บทที่ 18 จะชดเชยให้
“ใช่ สวยหรือเปล่า”ใบบัวถามพร้อมทั้งอุ้มนับสองขึ้นมานั่งตัก
“สวยครับ สวยมาก” นับหนึ่งบอกเด็กชายปีนขึ้นโซฟาเองอย่างกระฉับกระเฉง
“มีของพวกลูกๆด้วยนะ”
“ของผมกับน้อง?”
นับหนึ่งะโเด้งบนโซฟาเล่นไปมาอย่างร่าเริงดีใจที่จะได้ชุดใหม่ เพราะเขามีชุดแค่ไม่กี่ชุดเท่านั้นเอง เมื่อวานมีเนื้อวันนี้มีบ้านสวยๆ มีของเล่นเยอะแยะ เด็กชายชอบตอนนี้ที่สุด
ใบบัวเกลี่ยใบหน้าที่นุ่มของนับสองไปมาอย่างเอ็ดดูเด็กหญิงตัวน้อยยิ้มหวานก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขใบบัวที่แกล้งลูกสาวแล้วก็ลุกขึ้นอุ้มอีกฝ่ายก่อนจะจับจูงมือนับหนึ่งเพื่อไปอาบน้ำเธอได้สั่งระบบบ้านอัจฉริยะไว้แล้วว่าให้เตรียมน้ำอุ่นใส่อ่าง เมื่อเข้าไปในห้องน้ำช่วยเด็กๆอาบน้ำก่อนและจึงในลงไปแช่น้ำอุ่นเล่นในอ่างมีตุ๊กตายางรูปสัตว์ต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็เป็ดสีเหลือง กระต่ายสีขาวซึ่งทั้งนับหนึ่งและนับสองต่างชอบมาก หยอกกันคิกคักไปหมด
หลังจากอาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนชุดใหม่เป็ชุดสวยหล่อ กันเรียบร้อยแล้ว
ใบบัวก็พาเด็กๆทานข้าว
แน่นอนว่าอาหารพลังงานนั้นอร่อยมากทำให้เด็กๆกินไปเยอะทีเดียวโดยเฉพาะนับหนึ่งที่กินเอากินเอา เหมือนกับไม่เคยกินมาก่อนซึ่งใบบัวได้แค่มองและตักข้าวต้มใส่ถ้วยใบเล็กให้อยู่เสมอเธอเข้าใจดีกว่าเมื่อก่อนเด็กๆแทบจะไม่ได้กินอะไรดีๆเลยดังนั้นหลังจากนี้เธอจะชดเชยเอง
หลังจากที่กินข้าวเสร็จใบบัวก็จัดการนำถ้วยชามไปใส่ที่เครื่องล้างจานอัตโนมัติและพาเด็กๆไปนั่งเล่นที่โซฟา
“หนึ่ง สองแม่มีของเล่นมาให้ด้วยนะ”
“ของเล่น? ของเล่นใหม่หรือครับ”
เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้นถามท่านแม่ก่อนจะวิ่งมาเกาะที่ขาเรียว ตานั้นเป็ประกายที่เต็มไปด้วยความสุขใบบัวลูบหัวสีดำเล็กๆนั้น ผมนุ่มไม่ค่อยแข็งกระด้างเหมือนเมื่อวานก็รู้สึกดีขึ้นเพราะตอนแรกที่เธออาบน้ำให้กับทั้งนับหนึ่งและนับสองเธอสังเกตเห็นว่าทั้งผิวทั้งผมนั้นแห้งและหยาบกร้านมาก
เพราะสารอาหารไม่พอ
เด็กๆตัวเล็กจึงเต็มไปด้วยร่างกายที่บกพร่อง
แต่เมื่อได้ทานอาหารพลังงานร่างกายก็เหมือนว่าจะฟื้นฟูอย่างมากแม้จะผอมอยู่มากแต่ร่างกายก็ขาวขึ้นและเนียนขึ้นเยอะมากโดยเฉพาะนับสองที่เห็นผลชัดที่สุดเพราะร่างกายเดิมยังไม่เลวร้ายเท่านับหนึ่งจากความทรงจำของเ้าของร่างเดิม แม้จะยังเด็กแต่ความรักของพี่ชายนั้นก็ยิ่งใหญ่
