บทที่ 06
เพรียวใจไม่ดีเลย เพราะมารีไม่ยอมพูดกับเธอมาตลอดมาทาง จนมาถึงห้องของมารี เพรียวก็เห็นเพื่อนเดินไปหยุดตรงโซฟาตัวยาว แล้วทรุดตัวนั่งพิงโซฟา รวมขาขึ้นมากอดเอาไว้
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของการนอกใจ อลันเป็แบบนี้มาตลอด เมื่อก่อนมารีจะโวยวายเสียงดัง พวกเขาจะทะเลาะกันใหญ่โต มารีจะเป็ฝ่ายบอกเลิกเสมอ และมันก็จบลงด้วยการที่อลันมาง้อขอคืนดี
แต่สถานการณ์ตอนนี้ เพรียวเชื่อว่ามันต่างออกไป นอกจากมารีจะต้องรับรู้ว่าแฟนตัวเองนอกใจแล้ว ยังต้องมารับรู้ว่าเพื่อนรักของตัวเองมาหักหลังด้วย
เพรียวรู้ว่ามารีไม่ชอบร้องไห้ ทุกครั้งที่ทะเลาะกันอลันเื่ผู้หญิง เพรียวจะเห็นมารีโวยวายด่าทอเขา แต่มารีก็ไม่ชอบร้องไห้อยู่ดี
ครานี้ มารีไม่โวยวาย ไม่ด่าทออลัน ดูเลื่อนลอยจนเพรียวใจหาย เธอเป็ห่วงเพื่อนมาก ๆ อย่างน้อยก็อยากให้มารีพูดอะไรกับเธอบ้าง
เพรียวเดินมานั่งลงข้าง ๆ เพื่อน ตลอดเวลาที่นั่งแท็กซี่มา เธอก็กุมมือเพื่อนมาตลอด
มือบางของเพรียวจับที่ไหล่เพื่อนเบา ๆ มารีรู้สึกตัว ค่อย ๆ หันมามองหน้าเพื่อน มารีทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ยอมร้องออกมา...
“แกพูดอะไรกับฉันหน่อยสิ” เพรียวเอ่ยเสียงเครือ เป็เธอเสียเองที่จะร้องไห้ออกมา
ั์ตาของมารีสั่นไหว ภายในใจของเธอตอนนี้มันสับสนวุ่นวาย
“ฉันอยากร้องไห้...”
มารีเอ่ยกับเพื่อนเสียงแ่ ั์ตาของแฝงแววชอกช้ำ
เพรียวพูดไม่ออกมา มันจุกที่อยู่ลำคอ ทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“แกอย่าบอกพ่อฉันนะ...” น้ำเสียงของมารีคล้ายคนจะร้องไห้อยู่เต็มแก่ เธอไม่ได้อยากจะร้องไห้เลย
เมื่อครั้นยังเด็ก มารีค่อนข้างเป็เด็กขี้โรค เธอป่วยบ่อย และขี้แยอยู่เสมอ พ่อพร่ำบอกกับเธอว่า ไม่ว่าเจอเื่อะไรต้องเข้มแข็ง และก็อย่าร้องไห้
มารีจำคำของพ่อเสมอ เธอจึงเป็เด็กที่พยายามเข้มแข็งมาโดยตลอด เธอจะไม่ร้องไห้ ไม่ว่าเจอเื่อะไร
“ฉันไม่อยากให้พ่อเห็นว่าฉันอ่อนแอ!”
เพรียวไม่เข้าใจนัก แต่นี่ก็ไม่ใช่เวลามาถามไถ่ เธอบีบไหล่เพื่อนเบา ๆ
“แกร้องไห้ได้มิลค์ ทุกคนมี่เวลาที่อ่อนแอได้นะ”
มารีพยักหน้าตามคำพูดของเพรียวเหมือนเด็ก ก่อนที่น้ำตาของเธอจะเริ่มไหลออกมา สุดท้ายมารีก็ปล่อยโฮเสียงดังลั่น
เพรียวกอดตอบเพื่อน เธอเองก็ใเหมือนกัน ั้แ่เป็เพื่อนกันมาได้เกือบสามปี นี่เป็ครั้งแรกที่เธอเห็นมารีร้องไห้
“ฮือ ๆๆๆ แกอย่าบอกพ่อฉันนะ!”
