ท่านเทพเจ้าขา ข้าต้องการปลาทองของท่าน

    " กุ๊กๆๆ/จิ๊บๆ/ฮิๆๆๆๆพวกเขาดูตลกจังเลย "

       " ก็ศิษย์พี่ไปแกล้งเขาก่อนนี่นาขอรับ "

       เสียงของสัตว์ชนิดนึงที่โต้ดังโต้ตอบกันอยู่บนยอดปลายไม้ไปมาอยู่บนยอดใบไม้ทำให้พวกเขาที่พยายามเมียงมองหาต้องสะดุ้งด้วยความหวาดผวา

       เขาเจอเขาแล้วจริงๆใช่ไหมเสียงดังขนาดนั้นกลับมองไม่เห็นว่าเป็นตัวอะไร ชายทั้งหมดที่ยืนมองต้นไม้ต้นนั้นทุกซอกทุกมุมกลับมองไม่เห็นนี่คือผีบังตาเหมือนผู้เฒ่าผู้แก่โบราณว่าไว้

       ครืดคราดดดดด

       จากนั้นต้นไม้ทั้งต้นก็สั่นราวกับจะถอนรากถอนโคนเดินออกมาหาพวกเขาซะอย่างนั้น

       เสี่ยวเฟยและเสี่ยวฝานที่ใช้อิทธิพลของภูตผีศิษย์บังตาเอาไว้ให้พวกชายทั้ง 5 เห็นนั้นมองภาพพวกเขาที่ดูหวาดกลัวและดูอยากรู้อยากเห็นก็อดขำเสียงดังไม่ได้ ได้ยินเสียงเรายังไงก็ไม่เห็นตัวอยู่ดีนี่เขาเรียกว่าเพิ่มอรรถรสในการกินแตง

       "" ตัวอะไรกันแน่ผีไก่หรือพี่นกหรือผีคน ""

       " กุ๊กๆๆไม่ใช่ผีไก่ "

       " จิ๊บบๆฉันไม่ใช่ผีนกนะ "

   " ฉันเป็นผีจริงๆนั่นแหละ "

       ทั้ง 3 เสียงโต้ตอบพวกเขาอย่างออกรถออกชาติทำเอาเฉินเย่กับเหล่าลูกน้องที่มองไม่เห็นพวกนั้นต่างคงนิ่งพวกเขาก็อยากจะสู้อยากจะโต้ตอบอยู่หรอกแต่จะสู้โต้ตอบกับใครล่ะในเมื่อไม่เห็นตัว

   " อะแฮ่มๆๆพวกเจ้าโอ๊ยๆๆข้ายังไม่ชินกับคำพูดสมัยใหม่แบบนี้เสียเลย " เหล่าหู่ที่ออกมาจากมุมมืดหลังต้นไม้ลอยตัวเข้าหาเฉินเย่กับลูกน้องก่อนจะมองไปที่ยอดไม้นั้นทำความเคารพ

       " ผู้อาวุโส " เฉินเย่ที่เห็นวิญญาณดวงนี้ครั้งที่ 2 เขารู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยก็แค่เล็กน้อยจริงๆนั่นแหละเขาพยายามทำใจให้ชินเพื่อจะต้องทำภารกิจใหม่ในการติดตามเจ้านายที่ค่อนข้างจะพิเศษถึงแม้ว่าไม่รู้ว่าจะต้องเจ้านายใหม่จะรับเขาพวกเขาไหมก็เถอะแต่ควรจะมีภูมิคุ้มกันไว้ก่อนไม่ดีกว่าหรือ

   " ฉันแค่มาดูเฉยๆแหละไม่ได้มีอะไรหรอกเห็นพวกนายยังไม่ไปสักทีทำไมยังคิดไม่ได้อีกเหรอ " เหล่าหู่สงสัยยิ่งสงสัยมากขึ้นเมื่อพบศิษย์ทั้งสามของท่านอาจารย์น้อยที่มานั่งกินแตงที่นี่ทั้งที่ปกติแล้วทั้ง 3 นั้นจะเข้าไปนั่งกินแตงหน้าหมู่บ้านหรือหมู่บ้านข้างเคียงด้วยซ้ำไปแต่ครั้งนี้ใจกล้ามากินแตงสวนอาจารย์ตนเองไปแล้วพวก 3 ตัวนี้ไม่กล้าหรอกถ้าไม่รับคำสั่งมา

