ตอนที่ 10
เื่
ร่างกายที่นอนนิ่งอยู่กับเตียงนอนเก่าๆที่ตรงกลางยุบลงกว่าครึ่ง ค่อยๆขยับขึ้นมาอย่างช้าๆในยามที่แสงแดดยามสายส่องผ่านหน้าต่างที่ถูกปิดเอาไว้อย่างมิดชิดเข้ามาภายในห้องที่มืดมิด ร่างของคีย์ค่อยๆขยับขึ้นมาคว้าจับโทรศัพท์มือถือของตนเอง
นิ้วมือกดปุ่มเปิดหน้าจอแสงสีขาวสว่างไสวขึ้นมาท่ามกลางความมืดภายในห้องที่ถูกปิดเอาไว้อย่างมิดชิด
11 พฤษภาคม 2021
10:00 น.
เมื่อเห็นเวลาก็ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ ร่างกายที่ถูกพักฟื้นมาเป็อย่างดีค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆหน้าต่างก่อนที่จะเปิดหน้าต่างไม้เก่าๆออกไปรับแสงแดดยามสายที่ส่องผ่านเข้ามา ดวงทั้งสองข้างที่ไม่ได้กระทบกับแสงแดดมานานเมื่อโดนเข้ากับแสงแดดที่ส่องผ่านเข้ามาก็พับปิดลงอย่างรวดเร็ว แขนข้างขวายกขึ้นมาปิดบังก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินออกไปจากห้อง
หลังจากที่ผ่านพ้นเื่เมื่อคืนมาเขาก็เข้านอนเพื่อจะเอาแรงไปทำงานในตอนบ่าย คีย์ที่ก้าวออกมาจากห้องเล็กๆของตนเอง เขามองไปที่มุมของบ้านที่เมื่อเขาเดินออกมาก็มักจะมีิญญาผู้หญิงนั่งกอดเข่าอยู่บริเวณนั้น
แต่ั้แ่เกิดเหตุการณ์เมื่อคืนดูเหมือนว่าเธอจะหายไปเลย คีย์ได้ละความสนใจไปจากเื่นั้นก่อนที่เขาจะรีบเตรียมตัวอย่างรวดเร็วเพื่อออกเดินทางไปทำงาน
การเดินทางในวันนี้ก็เป็เหมือนเช่นทุกวันเขาเดินออกจากบ้านแล้วขึ้นรถประจำทางเพื่อมุ่งตรงไปที่ทำงานของตน คีย์ได้เดินทางไปถึงที่ทำงานก่อนจะถึงเวลาเข้างาน
เมื่อเดินทางไปถึงวันนี้ก็เป็เหมือนเช่นทุกวัน ตอนระหว่างเดินทางมาก็พบเจอิญญามากมายที่อยู่ตามทาง และเมื่อเดินทางมาถึงก็พบเจอกับเพื่อนร่วมงาน 2 คนที่กำลังเปลี่ยนสับเปลี่ยนกะกันอยู่ เขาได้ทำงานกับ 2 คนนี้อีกแล้วส่วนใหญ่ก็จะทำงานด้วยกันตลอด แต่ว่ามันก็ทำให้คีย์สบายใจเพราะว่าทั้งสองมีอายุที่ไล่เลี่ยกับเขา
ในระหว่างทำงานไม่มีลูกค้าเข้ามาภายในร้านแดนที่ทำหน้าที่ในการจัดเตรียมของต่างๆก็ได้ออกมายืนคุยกับพวกคีย์ที่อยู่ที่เคาน์เตอร์
“ มหาลัยของนายเปิดเมื่อไหร่คีย์ ” แดนที่มายืนพิงเคาน์เตอร์ด้านหน้าได้ถามขึ้นมา
“ อีกไม่กี่วันเนี่ยแหละ น่าจะประมาณสิ้นเดือนนี้มั้ง ”
“ ใกล้ๆฉันเลยสิ ”
แต่ว่าจะทำงานที่ร้านสะดวกซื้อเดียวกันและก็มีอายุไล่เลี่ยกันแต่ว่าแดนไม่ได้อยู่มหาลัยเดียวกับคีย์ เขาอยู่มหาลัยที่เป็รองในด้านการศึกษาจากมหาวิทยาลัยของคีย์มาหนึ่งลำดับ
มหาลัยที่คีย์กำลังเรียนอยู่ในตอนนี้เป็มหาลัยระดับประเทศที่มีแต่เด็กอยากจะสอบเข้า และมีแต่คนฉลาดอยู่ในนั้นมากมาย แต่ว่ามันก็มีเื่อิทธิพลต่างๆของพวกลูกคุณหนูเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเหมือนกัน คีย์ที่เลือกสอบที่มหาลัยนี้มันเป็เพราะว่ามันน่าจะทำให้เขาหางานได้ง่ายที่สุด อีกอย่างมันเป็มหาวิทยาลัยของรัฐบาลเลยมีค่าเทอมและค่าเล่าเรียนที่ถูกกว่า
