพขึ้นมาทันทีพร้อมเสียงที่ดังขึ้นมาจากลำโพง
“โอ้ ปื๊ด.. ยาจกแบบเธอหาคนมาร่วมาได้ด้วยรึ น่าใเสียจริง” ภาพแมวเปอร์เซียสีเหลืองส้มตัวอวบอ้วนท่าทางดูหยิ่งยโสตัวหนึ่งปรากฏขึ้นในจอภาพ มันกำลังมองมาที่ปื๊ดด้วยความดูถูก
“ยังไร้มารยาทตามเดิมนะซีซาร์ บังคับติดต่อสื่อสารมาที่ยานลำอื่นเนี่ย” ปื๊ดสวนกลับไปด้วยสีหน้ารังเกียจ
ปื๊ดกับซีซาร์ เป็เพื่อนร่วมสถาบันเดียวกันมาก่อน คือ “สถาบันแมวา” ซึ่งเป็สถาบันที่ใช้เตรียมตัวผู้ที่จะหาคนมาร่วมาในครั้งนี้ โดยผลการเรียนของปื๊ดกับซีซาร์นั้นคู่คี่สูสีกันมาตลอด ด้วยความยากจนปื๊ดจึงพยายามจนสอบชิงทุนได้เป็นักเรียนทุน ส่วนซีซาร์ไม่รู้มันทำอย่างไร เรียนก็ไม่ค่อยเรียน แต่ผลการเรียนกลับได้คะแนนเกือบเต็มตลอด สาเหตุหลักๆน่าจะมาจากการที่ซีซาร์เป็ลูกชายคนเดียวของเ้าของบริษัทผลิตยานอวกาศ “เปอร์เซีย” ซึ่งเป็บริษัทผลิตยานอวกาศอันดับหนึ่งของกลุ่มดาวแมวป่ามาหลายชั่วอายุคน
“ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้นายใช้ยานถูกๆ ที่ไม่มีแม้กระทั่งระบบป้องกันอย่างนี้ล่ะ แต่อย่างว่าถึงมีระบบป้องกัน เมื่ออยู่ต่อหน้ายานรุ่นใหม่อย่างเปอร์เซีย 69 ของบริษัทฉันเนี่ย มันก็เจาะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก” แมวที่ชื่อซีซาร์พูดพลางหัวเราะเยาะเย้ยอย่างเต็มที่ แต่ก่อนที่ปื๊ดจะทันได้ด่าสวนมา ก็มีอีกจอหนึ่งปรากฏขึ้นข้างๆจอของซีซาร์
“ได้ข่าวว่าเธอถึงกับต้องเอายานไปจำนำเพื่อซื้อของให้คนของเธอเลยนิ” ภาพแมวเปอร์เซียสีขาวปลอดตาสีฟ้า ท่าทางดูเหมือนเ้าหญิงตัวหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอพร้อมพูดออกมา แมวตัวนี้คือ “คอร์เนเลีย” แฟนสาวของซีซาร์นั่นเอง
ปื๊ดยังไม่ทันจะพูดอะไร จอที่สามก็เด้งขึ้นมาอีกคราวนี้เป็ภาพแมวสฟิงส์สีเทาอ่อนตัวหนึ่งปรากฏขึ้นมา
“พวกคนจนก็อย่างนี้ล่ะนะ กว่าจะได้คนมาร่วมายังต้องรอถึงนาทีสุดท้าย ไม่เหมือนพวกเราที่ถูกส่งไปอยู่ในบ้านคนที่มีความสามารถระดับ TOP อยู่แล้ว”
แมวตัวที่สามนี้ชื่อ “คลีโอพัตรา” เป็แฟนสาวของ “มาร์กุส” ลูกชายของเ้าของบริษัทผลิตหุ่นไบโอโรบอทที่ทันสมัยที่สุด
ถ้าแม่นี่มา ก็แสดงว่า… ปื๊ดคิดในใจได้แค่ 1 วินาทีก่อนที่จอที่สี่ แมวสฟิงส์สีน้ำตาลหุ่นล่ำปึ๊กเพราะชอบเข้าฟิตเนสอีกตัวก็ปรากฏขึ้นบนจออย่างที่เธอคิดเอาไว้
“ก็อย่างว่านั่นแหละ แถมยังใช้หุ่นรุ่นโบราณสฟิงส์ 9 ที่มีดีแค่ระบบฟื้นตัวอีกด้วย ไม่ไหวๆ”