       " กุ๊กๆๆสวัสดีฉันแค่มาดูพวกนี้เฉยๆ "

   " พวกเราแค่มาดูเฉยๆจริงๆนะ " เมื่อเอียนหยาหลานเผยร่างออกมาก็กระโดดลงจากต้นไม้อย่างสง่างามพร้อมกับโอบอุ้มศิษย์พี่ทั้งสองทำให้พวกเขาทั้ง 3 เผยร่างจริงให้เห็นทำเอาชายทั้ง 5 อยากจะทรุดตัวลงกับพื้นแต่ก็ต้องทำใจแข็งเอาไว้เขาไม่อยากขายขี้หน้าให้กับพวกไร้ตัวตนอย่างนี้เท่าไหร่หรอกแม้จะพูดอย่างนั้นแต่หน้าของชายทั้ง 5 หน้าซีดไร้สีเลือด

   " โอ้มีความกล้าดีนะเรา " เหล่าหู่มองชายทั้ง 5 อย่างชื่นชมดูเหมือนว่าท่านอาจารย์น้อยจะได้ของดีเลยทีเดียว

       " พวกพวกโอ๊ยพวกท่านมีอะไรหรือครับจะให้รับใช้อะไรต้องการกระดาษเงินกระดาษทองหรือเอาของเซ่นไหว้ไหม " ซันถามอย่างหวาดผวาก็เจอของแบบนี้แล้วก็มีแต่ต้องใช้ของพวกนี้ไม่ใช่เหรอพวกเขาจะเอาชีวิตกันหรือไงเนี่ยมาแต่ละที

   " โอ๊ยของพวกนั้นพวกเราได้จนเยอะจนจะเป็นเศรษฐีบนยมโลกแล้วมั้ง " เหล่าหู่ตอบแต่ทว่ามองเมื่อมองเสร็จทั้ง 3 ศิษย์ของท่านอาจารย์น้อยแล้วเขาก็ได้แต่อยากจะพูดว่า

   " พวกท่านอยากได้อะไรล่ะ "

       " พวกเราจะเอาอะไรล่ะก็ในเมื่อของที่พวกนายใช้พวกเราใช้ไม่ได้อยู่แล้ว " เขาไม่ต้องการอะไรแล้วจริงๆคำตอบของเอียนหยาหลานชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาเป็นอะไรและใช่

       "" ฮ่าๆๆๆ ""

       ทั้ง 5 ก็ก้าวถอยหลังเข้าไปอีกหลายก้าวที่เขาเจอกับผู้ที่ไร้ตัวตนและผู้ที่มีตัวตนพร้อมๆกันแถมตัวตนยังจะไม่ใช่คนอีกด้วยสายตาของชายทั้ง 5 มองไปทางเหล่าหูก่อนจะได้แยกเรียงตัวหลบมาอีกมุมจากนั้นก็มองไปทางเอียนหยาหลานแล้วถอยหลังไปอีกหลายก้าวสร้างความขบขันให้กับเจ้าไก่และเจ้านกที่หัวเราะออกมาอย่างร่าเริงกับความทุกข์ของผู้อื่น

       สมบัติของโลกมนุษย์เขามีเยื่อซะเหลือเกินเรียกได้ว่ากำลังวางแผนจะชวนท่านอาจารย์ไปขุดอยู่เลย หลังจากท่านอาจารย์จัดการเรื่องราวต่างๆให้เข้าที่เข้าทางแล้วเขาก็ควรจะเอ่ยชวนท่านอาจารย์ไปขุดจริงๆนั่นแหละสู้ขุดเอามาแล้วมาใช้ซื้อของใหม่ๆเอาไว้เตรียมเดินทางไปยมโลกไม่ดีกว่าหรือ

