ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ร่างโปรแกรมของเรย์เรีย
หลังจากที่คอมพิวเตอร์ถูกเปิดขึ้นมา ฉิงเฉินก็ได้เชื่อมต่อกับระบบปริ้นเตอร์ เขานำพลาสติกอ่อนสีขาวสี่เหลี่ยมบางๆขนาดเท่ากระดาษ A4 ออกมา
ซึ่งมันเป็นวัตถุที่ใช้ในการสร้างบัตรประชาชน เขาใส่เข้าไปในช่องใส่กระดาษของเครื่องปริ้นเตอร์
แน่นอนว่าพลาสติกสี่เหลี่ยมอันนี้ เป็นหนึ่งในสิ่งของจำเป็นที่เขาได้ซื้อมา ด้วยความที่มีเรย์เรียอยู่ การปลอมแปลงบัตรประจำตัวประชาชนไม่ใช่เรื่องยาก
ไม่สิ ต้องบอกว่าแทนที่จะเรียกว่าปลอม เรียกว่าสร้างขึ้นมาเองจะดีกว่า เพราะมันก็เหมือนกับของแท้และสามารถใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน
“เรย์เรียให้ผมได้เห็นคุณอีกครั้ง คอมพิวเตอร์เครื่องอยู่ตรงหน้าตอนนี้ คุณสามารถซิงโครได้ไหม?”
[แม้ว่าเครื่องรุ่นนี้จะล้าสมัยไปบ้าง แต่มันไม่ได้เป็นปัญหาในการซิงโคร]
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ของเรย์เรียได้ดังขึ้นมา เธอเริ่มกระบวนการซิงโครในทันที
ไม่นานแสงสว่างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็หายไป แต่มันหายไปเพียงแปบเดียวเท่านั้น ก่อนจะส่องแสงสว่างสีฟ้า
ภายในหน้าจอคอมพิวเตอร์เหมือนกับเป็นห้องแห่งหนึ่ง มีเตียงนอน มีโต๊ะคอมและอื่นๆ จำพวกตู้หนังสือ ที่สำคัญมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอมีผมสีฟ้าและดวงตาสีเงิน ใส่ชุดเดรสโกธิคโลลิต้าสีขาวสลับดำ
หน้าอกของเธอค่อนข้างจะเล็ก ให้ความรู้สึกเหมือนน้องสาวผู้เย็นชา เพราะว่าใบหน้าของเธอไม่ได้มีรอยยิ้มอยู่ แม้ว่าใบหน้าของเธอจะน่ารักและสวยงามก็ตาม
“เรย์เรีย!” ฉิงเฉินรู้สึกมีความสุข ที่เขาได้เห็นร่างโปรแกรมสามมิติเสมือนจริงของเรย์เรียอีกครั้ง
“ได้พบกันอีกครั้งจนได้สินะหมายเลข 9 ” น้ำเสียงไร้อารมณ์ของเรย์เรีย ดังผ่านลำโพงของหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอนั่งอยู่ที่เตียงด้วยใบหน้าเรียบเฉย
หากฉิงเฉินไม่รู้มาก่อนว่าเธอเป็น AI เขาคงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงจริงๆแน่นอน เพราะทุกอย่างของเธอเหมือนมนุษย์มากจนเกินไป ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรืออารมณ์ความรู้สึก
“คุณต้องการให้ฉันทำบัตรประชาชนของยุคนี้ให้คุณใช่ไหม?” เรย์เรียยังคงพูดออกมาอย่างไรอารมณ์ ไมโครชิฟของเธอถูกฝังอยู่ในสมองของฉิงเฉิน เป็นธรรมดาที่เธอจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
“ใช่แล้ว” ฉิงเฉินพยักหน้าในทันที ด้วยความที่เขามีเรย์เรียอยู่ เขาก็เปรียบเสมือนพระเจ้าของโลกไซเบอร์
“โปรดรอสักครู่” เรย์เรียขยับมือละเอียดอ่อนของเธอ มีหน้าจอโปรงใสสีขาวปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเธอ เธอใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าจอโปร่งแสงนั่นหลายครั้ง
ฉิงเฉินทำเพียงนั่งรอเงียบๆด้วยรอยยิ้ม พอเขาได้เห็นเธออีกครั้ง เขาก็รู้สึกมีความสุข แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงเอไอ แต่เธอก็เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่มาจากอนาคตพร้อมกันกับเขา
ตืดติ้ด!
