"ชื่ออะไร?"
"หลินเฟิง"
"อายุล่ะ?"
"ยี่สิบสองปี"
"เพศ?"
"ผมดูเหมือนผู้หญิงไหมล่ะ?"
ปัง!
โต๊ะที่อยู่ตรงหน้าถูกฉู่อิ๋งอิ๋งตบอย่างแรงอีกครั้ง โต๊ะทำงานที่เดิมทีก็มีรูโหว่ขนาดใหญ่อยู่แล้ว ก็ทำท่าจะพังครืนลงมาในทันที
"ทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย! อย่าบีบให้ฉันต้องโมโห!" ฉู่อิ๋งอิ๋งพูดประโยคเดียวกับคราวก่อนออกมาไม่มีผิดเพี้ยน
"ฉู่อิ๋งอิ๋ง เมื่อวานซืนคุณเพิ่งจะถามคำถามเดียวกันนี้กับผมไปนะ คุณคิดว่าทำแบบนี้มันน่าสนุกนักหรือไง?" หลินเฟิงตอบกลับไปอย่างไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดี
บ้าเอ๊ย! ตกลงแล้วด้ายแดงมันได้ผลหรือเปล่าเนี่ย?
ตามหลักการแล้ว ตัวเขากับฉู่อิ๋งอิ๋งควรจะได้จับมือเป็แฟนกันสิ?
ทำไมเธอถึงยังทำท่าทีเ็าใส่เขาอยู่อีก?
หรืออาจเป็เนื่องจากสถานะตามความเป็จริงของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันมากเกินไป เลยทำให้ความยากในการแต่งงานเพิ่มสูงขึ้นมาก ฉู่อิ๋งอิ๋งก็เลยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลย?
บ้าจริง! ด้ายแดงนี่มันของปลอมหรือเปล่าเนี่ย? ขอเรียกร้องให้ระบบรับคืนสินค้าด่วนเลย!
"นี่มันเป็ขั้นตอนการทำคดี ยังไงก็ต้องทำให้เสร็จ!" ฉู่อิ๋งอิ๋งพูดด้วยใบหน้าที่เ็า
"แล้วก็ อยู่ในสถานีตำรวจกรุณาเรียกฉันว่าผู้กองหรือไม่ก็หัวหน้า ฉันไม่อยากจะพูดซ้ำอีกเป็ครั้งที่สามนะ!"
"รายงานผู้กอง เพศชายครับ!" หลินเฟิงกัดฟันกรอดแล้วตอบกลับไป
"ที่อยู่ปัจจุบัน!"
"เมืองไห่ฉิน เขตอวี่ฮวา ถนนซิ่งฝู หมู่บ้านหลานหยวน ตึก 4 ห้อง 202"
"ทำไมถึงไปทำร้ายร่างกายคนอื่น?"
"เขาเป็คนลงมือตีผมก่อนนะ ผมแค่ป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้น!"
"เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดมาให้ละเอียด!"
"เื่มันเป็อย่างนี้ ตอนนั้นผมกำลังถามทางผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หน้าขาวคนนั้นพอเข้ามาถึงก็จะมาข่มขู่ผม พวกเรามีปากเสียงกันนิดหน่อย จู่ ๆ เขาก็ลงมือตีผม โชคดีที่ผมตอบสนองไว..."
หลังจากที่ฉู่อิ๋งอิ๋งฟังคำแก้ตัวของหลินเฟิงจบ จู่ ๆ เธอก็หรี่ตาลงแล้วถามว่า "นายเตะเขายังไง?"
หลินเฟิงดวงตาเป็ประกาย เขาลูบมือไปมาแล้วพูดกับฉู่อิ๋งอิ๋งว่า "หัวหน้าฉู่ กระบวนท่านี้ผมเรียนมาจากคุณไงล่ะ!"
"เรียนมาจากฉัน?"
"ใช่! ท่วงท่าอันสง่างามตอนที่คุณพังประตูเข้ามาในคืนนั้น มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของผมตลอดเลย และผมเองก็เป็ถึงอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์ แค่เอามาขบคิดนิดหน่อยก็เรียนรู้ไม้ตายของคุณได้แล้ว ตามหลักการแล้ว คุณก็ถือว่าเป็อาจารย์ครึ่งหนึ่งของผมแล้ว..."
"หยุด!"
"มีอะไรครับ?"
"ใครเป็อาจารย์ของนายกัน? ถ้านายยังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก เชื่อไหมว่าฉันสามารถจับนายขังได้เดี๋ยวนี้เลย?"
...