“ เธออยู่มหาลัยเดียวกับคีย์ใช่มั้ยลิซ? ” แดนชะโงกหน้าไปมองลิซยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ถัดไป
เธอพยักหน้าตอบรับกลับมา “ อืม~ ”
“ แต่ว่าอยู่คนละคณะนะแล้วก็ไม่ค่อยได้เจอกันด้วยภายในมหาลัย ”
“ เอ๋!! มหาลัยXXX เลยนิไม่แปลกหรอกที่จะมีพื้นที่กว้างขวางและก็แยกสัดส่วนดีขนาดนั้น ฉันเองก็อยากไปเรียนที่นั่นเหมือนกันแต่เสียดายสอบไม่ติด ” แดนพูดออกมาพร้อมกับถอนหายใจลากยาวพร้อมกับทำใบน่าเสียดายออกมา
“ อีกไม่นานมหาลัยของพวกเราก็จะเปิดแล้วสินะ ทีนี้ก็จะสามารถทำงานเต็มวันได้เพียงแค่ตอนวันเสาร์กลับอาทิตย์เท่านั้น ”
“ เฮ้อ!!! เงินได้น้อยลงอีกแล้วสินะ ” แดนทำหน้าตาเบื่อหน่ายออกมา พวกเขาเป็พนักงานพาร์ทไทม์ตอนที่มหาลัยเปิดก็ทำได้เพียงแค่ในตอนประมาณ่เย็นของวันธรรมดาเท่านั้น จะทำให้เงินที่พวกเขาจะได้รับน้อยตามลงไปด้วย
“ นายก็ไม่ชอบเหมือนกันใช่ไหมคีย์ ” แดนหันไปถามคีย์ที่น่าจะมีฐานะเดียวกัน
“ ... ”
คีย์แสดงใบหน้าราบเรียบแล้วไม่ได้ตอบกลับคำถามของแดนไป เมื่อเห็นเช่นนั้นแดนก็ปรายสายตาไปมองที่ลิซที่ยืนอยู่ข้างๆคีย์ “ ลิซเธอไม่ใช่ไม่ใช่หรอ? ”
“ อะไรงั้นหรอ? ” เธอทำหน้าตางุนงงพร้อมกับเอียงคอสงสัย
“ ก็เธอไม่ได้เดือดร้อนเื่เงินไม่ใช่หรอแถมบ้านยังพอจะมีฐานะด้วยนี่ แล้วทำไมถึงมาทำงานพิเศษล่ะ ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นคีย์ได้ปลายสายตาไปมองลิซที่ยืนอยู่ข้างๆเขา
“ นายรู้ได้ยังไง? ”
“ ก็ตอนเลิกงานฉันเห็นว่ามีรถสปอร์ตคันสีดำมารับเธอทุกวันเลยไม่ใช่เหรอ พวกเราเดินไปทางเดียวกันถึงแม้ว่าจะแยกตรงทางแยกแต่ว่าฉันก็เห็นนะว่าเธอเดินขึ้นรถคันนั้นไป ”
ลิซเงียบนิ่ง~
บรรยากาศภายในวงสนทนาเริ่มเงียบสนิท คีย์ที่รู้สึกว่าบรรยากาศภายในวงสนทนาเริ่มจะไม่ดีเขาก็พูดขึ้นมา “ บางที... ”
“ อีกไม่นานฉันจะลาออกนะ ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนได้หันมามองที่ตัวของคีย์อย่างรวดเร็ว พวกเขาประหลาดใจเป็อย่างมากที่ได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของคีย์ เพราะว่ารู้ว่าฐานะทางบ้านของคีย์ไม่ได้ดีและยังต้องส่งเสียตัวเองเรียนแถมยังต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลของแม่อีก
“ เฮ้ย!! ความจริงนั้นหรอนายเองก็มีภาระตั้งเยอะที่ต้องดูแลไม่ใช่หรอ อีกอย่างร้านนี้ก็สวัสดิการดีทำไมถึงออกล่ะ ”
“ นั้นสิทำไมถึงออกล่ะ? ” ลิซย้ำถามต่อจากแดน
“ คงเพราะว่ามีงานที่ต้องทำล่ะมั้ง ”