ทันใดนั้นเสียงเครื่องปริ้นเตอร์ได้ดังขึ้น ดูเหมือนว่าเรย์เรียจะทำมันเสร็จสิ้นแล้ว ฉิงเฉินละสายตาจากเธอ ในขณะที่เขาลุกขึ้นและเดินเข้าไปดูปริ้นเตอร์ที่อยู่ข้างๆ มีพลาสติกสี่เหลี่ยมบางๆไหลออกมา ผ่านช่องว่างกระดาษ
เขาคว้าจับมันขึ้นมาและกวาดตาตามองอยู่แวบหนึ่ง จากนั้นฉิงเฉินพลันพยักหน้า และค้นหากรรไกรที่พึ่งซื้อมา และตัดมันออกเป็นการ์ดสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก ซึ่งมันก็คือบัตรประจำตัวประชาชนของยุคนี้
“เรย์เรียขอบคุณมาก” ฉิงเฉินเก็บบัตรประชาชนที่พึ่งทำเสร็จ ใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ที่เขาพึ่งจะซื้อมาใหม่ เห็นได้ชัดว่าทั้งกรรไกรและกระเป๋าสตางค์เป็นหนึ่งในสิ่งของจำเป็นที่เขาได้ซื้อมา
“มันไม่ได้ยากอะไร ยังไงฉันก็มีหน้าที่ซัพพอร์ตหมายเลข 9 อยู่แล้ว” เรย์เรียยังคงตอบอย่างไร้อารมณ์ เธอไม่ได้อยู่เฉยๆ และใช้นิ้วละเอียดอ่อน จิ้มลงไปยังหน้าจอโปร่งใสตรงหน้าของเธออีกครั้ง
หน้าจอโปร่งใสตรงหน้าของเธอนั้น แม้แต่ฉิงเฉินก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่ามันน่าจะเป็นระบบจัดการสิ่งต่างๆของเรย์เรีย
ตืดติ้ด!
ทันใดนั้นเสียงปริ้นเตอร์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ฉิงเฉินขมวดคิ้วและมองเรย์เรียเล็กน้อย เขาไม่ทราบว่าเธอสั่งพิมพ์อะไรออกมา เขาเดินเข้าไปและดึงมันออกมาจากช่องว่างกระดาษที่ไหลออกมา
“นี่มัน!” เพียงได้เห็นสิ่งที่พิมพ์ออกมา ฉิงเฉินก็ตกตะลึง มันไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากใบปริญญาเอก ทั้งยังเป็นของจากมหาวิทยาลัยฮาวาร์ดจากอังกฤษ!
หนำซ้ำยังจบคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสมัยใหม่มา ฉิงเฉินกระพริบตาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันหน้าไปหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่มีเรย์เรียอยู่ภายในนั้น
“สิ่งนี้จำเป็นสำหรับภารกิจที่หมายเลข 9 ได้รับมา ชิงเสวี่ยเซียนปัจจุบันเป็นนักศึกษาปีที่ 1 ของมหาวิทยาลัยจูกวงในเมืองโคลเวอร์แห่งนี้”
“คุณต้องเตรียมความพร้อมที่จะป้องกันไม่ให้เธอเกิดอุบัติเหตุทุกทาง อันดับแรกคุณต้องเข้าไปคอยจับตาดูเธอไว้ ตามความเห็นของระบบการเป็นอาจารย์ถือว่าเหมาะสมที่สุด!” เหมือนกับว่าเรย์เรียจะเข้าใจว่าฉิงเฉินต้องการจะถามอะไร เธอจึงชิงตอบออกมาก่อน
“เป็นแบบนี้เองสินะ” ฉิงเฉินพยักหน้าเข้าใจ เขานำใบปริญญาอันนี้ไปเก็บไว้อย่างดี ในลิ้นชักของโต๊ะคอมพิวเตอร์
ขณะที่เขาเก็บใบปริญญาเข้าไปในลิ้นชัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเล็กๆน่ารักของลู่หลิงหลิง “พี่ชาย...พี่สาวซูมาหาค่ะ”
“จะไปเดี๋ยวนี้” ฉิงเฉินตะโกนออกไป ก่อนจะหันหน้าไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ “เรย์เรียเดี๋ยวผมมานะ คุณพักผ่อนไปก่อน ไม่จำเป็นต้องกลับเข้ามาในไมโครชิฟในสมองของฉันตอนนี้”
“ทราบแล้ว” เรย์เรียพนักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ร่างโลลิเล็กๆของเธอลงตัวลงนอนบนเตียงและหลับตาลงไป ราวกับว่าเธอได้หลับไปแล้ว
ฉิงเฉินพลันละสายตาจากเธอ และเดินเปิดประตูออกจากห้องไป
ในทันทีที่เขาออกมา เขาก็พบเห็นสาวสวยซูฉิงอู่ในชุดกีฬาสีฟ้า ดูเหมือนว่าเธอจะออกกำลังกายอยู่ตลอดเวลาจริงๆ
“คุณมาแล้ว?” ฉิงเฉินไม่ได้เดินไปหาซูฉิงอู่ เขาเพียงยืนอยู่หน้าประตูห้องของตัวเอง “ตามผมมา”
“ค่ะ” ซูฉิงอู่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว และแสดงออกถึงความตื่นเต้น ในขณะที่เดินตามฉิงเฉินเข้าห้องของเขาไป
จบบทที่ 19

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 19 : ร่างโปรแกรมของเรย์เรีย

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 19 : ร่างโปรแกรมของเรย์เรีย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้