บทที่ 7 หินเซียนงวดแรก
ฉิงเทียนเดินไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งก่อนจะทานข้าวชามหนึ่ง
จากนั้นก็นั่งรถโดยสารเดินทางกลับบ้าน
นั่งอยู่ที่บ้านเล่นโทรศัพท์มือถือ แล้วรอคนส่งโซฟามาให้ นี่เป็ธุรกิจครั้งแรกของร้านโลกมนุษย์ของฉิงเทียน ฉิงเทียนจึงยึดติดกับความสำคัญอย่างมากของธุรกิจในครั้งนี้ ซึ่งมันเกี่ยวพันกับระดับชื่อเสียงของร้านของเขาและแผนความร่ำรวยของเขาอีกด้วย
เพราะฉิงเทียนได้ทราบมาว่าร้านค้าในถาวเป่า์นั้นจะถูกแบ่งออกเป็ 5 ระดับ: ร้านระดับทองแดง ร้านระดับเงิน ร้านระดับทอง ร้านระดับเพชร และร้านระดับสุดยอด โดยในแต่ละระดับนั้นจะได้รับสิทธิพิเศษที่ต่างกันออกไป แน่นอนว่ายิ่งระดับสูงเท่าไรก็ยิ่งได้รับสิทธิพิเศษที่ดีมากขึ้นด้วย เช่น ร้านค้าระดับทองแดงกับเป็ต้องจ่ายค่าเช่า 10000 หินเซียนให้กับถาวเป่าทุกปีเป็ค่าเช่า และเมื่อผู้คนทำการค้นหาสิ่งของร้านระดับทองแดงก็จะโยนอยู่ในหน้าหลังๆเลย
แต่ถ้าระดับของร้านเป็ระดับเงิน ค่าเช่าร้านจะลดลงมาครึ่งหนึ่งเหลือเพียง 5000 หินเซียนต่อปี และร้านระดับทองคำก็จะลดลงไปมากกว่านั้นอีกเหลือ 500 หินเซียนต่อปี และร้านระดับเพชรจะจ่ายเพียง 100 หินเซียน ส่วนร้านค้าระดับสุดยอดนั้นจะไม่ต้องเสียหินเซียนเป็ค่าเช่าร้านเลย
และการเลื่อนขั้นระดับร้านค้านั้นจะขึ้นอยู่กับระดับความพึงพอใจในการทำการค้าแต่ในแต่ละครั้ง
ถาวเป่า์นั้นมีกฎอยู่ว่า ร้านที่เพิ่งเปิดใหม่จะเป็ร้านระดับทองแดง และเมื่อร้านระดับทองแดงสามารถทำเงินได้ 10000 หินเซียนการขายของและต้องได้ระดับความพึงพอใจมากถึง 90% จากนั้นถึงจะสามารถแจ้งเื่ขออัพเกรดได้ เช่นเดียวกัน ถ้า้าจะเลื่อนระดับจากเงินไปทอง จะเป็ต้องขายของให้ได้เงินถึง 100000 หินเซียนและจะต้องได้รับความพึงพอใจเกิน 90% เช่นกัน และการเลื่อนระดับจากทองไปยังเพชรนั้น จำเป็ต้องใช้ 1000000 หินเซียนและมีค่าความพึงพอใจเกิน 90% และการขึ้นไปสู่ระดับสูงสุดจำเป็ต้องทำการขายจนได้เงินถึง 100000000 หินเซียนและได้รับความพึงพอใจเกิน 90%
ด้วยกฎการเลื่อนระดับนี้ของถาวเป่า์ ทำให้ฉิงเทียนนั้นไม่สามารถี้เีได้ เพราะฉิงเทียนนั้นฝันที่จะอัพเกรดร้านของเขาไปให้ถึงระดับเพชรให้ได้ ในฐานะที่เป็ร้านค้าร้านเดียวที่อยู่บนโลก ทำให้ฉิงเทียนรู้สึกมั่นใจอย่างมากในเื่นี้
ในตอนที่ฉิงเทียนคิดว่าเมื่อไรโซฟานำมาส่งเสียทีนั้น
"ยังจำได้ไหม คุณเคยบอกว่าบ้านเป็ปราสาทเพียงหลังเดียวที่มี
วิ่งไปตามแม่น้ำเต๋าเซียง
ค่อยๆยิ้มขึ้นมา ฉันยังจำความฝันนั้นได้ดี
อย่าร้อง ปล่อยให้หิ่งห้อยนำทางคุณไป
ร้องเพลงพื้นบ้านที่จำได้อยู่ตลอด
กลับบ้านเถิด กลับไปสู่ความงดงามดังเดิม"
เสียงริงโทนโทรศัพท์ของฉิงเทียนดังขึ้นมา ฉิงเทียนก็พบว่ามีเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นปรากฏเข้ามาในโทรศัพท์
ฉิงเทียนจึงได้กดรับสาย และพบเสียงที่เข้มแข็งดังเข้ามา "ขอโทษครับ ใช่คุณฉิงหรือเปล่าครับ?"
ฉิงเทียน: "ใช่ครับ คุณเป็ใครเหรอครับ?"
"ผมเป็รปภ.อยู่ที่ชั้นล่างครับ คุณได้ซื้อโซฟาจากห้างเฉียนต้ารึเปล่าครับ?" คนที่อยู่อีกด้านของโทรศัพท์ถามกลับมา
ฉิงเทียน: "ใช่ครับ พวกเขามาถึงแล้วเหรอครับ?"