   " กุ๊กๆๆๆนายไม่อยากได้อะไรเลยหรอ "

       " ศิษย์พี่กระดาษเงินกระดาษทองข้ามีเยอะแล้วนะ "

   " กุ๊กๆแล้วข้าวของเครื่องใช้นายล่ะเสื้อผ้าสาวๆ "

       " ข้าไม่เอาของพวกนั้นไปมันไปหรอกมันใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้แถมข้าก็มีเยอะอยู่แล้วถ้าเราสามารถไปเยือนดินแดนแห่งนั้นได้ข้าจะพาท่านไปดู " สิ่งที่เขาเห็นในนิมิตรนะว่าในโลกหลังความตายนั้นเขาเป็นผู้หนึ่งที่ร่ำรวยเลยไม่น้อย

   " กุ๊กๆหรือเอาเถอะถ้านายอยากได้อะไรก็บอกพวกเรา "

       " พวกท่านไม่ได้ต้องการอะไรแล้วมาที่ทำไมหรือครับ " เฉินเย่ที่ทำใจดีสู้ผีถามอย่างหวาดๆแต่สายตากับแน่วแน่จนทั้งสามมองด้วยความชื่นชมกับสายตาท่านอาจารย์ไม่ได้

   " อยากรู้ว่าพวกนายจะทำยังไงต่อไปก็เลยมาดูซะหน่อย " เอียนหยาหลานถามด้วยความข้องใจเพราะเห็นทั้งห้าคนไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากตระเวนทั่วหมู่บ้านสืบข่าวหาข้อมูลและค่อนข้างจะได้ข้อมูลเยอะพอสมควรรวมถึงพวกเขาด้วยที่ได้ข้อมูลจากพวกทั้ง 5 ชนิดที่ว่ารู้เขารู้เรากันทั้งหมู่บ้านเลยทีเดียวการกินแตงนี่อร่อยจริงๆแถมได้กินฟรีทั้งสวนเลยท่านอาจารย์จะต้องให้รางวัลพวกมันมากแน่ๆครั้งนี้

       " พวกเราจัดการงานที่คุณหนูใหญ่สั่งไว้เสร็จตั้งแต่วันแรกแล้ว แต่ว่าพวกเรายังติดค้างงานที่เจ้านายใหญ่สั่งไว้อยู่ครับต้องจัดการให้เสร็จก่อนถึงจะไปหาคุณหนูใหญ่ได้ " ตอบอย่างชัดเจนเด็ดขาดด้วยการยืนตรงด้วยความเคยชินกับการตอบคำถามเจ้านาย

   " อ๋อเหรอถ้าอย่างนั้นก็สู้ๆนะ " หมายความว่ายังไงกันล่ะฉันจะต้องสู้อะไรหรือสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเฉินเย่และเหล่าลูกน้องมุ่งตรงไปที่เอียนหยาหลานอย่างอยากได้คำตอบอย่างสุดๆ

   " เอาเถอะสักวันหนึ่งไม่สิเดี๋ยวนายก็เข้าใจเองนั่นแหละคำว่าสู้ๆนั้น ต้องสู้กับอะไรบ้างเหมือนที่ฉันเคยสู้มา " เป็นคำตอบแต่ในหัวใจของเขากับที่จะตรงข้ามทำเอาชายทั้ง 5 ต่างเชื่อมั่นเพราะเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของเป็นคุณชายที่สูงศักดิ์สง่างามต้องเป็นผู้ที่ไม่โกหกอย่างแน่นอน

       แล้วทั้ง 5 ก็มองไปที่ตัวแปลกประหลาดในสายตาพวกเขาที่แม้ว่าพวกเขาจะมีประสบการณ์ในการทำงานในหลายๆสถานที่รวมถึงสถานที่ที่ผู้คนไม่ควรจะเดินทางเข้าไปได้พวกเขาก็ไม่เคยเห็น 2 ตัวนี้แน่นอนไก่นกเหยี่ยวหรือตัวอะไรกันแน่ พวกเขาก็ไม่มั่นใจเลยเพราะมันเหมือนไก่ที่ไม่ใช่ไก่เหมือนนกที่ไม่ใช่นกขนาดตัวก็เกินสายพันธุ์ของตัวเองไป

