ศีลเสมอกัน(Ambivert)

เกมเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านอั๋น พร้อมกับกดพิมพ์ข้อความส่ง

แชต

อั๋น : พี่ว่างมั้ย ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็๲ไร (ส่งเมื่อ 1 นาทีที่แล้ว)

เกม : พี่อยู่หน้าบ้านแล้ว

(อ่านแล้ว)

เกมเงยหน้ามองขึ้นไปบนห้องของอั๋นที่อยู่ชั้นสองฝั่งขวามือ ไม่นาน อั๋นเปิดผ้าม่านหน้าต่างออกมา สภาพอั๋นตอนนี้คือขอบตัวบวมเหมือนผ่านการร้องไห้อย่างหนักหน่วงมา ยิ่งทำให้เกมเป็๞ห่วงมากกว่าเดิม

“รอแป๊บ เดี๋ยวผมลงไป” อั๋นพูดไม่ออกเสียง เกมพยักหน้าตอบรับ

ผ่านไปไม่ถึงสองนาที อั๋นเดินลงมาเปิดประตูบ้าน เพราะวันนี้พ่อเข้าไปทำธุระในเมือง ทำให้เขาต้องอยู่บ้านคนเดียว

“ป้ะ!” เกมคว้ามืออั๋น เหมือนจะพาไปไหนสักที

“ไปไหน?”

“เถอะน่า...พี่ไม่พาไปฆ่าหมกป่าหรอก” เกมหันกลับมาบอกอั๋น

อั๋นจึงหยุดขัดขืนและเดินตามแรงดึงของเกม เพราะตอนนี้เขารู้แค่ว่าเขาไม่อยากอยู่คนเดียว ถ้าจะบอกเพื่อน เ๹ื่๪๫คงไม่จบง่าย ๆแหน่

“ยืนรอแป๊บนึง” เกมปล่อยมืออั๋นเมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านของตน

“อื้อ” อั๋นพยักหน้าตอบรับ

เกมเดินเข้าหายไปในบ้าน ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ลูกรัก เขาเดินไปที่โรงจอดรถ ก้าวขาขึ้นคร่อมรถ เสียบกุญแจ แล้วสตาร์ทขับออกมาที่หน้าบ้าน ซึ่งมีอั๋นยืนรออยู่

“ขึ้นเร็ว”

อั๋นยอมก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างไม่ขัดขืน ซึ่งขัดกับนิสัยปกติของเขา ที่ชอบขัดขืนเกมตลอด อาจเป็๲เพราะเขาดิ่งอยู่มั้ง จึงไม่ค่อยมีอารมณ์ขัดขืนเท่าไหร่

บรื้น........

เกมบิดรถออกไปถามถนนของหมู่บ้าน จนเลยออกไปตามไร่นาของชาวบ้าน สองข้างทางมีต้นไม้เขียวขจีรายล้อม ทำให้มีลมเย็น ๆตีหน้าขณะนั่งรถ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้น

ขับมาได้สักพัก เกมเลี้ยวรถเข้าซอยไร่ของตนที่ปลูกข้าวโพดสำหรับสัตว์ไว้ และมีกระท่อมน้อยปลูกไว้อยู่ข้าง ๆไร่ เขาขับมาจอดอยู่ด้านหน้ากระท่อม

อั๋นและเกมก้าวขาลงจากรถมอเตอร์ไซค์

“พี่ไม่ได้พาผมมาข่มขืนใช่ไหม” อั๋นเห็นสถานที่จนแอบอดคิดเ๹ื่๪๫แบบนั้นไม่ได้ ถึงแม้เขาจะ๻้๪๫๷า๹ใครสักคนอยู่ข้าง ๆแต่ไม่ได้หมายความว่าอยู่ด้วยกันแบบเนื้อเชื่อมเนื้ออย่างนั้น

“โอ๊ย!!” อั๋นร้องออกมา พร้อมกับมือจับที่หน้าผากตัวเอง เพราะถูกเกมดีดนิ้วไปที่หน้าผากเบา ๆ

“ก็คิดได้เนอะ!พี่ไม่ได้หื่นกามขนาดนั้นสักหน่อย” เกมหัวเราะกับความคิดของรุ่นน้อง

“ใครมันจะไปรู้ล่ะ!!!” อั๋นโวยใส่เกม

“ป้ะ!!” พูดเสร็จ เกมคว้ามืออั๋นเดินไปที่กระท่อม เขาปล่อยมืออั๋น จากนั้นเอื้อมมือไปหยิบเบ็ดตกปลาและเหยื่อล่อปลาที่ซ้อนไว้ข้างใต้กระท่อมออกมา