อาหารใดก็ตามนับหนึ่งจะรอให้นับสองอิ่มก่อนถึงจะกิน
นั้นอาจเป็เหตุผลที่ทำให้ร่างกายของนับสองไม่ได้เลวร้ายเท่านับหนึ่ง
ใบบัวก้มมองเด็กตัวเล็กๆที่เกาะขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสงสารและเอ็นดู
ถึงตัวจะเล็กและความคิดยังไม่โตแต่การกระทำกับยิ่งใหญ่
มีเด็กที่ไหนที่จะไม่ร้องเมื่อหิวและยอมแบ่งอาหารให้กับน้องสาวแทนที่จะกินให้อิ่มเด็กแค่ 2 ขวบกับมีความอดกลั้นที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ ยังดีกว่าคนบางคนเสียอีกขนาดมีลูกยังไม่ดูดำดูดี หญิงสาวเมื่อคิดถึงสามีของเ้าของร่างเดิมแล้วยิ่งหน้าตึง
ตอนทำก็ร่วมกันทำ
สร้างชีวิตใหม่มาสองชีวิต
แต่ความรับผิดชอบกับผลักให้กับผู้หญิงดูแลคนเดียว
ใบบัวอดไม่ได้ที่รังเกียจอีกฝ่ายอย่างมากและสัญญาในใจว่าจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนั้นมีสิทธิในตัวลูกๆของเธอแม้แต่น้อยแม้อีกฝ่ายจะมีสถานะสูงกว่าเธอด้วยเพราะพลังอำนาจที่มี แต่เธอที่มีระบบในอนาคตย่อมไม่ได้ด้อยกว่าแน่นอน แค่อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย
ใบบัวปัดเื่ผู้ชายไม่ได้เื่ออกจากหัวก่อนจะใช้สายตาที่อ่อนโยนกับบุตรชายตัวเล็ก
“หนึ่งชอบตัวต่อไม่ใช่หรือแม่เลยซื้อมาให้มีเยอะมาก”
“จริงหรือครับ”
“ครับ อยู่ในห้องนอนของลูกๆนะปะแม่พาไปดู”
ใบบัวอุ้มนับสองที่กอดคอซบเธอแน่นมีนับหนึ่งที่วิ่งเร็วจี๋เพื่อไปยังห้องนอนของตัวเองนำหน้าเมื่อมาในห้องมีกล่องของขวัญที่ใบบัวสั่งเป็พิเศษสำหรับของเล่นเด็กๆกล่องสีฟ้าเป็ของนับหนึ่งและกล่องสีชมพูเป็ของนับสอง ใบบัววางเด็กหญิงตัวน้อยลง
"สองแกะดูสิลูกมีของที่ลูกชอบเหมือนกันนะ”
ใบบัวบอกกับลูกน้อยที่ยอมปล่อยมือแต่ยังจับชายกระโปรงเธอไม่ปล่อยสำหรับนับหนึ่งตอนนี้กำลังใช้ร่างกายเล็กๆนั้นแกะกล่องของขวัญอย่างตั้งอกตั้งใจอย่างมาอยู่ข้างๆ
เด็กหญิงมองกล่องของขวัญด้วยตาเป็ประกายร่างเล็กนั้นยอมห่างจากผู้เป็แม่และค่อยๆใช้มือผอมๆสีขาวขนาดเล็กแกะของขวัญ
“ว้าวววว ตัวต่อเยอะแยะเลย”
นับหนึ่งที่เห็นว่ามีตัวต่อจำนวนมากอยู่ในกล่องก็อดไม่ได้ที่ะโเหยงๆไม่หยุดอย่างดีใจ มือผอมซีดๆนั้นตบมือไม่หยุดซึ่งตัวต่อเศษิญญาไม่ทำให้ใบบัวผิดหวังเพราะมันต่างลอยและหมุนรอบๆตัวเด็กชายยิ่งทำให้เ้าของอย่างนับหนึ่งมีความสุขมากๆ
“ท่านแม่ ของเล่นลอยๆ”