มารีซุกหน้ากับอกของเพื่อน ปากก็พร่ำขอไม่ให้เพื่อนบอกเื่นี้กับพ่อ เหมือนเด็กที่กลัวจะถูกลงโทษ
เพรียวน้ำตาซึม หากเธอก็พยายามเข้มแข็งเพื่อให้เพื่อนมีที่พึ่งพิงได้
“อืม...ไม่บอก ๆ แกร้องออกมาเลย ร้องออกมาเลยมิลค์!”
มารีร้องไห้จนหลับซบไหล่เพรียว หากคนที่หลับอยู่ยังคงสะอื้นอยู่เป็ระยะ คล้ายกับว่าเธอเหมือนอยู่ในฝันร้ายตลอดเวลา
“มิลค์...”
เพรียวสะกิดเรียกเพื่อนเบา ๆ ไม่นานมารีก็ลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะเธอหลับไม่สนิทนัก
ดวงตาของมารีบวบช้ำจากการร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอร้องไห้มานานมากจริง ๆ
“เข้าไปนอนในห้องดีกว่า”
เพรียวบอกก่อนจะขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ เพราะเธอนั่งอยู่อย่างนี้มาเกือบสองชั่วโมงแล้ว
มารีค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้น เดินเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน
เพรียวเดินตามเข้ามาแล้วบอกให้มารีไปอาบน้ำก่อน มารีทำตามอย่างว่าง่าย เธอหยิบผ้าขนหนูหายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะทรุดตัวลงร้องไห้อีกครั้ง
เสียงร้องไห้ของมารีดังออกมาด้านนอก เพรียวใรีบเคาะประตูห้องน้ำ เปิดออกเมื่อพบว่ามันไม่ได้ล็อค เธอเห็นเพื่อนทรุดตัวนั่งลงให้ข้างอ่างอาบน้ำเหมือนคนหมดสภาพ ก็เข้าไปหา
เพรียวกอดเพื่อนที่ร้องไห้จนตัวสั่น แล้วยิ่งนึกโกรธอลันกับระรินมาก เพรียวเจ็บมากจริง ๆ ที่ระรินหักหลังเพื่อนได้ลงคอ จากนี้คงมองหน้ากันไม่ติด ความเป็เพื่อนของไม่หลงเหลือต่อกันแล้ว
“ทำไมวะ! ทำไมต้องเป็รินด้วยวะ ฮรึก! ฮือ ๆๆๆ ทำไมพวกมันทำกับฉันอย่างนี้!”
มารีะโออกมาทั้งน้ำตา ตัวของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธ
“ฮือ ๆๆ ฉันน่าจะตบพวกมันก่อนออกมา ฮรึก! คอยดูนะ! คอยดู!”
“ใจเย็น ๆ แกใจเย็นก่อน!”
เพรียวรู้สึกว่าตอนนี้มารีเริ่มกลับมาเป็คนเดิมที่โวยวายอีกครั้ง มารีดูโกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งเพรียวเข้าใจ เป็ใคร ใครก็โกรธ
“ฮรึก! แกคอยดูนะเพรียว!” มารีเอ่ยเสียงดังอย่างเกรี้ยวกราด ั์ตาที่หยาดรื้นไปด้วยน้ำตานั้นแดงก่ำ “ฉันจะไม่ให้อภัยพวกมัน! ฮรึก! จะไม่ให้อภัยพวกมันตลอดชีวิต!”