“ผมกินข้าวแล้ว ไม่ต้องตกปลาหรอก สงสารน้อง” อั๋นบอกเกม เพราะถึงตกปลามาได้ เขาก็ไม่กิน เนื่องจากกินข้าวเช้ามาแล้ว เดี๋ยวน้องปลาจะตายฟรี

“แต่พี่ยังไม่ได้กินไง ถือว่าหาอาหารเช้าให้พี่แล้วกัน” เกมบอก เพราะเมื่อเช้ากะจะไปฝากท้องที่บ้านของปฏิทิน แต่อั๋นดันทักมาก่อน

“อือ...ก็ได้!” อั๋นพยักหน้าตกลง แล้วยื่นมือไปหยิบเบ็ดจากมือเกมมาหนึ่งคัน พร้อมกับเหยื่อล่อปลา ซึ่งปลาที่พวกเขาจะไปหา ไม่ได้อยู่ไกล มันคือสระน้ำข้างกระท่อมนั่นเอง

เกมอมยิ้มกับใบหน้าบูดบึ้งของอั๋น ที่ต้องจำยอมหาปลาช่วยเขา อั๋นเดินไปหยุดอยู่ขอบสระ ทำการใส่เหยื่อกับตะขอเบ็ด แล้วขว้างเชื่อกเบ็ดออกไป จากนั้นย่อนก้นนั่งลงที่ขอบสระ รอปลามาติดเบ็ด เกมทำแบบนั้นเช่นกัน แล้วนั่งลงข้าง ๆอั๋น

“เล่าได้นะ ไอ้เ๱ื่๵๹ที่มันทำให้ไม่สบายใจอะ พี่สัญญาว่ามันจะจบแค่ตรงนี้” เกมพูดขึ้นมาลอย ๆแต่สายตามองไปที่เบ็ดที่เขาตกอยู่

“...” อั๋นหันมามองหน้าเกม แล้วจู่ ๆไอ้ความรู้สึกที่อัดอั้นมาทั้งสัปดาห์ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านน้ำตา ตามด้วยเสียงสั่นเครือ

เกมหันมามองหน้าอั๋นที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม สายตาของอั๋นดูเ๽็๤ป๥๪ จนพลอยทำให้เกมรู้สึกเจ็บแปล็บที่อกตามไปด้วย

เกมโอบไหล่อั๋นให้เอียงมาพิงที่ไหล่ของเขาเพื่อปลอบ อีกฝ่ายคงอดทนกับความรู้สึกแบบนี้มานาน จนไม่สามารถดึงตัวเองกลับมาได้ ถึงยอมขอความช่วยเหลือจากเขา

“ผมเลิกกับ ฮึก..เมย์แล้ว” อั๋นพูดไปสะอื้นไป

“...”

“เขามีคนอื่นอะพี่เกม เขาทำแบบนี้กับผมได้ไงวะพี่” อั๋นเริ่มระบายสิ่งที่เ๽็๤ป๥๪ออกมา

“ผมรักเขาอะ รักมาก ผมไม่เคยยุ่งกับคนอื่นเลยนะ ผมซื่อสัตย์กับเขามาคนเดียวตลอด”

คำพูดของอั๋นทำให้เกมรู้สึกจุกที่อก เพราะสิ่งที่อั๋นพูดออกมา มันคือการกระทำของเกม ที่กำลังทำกับฉิม เขากำลังมีคนอื่น...

“เขาเคยรักผมบ้างหรือเปล่า... ถ้าหมดรักแล้ว ก็บอกกันตรง ๆดิ ไม่ใช่แอบไปคบซ้อนแบบนี้ คนถูกกระทำมันเจ็บนะเว้ย!!!” อั๋นระบายมันออกมา น้ำตายิ่งไหลออกมามากกว่าเดิม

เกมลูบผมเบาเบา เพื่อปลอบ พร้อมกับความรู้สึกผิดที่มีต่อทั้งฉิม และคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆเขาตอนนี้

(ทำไมมึงมันเห็นแก่ตัวแบบนี้วะเกม มึงไม่เลือกชัด ๆสักทาง) เกมด่าตัวเองในใจ