แมวตัวที่สี่นี่คือมาร์กุสอย่างที่ปื๊ดคิดไว้ ทั้ง 4 คน คือ ซีซาร์ คอร์เนเลีย มาร์กุส และคลีโอพัตรา ทั้ง 4 คนถูกเรียกว่า “สี่จักรพรรดิ” ของสถาบันแมวา ในสถาบันไม่มีใครกล้าแตะต้องแมวทั้ง 4 แม้แต่น้อยเพราะฐานะของทั้ง ซีซาร์ และมาร์กุส ที่กระทั่งผู้อำนวยการสถาบันยังต้องเกรงใจ ทำให้ทั้ง 4 ตัวก็ทำตัวเกะกะระรานชาวบ้านไปทั่ว สมัครลูกน้องพรรคพวกไว้จำนวนมาก แถมยังชอบดูถูกและรังแกคนจนอีกด้วย และ ปื๊ด คือเป้าหมายหมายเลขหนึ่งของพวกมัน พวกมันคิดว่าคนแบบปื๊ดไม่สมควรได้รับโอกาสในการเข้าร่วมาในครั้งนี้ เงินทองก็ไม่มี ดันเรียนเก่งเกินหน้าเกินตาพวกมัน ทำให้พวกมันต้องใช้เงินซื้อคะแนนมากมายเพื่อให้มีคะแนนสอบพอๆกับปื๊ด พวกมันจึงจงเกลียดจงชังปื๊ดมาก
“พวกนายก็อย่าไปคิดมากเลย มนุษย์ที่คนกระจอกๆแบบมันเลือกมา ก็คงอยู่ได้ไม่เกิน 10 วันหรอก นี่เห็นว่าตัวแทนตกลงไปบนน้ำด้วยนี่ ดีไม่ดีพรุ่งนี้ก็ตายแล้ว ฮ่าๆๆๆ” ซีซาร์พูดพร้อมหัวเราะอย่างสะใจ
“...” ปื๊ดไม่พูดอะไรโต้ตอบพวกมัน เธอถือว่าคนพวกนี้เถียงไปก็เท่านั้น ของแบบนี้ให้ดูที่ผลการแข่งขันดีกว่า อีกอย่างที่พวกมันพูดมาก็ถูกเกือบทั้งหมด ที่จริงาครั้งนี้ แมวที่ส่งมนุษย์เข้าร่วมาสามารถมอบของหรือติดตั้งระบบให้ไบโอโรบอทของมนุษย์ได้คนละไม่เกิน 10 อย่าง แต่ด้วยความยากจน ปื๊ดจึงต้องเอายานไปจำนำถึงจะแลกระบบมาติดใส่ไบโอโรบอทให้ไทได้เพียง 5 อย่างเท่านั้น ของสองอย่างแรกที่มอบให้ไทไปเป็กล่องอาวุธและกล่องสุ่มสีทองที่เธอไปเจอในร้านเก็บของเก่า เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันมีอะไรบรรจุอยู่ ส่วนอีก 3 อย่าง ปื๊ดเลือกจะติดตั้งระบบพิเศษให้หุ่นของไทเป็ระบบเรียนรู้ และระบบก้าวข้ามขีดจำกัด ซึ่งทั้งสองระบบนี้มีราคาแพงหูฉี่ ส่วนอันสุดท้ายเป็ระบบติดต่อสื่อสารระหว่างไทกับตัวเธอเอง ซึ่งระบบนี้เป็รางวัลที่เธอได้รับจากอาจารย์ของเธอที่สถาบันแมวาที่เอ็นดูเธอเป็พิเศษเท่านั้น คนอื่นจะไม่มีระบบนี้ ต้องถือว่าครั้งนี้เธอเสี่ยงมาก ถ้าไทไม่ชนะในดวงดาวแม้แต่ดวงเดียว เธอจะถูกยึดทุกอย่างและเป็แมวที่จนที่สุดในกลุ่มดาวแมวป่าเลยทีเดียว
แต่เพื่อไม่ให้ไทรู้สึกเสียเปรียบคนอื่นและคิดมาก เธอจึงแกล้งทำเป็เนียนบอกไทว่า มีของมอบให้แค่ 2 ชิ้นเท่านั้น
“เฮ้ย แกล้งไอ้กระจอกไม่ตอบโต้นี่ไม่สนุกเลยเว้ย ไปกันดีกว่า” มาร์กุสบอก พลางปิดหน้าจอไป คนอื่นๆก็หัวเราะเยาะเย้ยปื๊ดต่ออีกนิดหน่อยแล้วก็ตัดการสื่อสารไปทันทีแบบไร้มารยาททั้งตอนมาและตอนไป ทิ้งให้ปื๊ดได้แต่ขุ่นมัวในอารมณ์อยู่คนเดียวเท่านั้น