กว่าจะสอบปากคำเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อย และทางตำรวจก็ได้ขอภาพจากกล้องวงจรปิดของห้างสรรพสินค้ามาแล้ว หลังจากที่ฉู่อิ๋งอิ๋งตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด เธอก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วว่าหลินเฟิงไม่ได้พูดโกหกจริง ๆ
แต่ถึงยังไงหลินเฟิงก็เป็คนลงมือทำร้ายร่างกาย แม้ว่าไอ้หน้าขาวคนนั้นจะยังไม่ตาย แต่ก็ได้รับาเ็เล็กน้อย ดังนั้นในเื่นี้ หลินเฟิงจึงต้องรับผิดชอบในระดับหนึ่ง
แต่เมื่อพิจารณาจากกรณีที่หลินเฟิงถูกตั้งศาลเตี้ยในสถานีตำรวจ และเื่นี้ก็มีสาเหตุมาจากไอ้หน้าขาวคนนั้นจริง ๆ ฉู่อิ๋งอิ๋งจึงตวัดปากกาละเว้นความรับผิดชอบให้กับหลินเฟิงไปโดยปริยาย
แต่ฉู่อิ๋งอิ๋งกลับ้าให้หลินเฟิงหาคนมาประกันตัว ถึงจะยอมปล่อยให้เขาออกไปจากสถานีตำรวจได้!
ตอนนี้หลินเฟิงสามารถยืนยันได้แล้วว่าฉู่อิ๋งอิ๋งไม่ใช่ตำรวจธรรมดา ๆ อย่างแรกเลยคือเธอกล้าท้าทายรองอธิบดี แถมยังจับกุมลูกน้องสองคนของรองอธิบดีไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
อย่างที่สอง ขั้นตอนการทำคดีของเธอดูเหมือนจะถูกต้องตามระเบียบ แต่ในความเป็จริงแล้วกลับทำตามอำเภอใจตัวเอง ล้วนขึ้นอยู่กับความชอบส่วนตัว นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ!
สุดท้ายก็คือความแข็งแกร่งของเธอที่ทำให้หลินเฟิงเกิดความสงสัย ผู้หญิงที่ดูอ่อนแอคนหนึ่ง กลับสามารถตบโต๊ะทำงานที่แข็งแรงจนเป็รูโหว่ขนาดใหญ่ได้ด้วยมือเปล่า พละกำลังแบบนี้ ไม่มีทางปรากฏอยู่ในตัวของคนธรรมดาได้เลย!
ตกลงแล้วฉู่อิ๋งอิ๋งเป็ใครกันแน่? ตัวตนที่แท้จริงของเธอคืออะไร? หัวหน้าหน่วยสืบสวนอาชญากรรมงั้นเหรอ?
...
หลินเฟิงสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป ขณะที่กำโทรศัพท์มือถือเอาไว้ในมือเขาก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา ตกลงแล้วควรจะหาใครมาประกันตัวให้ตัวเองดีล่ะ?
บังเอิญว่าตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หลินเฟิงก้มหน้าลงไปดูก็พบว่าเป็หลิวเยว่หรูที่โทรมาหาเขา
"ฮัลโหล! คุณหลิว"
"ตอนนี้ฉันอยู่ที่สถานีตำรวจน่ะ"
"เอ่อ เื่มันค่อนข้างซับซ้อนนิดหน่อย เธอช่วยมาประกันตัวฉันหน่อยได้ไหม?"
"อืม ฉันอยู่ที่สถานีตำรวจเขตอวี่ฮวา"
"ได้ครับ ขอบคุณมาก!"
...
หลินเฟิงยิ้มเจื่อนพร้อมกับวางสายโทรศัพท์ จากนั้นก็รอคอยอยู่อย่างเงียบ ๆ
หลิวเยว่หรูเป็คนค่อนข้างตรงไปตรงมา หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับหลินเฟิงเสร็จ ผ่านไปเพียงแค่สิบกว่านาที เธอก็เดินทางมาถึงสถานีตำรวจเขตอวี่ฮวาด้วยตัวเอง
ต่อมา ภายใต้การประกันตัวของหลิวเยว่หรู หลินเฟิงก็ได้รับอิสรภาพกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ส่วนฉู่อิ๋งอิ๋งหลังจากที่ทำคดีของหลินเฟิงเสร็จ เธอก็หายตัวไปในพริบตา
และในตอนนี้หลินเฟิงก็มั่นใจได้ในที่สุดว่า ด้ายแดงเส้นนั้นดูเหมือนจะใช้งานล้มเหลว ไม่อย่างนั้นทำไมฉู่อิ๋งอิ๋งถึงได้มีท่าทีแบบนี้? เธอปฏิบัติกับหลินเฟิงเหมือนเป็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเลยนี่นา!