อีกไม่นานใน่กลางคืนและ่เลิกเรียนเขาก็ต้องไปทำงานที่ได้รับปากกับฮาเดสเอาไว้เพื่อตามหาความจริงทุกอย่าง มันคงจะต้องใช้เวลาใน่กลางคืนและหลังเลิกเรียนทั้งหมด ถ้ามาทำงานภายในร้านแห่งนี้ก็คงจะไม่มีเวลาไปกระทำเื่นั้น
ทั้งสองเมื่อเห็นคีย์พูดออกมาเช่นนั้นพวกเขาก็มองด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามเพราะว่ารู้ดีอยู่แล้วว่าคีย์คงจะไม่ยอมเปิดปากพูดเื่นั้นออกมาอย่างแน่นอน พวกเขาทำงานด้วยกันมานานแล้วก็รู้นิสัยของคีย์ดี เขาไม่ยอมเอ่ยปากพูดเื่ปัญหาและขอความช่วยเหลือต่างๆอย่างแน่นอน
ในขณะที่สถานที่ภายในร้านกำลังเต็มไปด้วยความเงียบ ลิซที่จ้องมองคีย์อยู่ดวงตาอันเฉียบคมของเธอก็ได้ไปสังเกตเห็นบางอย่าง
“ เอ๋!! คีย์นั้นมันอะไรน่ะ? ” เธอได้สังเกตุเห็นรอยแดงช้ำที่เป็รูปมือบริเวณคอของคีย์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่อย่างจางๆ
“ มันมีอะไร!! ” คีย์รีบดึงปกเสื้อของตนเองขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดมัน
“ ทำไมตอนนี้มีแต่เื่แปลกๆ ” ลิซทำหน้าตาประหลาดใจ
“ เธอหมายความว่าอย่างไง? ”
“ ก็อยู่ๆเมื่อวานก็มีผู้หญิงที่หัวใจล้มเหลวตายที่มุมตึกใกล้ๆนี้น่ะสิ… ”
“ …. ”
หลังจากนั้นการทำงานตลอดทั้งวันก็ได้จบลงคีย์ได้เดินทางกลับบ้านของตนเองโดยการเดินมาที่ป้ายรถประจำทางที่เดิม ในสถานที่แห่งนี้เมื่อวานเขาพบเจอกับเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้น เมื่อปลายสายตาของตัวเองไปมองตรอกมืดๆที่ปรากฏอยู่สุดสายตา
แต่ขณะที่มองมันได้เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น รถประจำทางคันสุดท้ายก็วิ่งมาจอดด้านหน้าของเขา คีย์ได้ละความสนใจไปจากมันแล้วขึ้นไปบนรถก่อนที่เขาจะเดินทางกลับบ้านของตนเอง
เดินทางกลับไปที่บ้านที่ตั้งอยู่ภายในชุมชนเล็กๆ เมื่อเดินทางกลับมาถึงพบว่าฮาเดสนั่งรอเขาอยู่ภายในบ้านอยู่แล้ว
‘ สวัสดีครับ~ ’ คีย์กล่าวทักทายอย่างเป็มารยาทก่อนที่จะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฮาเดสแล้วค่อยๆหย่อนกายนั่งลง
ตอนนี้ตำแหน่งที่นั่งของพวกเขามันเหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิด เขาไม่ทำอะไรเลยหลังจากกลับมาจากการทำงานก็มาเข้าการสอนของฮาเดสต่อทันที
‘ จริงสิข้าขอเลขบัญชีธนาคารของเ้าหน่อย ’
‘ เอ๋!! เอาไปทำอะไรงั้นเหรอครับ ’ คีย์แสดงใบหน้าประหลาดใจออกมา
‘ เ้าลูกแก้วิญญาเ้าได้มาถ้านำไปแลกเงินมาแล้วแล้ว้าเลขบัญชีของเ้าเพื่อโอนเงินให้ ’
‘ อ๋อครับ xxxxxxxxx ’
เมื่อได้บอกเลขบัญชีของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยฮาเดสได้พยักหน้าราวกับว่าตัวของเขาเข้าใจและจดจำเลขบัญชีเ่าั้ได้ทั้งหมดแล้วทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้หยิบยกอันใดขึ้นมาจดเลยสักนิด