เพรียวพยายามปลอบเพื่อน ที่เหมือนจะสติหลุด เพรียวเชื่อว่าหากอลันหรือระรินอยู่ตรงนี้ มารีก็พร้อมจะฉีกอีกฝ่ายออกเป็ชิ้น ๆ แน่
“ฉันเข้าใจแกนะมิลค์! ฉันเข้าใจแกที่สุดเลยนะ!”
มารีมองหน้าเพื่อนทั้งน้ำตา เธอเดาไม่ออกเลยว่าหากไม่มีเพรียวอยู่ตรงนี้ เธอจะเป็อย่างไร คงบ้าไปแล้วแน่ ๆ
“จริง ๆ นะ! แกเข้าใจฉันใช่มั้ย ฉันเกลียดพวกมัน! ฮรึก!”
มารีผละออกมากจากอ้อมกอดของเพื่อน แล้วซบหน้ากับฝ่ามือของตัวเองร้องไห้ออกมา เพรียวลูบหลังเพื่อนเบา ๆ จนมารีเริ่มนิ่ง สติเริ่มกลับมาอีกครั้ง
หลังจากมารีอาบน้ำเสร็จ เธอก็หลับไป เพรียวรอดูจนแน่ใจว่าเพื่อนหลับสนิทแล้ว เธอจึงเข้าไปอาบน้ำบ้าง ตั้งใจจะว่าจะนอนที่นี่ คงปล่อยให้เพื่อนอยู่คนเดียวไม่ได้
เพรียวกลับออกมาจากห้องน้ำ ตรวจตราดูความเรียบร้อย กำลังจะปิดไฟ ก็ได้ยินเสียงประตูห้องเปิดเข้ามา หันไปมองเห็นอลันเดินเข้ามา
ไม่แปลกที่อลันจะรู้รหัสของของมารี เพรียวรู้ว่าทั้งสองไปมาหาสู่กันตลอด แต่เวลานี้เพรียวคิดว่าอลันไม่ควรจะมาที่นี่
“มิลค์ล่ะ?” อลันถามเสียงเครียด
“หลับแล้วค่ะ” เพรียวตอบน้ำเสียงเ็า แน่นอนว่าเธอโกรธเคืองเขาที่ทำกับเพื่อนของเธอขนาดนี้
“พี่กับรินจะไม่เจอกันอีก”
“เหอะ!” เพรียวแค่นหัวเราะออกมา ก็ไม่รู้ว่าอลันจะบอกเพื่ออะไร เขายังคิดว่ามารีจะให้อภัยเขาอีกอย่างนั้นหรือ
แม้ที่ผ่านมามารีจะให้อภัยอลันมาตลอด แต่เพรียวรู้สึกว่าครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิม การที่มารีร้องไห้ทั้งที่ไม่เคยร้องไห้มากก่อน มันบ่งบอกอะไรได้หลายอย่าง
“ให้มันเป็เื่ของพี่กับมิลค์เถอะนะเพรียว...เพรียวกลับไปก่อนได้มั้ย”
อลันเอ่ยออกมาเช่นนี้ เพราะเขาคิดว่าเพรียวคงจะไม่ยอมง่าย ๆ
“ถ้าไม่รักมิลค์ ปล่อยมันไปเหอะ” เพรียวเอ่ยอย่างขอร้อง เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องเสียใจเพราะผู้ชายคนนี้อีกเลย มันซ้ำซาก เสียใจกับเื่เดิม ๆ
“พี่ปล่อยมิลค์ไปไม่ได้หรอก”
เพรียวอึ้ง ไม่รู้จะพูดอย่างไรเหมือนกัน อยากรู้เหลือเกินว่าใจของอลันคิดอะไร เขาคิดบ้างไหมว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันสารเลวมาก ๆ
“ขอร้องล่ะเพรียว...ยังไงมันก็เป็เื่ของคนสองคน เพรียวกลับไปก่อนเถอะนะ”
เพรียวพ่นลมหายใจออกมา เธอยอมรับว่าอลันก็พูดถูก ถึงอย่างไรเื่นี้มารีก็ร้องเคลียร์กับอลันอยู่ดี
เพรียวตัดสินใจกลับออกไป ใจของเธอก็ภาวนาว่าให้มารีใจแข็ง อย่าให้เหมือนที่ผ่านมาเลย
อลันเดินเข้ามาในห้องนอน เขาเห็นมารีหลับอยู่ ร่างสูงเดินไปทรุดลงข้างเตียง เขาเห็นดวงตาที่ปิดสนิทมันบวมช้ำ
ร้องไห้หรือ?