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเดินออกจากสถานีตำรวจเขตอวี่ฮวาไปพร้อมกับหลิวเยว่หรูด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย...
ณ โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งประจำเมือง ในห้องพักผู้ป่วยแผนกฉุกเฉิน ไอ้หน้าขาวที่ถูกหลินเฟิงเตะไปหนึ่งทีกำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงผู้ป่วย ส่วนหญิงสาวชุดแดงคนนั้นก็เฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยความเป็ห่วง
อีกด้านหนึ่งของเตียงผู้ป่วย ก็มีนางพยาบาลสาวที่สวมหน้ากากอนามัยคนหนึ่งกำลังช่วยเขาเปลี่ยนขวดน้ำเกลือ ทั้งห้องพักผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบสงบ บรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อย
กริ๊ง ๆ ๆ ...
โทรศัพท์มือถือของไอ้หน้าขาวดังขึ้น เขาจึงรีบกดรับสายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เอาโทรศัพท์มือถือแนบหู
"อะไรนะ?"
"ไอ้หมอนั่นถูกปล่อยตัวไปแล้วเหรอ?"
"ใครเป็คนปล่อย?"
"ฉู่อิ๋งอิ๋ง? เธอเป็แค่หัวหน้าหน่วย ใครให้สิทธิ์เธอทำแบบนี้?"
"หา?"
"แล้วตอนนี้จะให้ฉันทำยังไง?"
"บ้าเอ๊ย!"
...
หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว สีหน้าของไอ้หน้าขาวก็เปลี่ยนเป็ดำคล้ำทันที เขากัดฟันด้วยความไม่ยินยอมสุด ๆ จากนั้นก็รีบกดโทรศัพท์โทรออกไปอีกสายอย่างรวดเร็ว
"ฮัลโหล! พี่หยาง ฉันโดนคนซ้อม!"
"ตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่โรงพยาบาลเนี่ย!"
"อีกฝ่ายอายุประมาณยี่สิบกว่า รูปร่างสูงประมาณ 180 ตัดผมสั้น ใส่ชุดลำลองของอาร์มานี่ หน้าตาคล้าย ๆ กับดาราฮ่องกงอู๋เยี่ยนจู่ ชื่อว่าหลินเฟิง!"
"เดี๋ยวฉันจะให้คนส่งประวัติของมันไปให้พี่นะ!"
"พี่หาคนไปหักขามันทั้งสองข้างให้ฉันที ไม่อย่างนั้นฉันกลืนความโกรธนี้ไม่ลงแน่!"
"อืม ฉันจะรอฟังข่าวดีจากพี่นะ!"
...
หลังจากที่ไอ้หน้าขาววางสายโทรศัพท์ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองนางพยาบาลสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย
เห็นเพียงนางพยาบาลสาวที่ถือขวดน้ำเกลืออยู่ในมือคนนี้ กำลังจ้องมองไอ้หน้าขาวตาค้าง ลืมไปเสียสนิทว่าที่ตัวเองเข้ามาในห้องผู้ป่วยนี้ก็เพื่อจะเปลี่ยนขวดน้ำเกลือให้เขา
"เหม่ออะไรของเธอฮะ? ยังไม่รีบเปลี่ยนขวดน้ำเกลือให้ฉันอีก?" ไอ้หน้าขาวที่กำลังอารมณ์ไม่ดี ตะคอกใส่นางพยาบาลสาวเสียงดังลั่น
เมื่อนางพยาบาลสาวได้สติกลับมา ก็รีบเปลี่ยนขวดน้ำเกลือขวดใหม่ให้กับไอ้หน้าขาวทันที ส่วนไอ้หน้าขาวก็เหลือบไปเห็นโดยไม่ได้ตั้งใจว่า หน้าอกของนางพยาบาลคนนี้ใหญ่มาก!
เพิ่งจะคิดอยากจะเอ่ยปากหยอกล้อนางพยาบาลสาวสักสองสามประโยค นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายกลับก้มหน้าก้มตา แล้วรีบเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วยนี้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นไอ้หน้าขาวจึงทำได้เพียงเบือนสายตากลับมามองหญิงสาวชุดแดงที่อยู่ในห้อง
"นังแพศยา ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันจะถูกคนตีจนมีสภาพแบบนี้ไหม?"
"นังผู้หญิงชั้นต่ำ คืนนี้ฉันจะฟาดแกให้หนำใจเลยคอยดู!"
"จะร้องไห้ทำไมฮะ?"
"ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ!"
9K