‘ ไม่จดอย่างงั้นเหรอครับ? ’
‘ เื่แบบนั้นไม่จำเป็หรอกข้าจำได้หมดแล้ว แล้วพอกลับไปที่โลกิญญาซ่อนเร้นข้าจะโอนมาให้เ้าแล้วกัน ’
‘ เอาล่ะเรามาเริ่มบทเรียนของวันนี้กันสิ่งหนึ่งที่เ้าต้องศึกษาหลังจากทีรู้เกี่ยวกับเื่จุดิญญาแล้ว มันคือการถอดิญญาออกจากร่างกายของเ้า ’
เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะพาเขาเข้าสู่บทเรียนในวันนี้คีย์ได้ทำหน้าจริงจังขึ้นมา นี่ก็เป็อีกเื่หนึ่งที่เขากำลังสงสัยอยู่เกี่ยวกับเื่การถอดิญญาออกจากร่าง เพราะว่าก่อนหน้านี้ฮาเดสกำชับเขาอย่างหนักแน่นว่าห้ามถอดิญญาออกจากร่างกายเป็อันขาด
ถึงบอกและกำชับอย่างหนักแน่นว่าห้ามถอดิญญาออกจากร่างกายแต่ว่าคีย์ก็รู้ดีที่สุดว่าเขาไม่สามารถทำมันได้อยู่แล้วตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าการถอดิญญาออกจากร่างกายมันต้องกระทำเช่นไร ตอนนั้นที่ิญญาหลุดออกจากร่างกายมันเป็เพราะว่าเขาโดนฆ่าโดยิญญาแค้น
แต่ถ้าในยามปกติตัวของเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะจะสามารถใช้วิธีใดในการถอดิญญาออกจากร่างกายได้ ทำท่าทางสงบนิ่งแล้วกำลังจับจ้องและตั้งใจฟังในคำอธิบายของอีกฝ่ายราวกับว่าตอนนี้กำลังอยู่ภายในชั้นเรียนที่กำลังจะบอกแนวข้อสอบปลายภาค
‘ การถอดิญญามันเป็สิ่งที่มนุษย์ที่ไม่ได้เกิดและเติบโตจากโลกิญญาซ่อนเร้นจะต้องกระทำถ้าอยากจะเป็นักล่าิญญา พวกเ้าไม่สามารถใช้ร่างกายธรรมดาต่อสู้กับพวกิญญาแค้นได้ ’
‘ หมายความว่ายังไง? ไหนคุณบอกว่าถ้ามีการฝึกฝนจิติญญาและLV.เพิ่มขึ้นผมก็จะแข็งแกร่งขึ้น ’
‘ สิ่งที่แข็งแกร่งขึ้นคือร่างดวงิญญาไม่ใช่ร่างกายของเ้า และสิ่งที่มีพลังเหนืุ์นั่นคือร่างิญญา ถึงแม้ว่าจุดิญญาจะมีระดับเพิ่มขึ้นมากเพียงใดแต่ว่าสุดท้ายแล้วร่างกายของเ้าก็เป็มนุษย์ สิ่งที่เ้าทำได้ในการต่อสู้กับิญญาแค้นก็คือการที่เ้าต้องถอดร่างิญญา ’
‘ แต่ในตอนที่เ้าถอดิญญาออกจากร่างกายสิ่งที่เป็ปัญหาสำหรับมนุษย์อย่างเ้าก็คือร่างกายจะอยู่ในสภาพหลับใหล ในตอนนั้นอาจจะโดนิญญาแค้นมาสิงสู่ร่างกายได้ ’
‘ นั้นคือสิ่งที่ข้าเตือนให้เ้าระวังมาโดยตลอดเพราะว่าถ้าโดนสิงสู่ร่างกายเข้าไปการจะชิงร่างกายกลับมามันไม่ใช่เื่ง่าย ’
‘ ข้าอย่างนั้นผมต้องทำอย่างไงล่ะครับ? ’
‘ ต้องใช้สิ่งนี้ ’ ฮาเดสที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้ใช้มือของตนเองล้วงเข้าไปภายใต้ผ้าคลุมสีดำก่อนที่มันจะนำบางอย่างออกมา สิ่งที่เขานำออกมามันคือแผ่นยันต์สีขาวประมาณ 5 ใบ แผ่นกระดาษสีขาวที่มีตัวอักษรสีแดงบางอย่างถูกเขียนเอาไว้
‘ ยันต์ิญญา... ’
จบตอน
4K