หลังจากที่ปรับอารมณ์อยู่ซักพักจนเริ่มเย็นลง ปื๊ดก็สังเกตเห็นสัญญาณกระพริบๆว่ามีคนติดต่อเข้ามา ซึ่งน่าจะติดต่อเข้ามาได้ซักพักแล้ว ปื๊ดมองเห็นชื่อคนติดต่อก็ต้องทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจก่อนกดรับ
“ว่าไง” เธอพูดเมื่อจอภาพโผล่ขึ้นมา
“สะ... สะ... สวัสดี ปื๊ด ธะ… เธอ... เธอเป็อะไรไหมอ่ะ ฉะ… ฉันเห็นพวกมันเข้ามาวอแวเธอ” แมวในจอซึ่งเป็แมวหนุ่มสีสวาทท่าทางขี้กลัวตัวหนึ่งถามเธอมาด้วยเสียงตะกุกตะกัก แมวตัวนี้ชื่อ “ชูครีม” มันเป็แมวสีสวาทที่ประหลาดกว่าแมวตัวอื่นเพราะตาข้างหนึ่งของมันปิดอยู่ตลอดเวลา ปื๊ดเคยถามถึงตาข้างที่ปิดของมันแต่ชูครีมก็ไม่บอกอะไร แค่บอกว่าไม่อยากพูดถึงเท่านั้น ชูครีมเป็เพื่อนไม่กี่คนที่เธอพอจะพูดคุยได้บ้าง จริงๆน่าจะเรียกว่าเป็ลูกไล่ของเธอทีเดียว เพราะเธอบอกอะไรมันก็ทำหมด จนเธอยังสงสัยว่าทำไมมันถึงยอมเธอทุกอย่าง
แต่ถึงมันจะดูขี้กลัว แต่แมวทั้ง 4 ตัวที่เป็ “สี่จักรพรรดิ” ของสถาบันแมวา ก็ไม่กล้ายุ่งอะไรกับชูครีมมาก เพราะมันเป็ลูกของอาจารย์คนหนึ่งในสถาบัน ซึ่งก็คืออาจารย์คนที่โปรดปราณปื๊ดนั่นเอง ถึงสี่จักรพรรดิจะกร่างไปทั่ว แต่มันก็ไม่กร่างมั่วถึงขั้นหาเื่กับลูกของอาจารย์
“ไม่เป็อะไรหรอก แค่น่าหงุดหงิดใจน่ะ ใช่สิ ก็คนมันจนนี่นา” ปื๊ดบ่นออกมา สีหน้าบอกบุญไม่รับ แต่ก็ต้องยอมรับความจริง
“ธะ... เธอเก่งอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวหรอก ฉะ… ฉันเชื่อว่าเธอดูคนไม่ผิด คะ... คนที่เธอเลือกมา ตะ… ต้องทำได้” ชูครีมพูดปลอบเธอพลางยิ้มให้อย่างใจดี
“เฮ้อ… ชั้นก็หวังให้มันเป็อย่างนั้น” เธอส่ายหน้าพลางนึกแย้งในใจ ไทมันจะรอดมั้ย แค่ข้อมูลยังต้องเล่าตั้ง 10 รอบ ดาวซักดวงนี่แทบไม่มีหวัง ก่อนหันไปถามชูครีม “แล้วนายล่ะ ได้คนแบบไหนมา”
“คะ… ความลับ” มันตอบพลางพยายามยิ้มให้ดูลึกลับ ซึ่งในสายตาของปื๊ดมันดูกวนอวัยวะเบื้องต่ำและน่าเตะเป็อย่างมาก
“โอ้ย… ทำไมวันนี้ถึงเจอแต่เื่กวนโมโหอย่างนี้นะ” ปื๊ดบ่นออกมา ขนาดเพื่อนยังทำตัวน่าเตะ
“ธะ… เธออารมณ์ไม่ดีอยู่หรอ งะ... งั้น ชั้นไปดีกว่า บะ… บาย” ชูครีมเห็นปื๊ดเริ่มของขึ้นจึงรีบชิ่งก่อนจะโดนพายุอารมณ์ของปื๊ด ซึ่งมันจำได้ว่าน่ากลัวใช่ย่อย รีบตัดบทแว้บไปทันที ปล่อยให้ปื๊ดของขึ้นอยู่คนเดียว
547
![[Step Fire] Autumn Love...ปฏิบัติการสืบรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/da7a979506bad60dfdec3ea6d67b90e7.webp)