หัวใจของเขากระตุกวูบ อลันจำได้ดี มารีเคยเล่าให้เขาฟัง เธอเคยบอกว่าไม่เคยพูดเื่นี้ให้เพื่อนฟัง แต่เพราะอลันคือคนพิเศษ มารีเลยอยากเล่าให้เขาฟัง
“ตอนเด็ก ๆ มิลค์ขี้แยมาก เพราะตอนเด็กขี้โรค”
“จริงเหรอ? มิลค์นี่นะขี้แย” อลันไม่อยากจะเชื่อ ก็ั้แ่รู้จักกันมา เขาเคยเห็นมารีร้องไห้เสียที่ไหน
มารีพยักหน้าหงึก ๆ อย่างน่ารัก “จริงดิ ตอนเด็ก ๆ ตัวผอมนิดเดียว อ่อนแอมาก พ่อก็เลยสอนให้เข้มแข็ง พ่อบอกว่าอย่าร้องไห้ เพราะตอนเด็ก ๆ อะไรนิดอะไรหน่อยก็ร้องไห้”
“พอพ่อบอกแบบนั้น ก็เลยไม่ร้องไห้เลยใช่มั้ย?” อลันเดา
มารีพยักหน้า “ใช่ มิลค์อะอยากเข้มแข็ง ไม่ว่าเื่อะไร มิลค์ก็จะไม่ร้องไห้”
อลันเลิกคิ้ว เขาคิดว่าเวลาหญิงสาวพูดถึงพ่อ ดวงตาของเธอจะเป็ประกายมาก ๆ อย่างว่านั่นแหละ มารีดูจะเป็ลูกสาวที่พ่อรักมาก ๆ
“ดูพ่อรักมิลค์ หวงมิลค์มากเลยนะ”
“ใช่ ก็อย่างที่บอก ตอนเด็กมิลค์ขี้โรค พ่อก็ห่วงเป็พิเศษ”
“พ่อหวงเพราะเราน่ารักด้วยหรือเปล่า” เขาแกล้งแหย่
มารีหันมายิ้ม “อันนั้นไม่เถียง หรือพี่แอลจะเถียงล่ะ”
“ขอโทษนะ...”
อลันเอ่ยกับคนที่หลับอยู่ เขายกมือขึ้นเกลี่ยซับน้ำตาที่ไหลซึมออกมาตรงหางตาแม้เ้าตัวจะหลับอยู่
ร่างสูงกระชับผ้าห่มคลุมกายให้หญิงสาว แล้วลุกขึ้นไปปิดไฟ ก่อนกลับมานั่งที่ข้างเตียงเหมือนเดิม
อลันเอนศีรษะพิงขอบเตียง เขานึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำกับมารี แล้วมันจุกในอก
เขาลักลอบได้เสียกับระรินมาหลายครั้ง แม้กระทั่งวันเกิดของมารี วันที่เธอควรจะมีความสุขมาก ๆ เขากลับเลือกที่จะโกหกมารีแล้วไปอยู่กับระรินในวันนั้น
วันต่อมาเขากับระรินก็เจอหน้ากันบนรถได้อย่างหน้าตาเฉย แสดงออกมาได้อย่างแเี มารีก็ไม่ได้ระแคะระคายสงสัย
อลันหลับตาลงท่ามกลางความมืดมิด หากเขาก็หลับไม่ลงอยู่ดี หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ทำแบบนั้น...
3K