       มีขนที่เป็นมันเงาสวยงามซะจนเขายังอื้งและมองมาพวกมันทั้ง 2 ตัวด้วยความชื่นชม

   " กุ๊กๆๆๆ/จิ๊บๆๆๆมองอะไรไม่เคยเห็นไก่กับนกหรือ " เจ้าไก่ส่งกระแสจิตส่งเสียงกลางกระแสจิตให้กับชายทั้ง 5 พวกมันถูกชายทั้ง 5 นี้จ้องมองซะจนรู้สึกเขินอายไปซะอย่างนั้นถึงจะเป็นสายตาที่มองด้วยความชื่นชมเขาเถอะแต่มองราวกับจะเกินเพราะว่าลงท้องแบบนี้พวกมันก็รู้สึกขนลุกเหมือนกันนะนี่ " ไม่ได้กินใช่ไหมเท้าเดี๋ยวพวกมันก็เจอบาทากรงเล็บไก่พิฆาตหรอก "

       ทั้ง 3 เมื่อได้ยินเสียงเจ้าไก่พร่ำบ่นเสียงก็ต้องตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดเรียกว่าพวกเขาปากกล้าเป็นตัวโอพูดไม่ออกเลยทีเดียวนี่พวกเขาถึงขนาดเจอ

       "" สัตว์วิเศษในตำนานแล้วหรือ ""

   " กุ๊กๆแหมพวกนายถึงตาถึงนะเนี่ย "

   " จิ๊บบบๆๆ ยังไม่หยุดมองอีกสงสัยพวกเขาจะไม่เคยเห็นไก่และนกที่สง่างามแก่พวกเราหรอกนะศิษย์พี่ " เป็นการชื่นชมตัวเองด้วยการยืดอกสั่งย้ายปีกให้พวกเขาชื่นชมกันอย่างเต็มที่ดีกว่าทั้ง 2 ตัวต่างโชว์ตัวกันอย่างเต็มที่เหล่าหู่ที่ยืนมองอยู่ถึงกับพูดไม่ออกกับการหลงตัวเองของศิษย์สองตัวของท่านอาจารย์น้อยแต่พวกมันก็ดูสวยงามจริงๆนั่นแหละ

       ชายทั้ง 5 มองทั้ง 2 ตัวที่อยู่ตรงหน้าอย่างชื่นชมจริงๆพวกเขาไม่ใช่ว่าทำดีเอาหน้าอะไรแต่เขาก็เขาไม่เคยเห็นไก่ที่ดูไม่เหมือนไก่สง่างามขนาดนี้ขนเป็นสีแดงสดกับกรงเล็บที่แหลมคมแถมยังมีหงอนไก่สีเหลืองทองอร่ามดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสและยิ่งขนที่หางเป็นสีทองสร้างความน่าตื่นตะลึงถ้ามีเชี่ยวชาญด้านสัตว์ปีกมาเห็นแล้วเป็นมีสมบัติของชาติแน่ๆ

       ส่วนเจ้านกที่ไม่เหมือนนกนั้นพวกยังดูสายพันธุ์ไม่ออกเท่าไหร่เหมือนว่ามันจะมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่านกหลายเท่าลักษณะเหมือนเหยี่ยวขนสีน้ำตาลทองเป็นประกายและจะงอยปากที่สวยงามแหลมคมดูเหมือนว่าพวกเขาจะเจอสัตว์พิเศษในตำนานหรือเปล่าคนที่เป็นเจ้าของคงไม่ใช่คนธรรมดาแน่และเมื่อถ้าแล

ะเมื่อเขาเดา

       ไม่ผิดคนที่เป็นเจ้าของคงจะเป็นเจ้านายคนใหม่ของพวกเขาคุณหนูใหญ่