"ใช่ครับ"
ฉิงเทียนจึงได้ตอบกลับ "ให้พวกเขาเข้ามาได้เลยครับ"
"ได้ครับ ผมแค่โทรศัพท์มายืนยันเท่านั้น!"
ฉิงเทียนรู้สึกได้ว่าการรักษาความปลอดภัยของคอนโดระดับสูงนี่มันดีจริงๆ ในสมัยเขายังอยู่ในมหาลัยนั้นชอบมีคนจากสังคมสงเคราะห์โผล่มาที่หอพักเขาบ่อยๆ การจัดการดูแลขั้นพื้นฐานของหอพักนั้นไร้สาระจริงๆ!
ฉิงเทียนจึงตอบกลับไป "รบกวนคุณแล้ว" แล้วฉิงก็เดินไปเปิดประตูและรอให้พนักงานขนส่งมาถึง
หลังจากนั้นสักพัก ก็ได้มีกลุ่มคนเดินมาที่ประตูเพื่อยกโซฟามาส่ง ต้องใช้ความพยายามอย่างมากของฉิงเทียนและคนส่งของ ถึงจะเอาโซฟาเข้ามาในห้องของเขาได้
หลังจากที่ยืนส่งพนักงานกลับไปอย่างสุภาพ ฉิงเทียนก็ยืนอยู่ข้างๆโซฟา เขาตบมือและมองดูโซฟานี้อย่างตื่นเต้น ซึ่งนี่เป็การค้าขายครั้งแรกของร้านของเขา การเดินทาง 1000 ลี้ของเขากำลังจะเริ่มก้าวแรกแล้ว
ฉิงเทียนหยิบเอาโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาเปิดถาวเป่า์และกดไปที่การใช้บริการขนส่งของ แล้วหน้าจอก็ขึ้นการใช้งานกล้องขึ้นมา ฉิงเทียนจึงได้กดถ่ายรูปโซฟา แล้วโซฟาตัวนั้นก็ได้หายไปในพริบตา
ถึงแม้ว่าฉิงเทียนจะได้เตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกใกับภาพที่ได้เห็นอยู่ดี เขาเคยเห็นฉากแบบนี้ในหนังมาบ้างแล้ว แต่มันก็น่าใอยู่ดีเมื่อได้เห็นจริงๆตรงหน้าเขาเช่นนี้
หลังจากผ่านไปสักพัก ฉิงเทียนก็นึกได้ว่าเขายังเปิดหน้าบริการขนส่งคาไว้ในโทรศัพท์มือถืออยู่ บริการขนส่ง: สินค้าของท่านถูกนำส่งเรียบร้อยแล้ว ฉิงเทียนจึงเขียนข้อความไปหาปีศาจเฒ่าเขาเฮยซาน: คุณลูกค้าครับ ทางเราได้ส่งสินค้าของท่านไปให้แล้ว ถ้าคุณไม่พอใจแต่ประการใด ขอให้แจ้งให้ผมทราบมาได้เลย แต่โปรดช่วยให้คะแนน 5 ดาวด้วย!
หลังจากนั้นพักใหญ่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดัง "ติ๊ด" ขึ้นมาและฉิงเทียนก็มองดูพบว่าเป็ปีศาจเฒ่าเขาเฮยซานที่ส่งข้อความมา: โซฟานี่มันนุ่มสบายมากจริงๆ เพียงแต่ข้าไม่ชอบสีของโซฟามากเท่านั้น!
ฉิงเทียนมองดูข้อความเหล่านี้แล้วรีบตอบกลับไป: คุณลูกค้าครับ มันเป็ความไม่เอาใจใส่ของผมเองที่ลืมถามคุณลูกค้าไปว่า้าสีไหน? คราวหน้าถ้าคุณลูกค้ามาซื้อของอีกผมจะลดราคาให้ 20% ทันทีครับ แต่ได้โปรดช่วยให้ชมเชยดีๆด้วยนะครับ!
ปีศาจเฒ่าเขาเฮยซาน: ได้เลย!
พลังจากนั้นสักพัก ฉิงเทียนก็พบว่าที่ร้านค้าของเขานั้นขึ้นว่าทำการค้าขายเสร็จสิ้นแล้วและเขาก็ได้รับการชมเชยสูงถึง 100%
ฉิงเทียนจึงเขียนตอบกลับไปอย่างตื่นเต้น: คุณลูกค้าครับ ขอบคุณมากสำหรับการชมของคุณ ทางเราจะทำให้ดีที่สุดต่อไป และคราวหน้าถ้าคุณ้าอะไรอีก ขอเชิญที่ร้านของเราได้ใหม่นะครับ
ฉิงเทียนชูกำปั้นของเขาและะโ "โอ้วเย้ การค้าขายครั้งแรกของเราเรียบร้อยแล้ว!"
ฉิงเทียนเงยหน้าขึ้นมาและมองไปที่หน้าต่าง เขาไม่รู้เลยว่าพระอาทิตย์ได้ตกลงไปั้แ่เมื่อไหร่ และเมืองโม๋ตูก็ได้กลายเป็ทะเลแสงไฟ เมืองโม๋ตูในยามค่ำคืนนั้นคึกคักยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก
ฉิงเทียนแตะท้องของเขาแล้วพูดขึ้น "ตั้งเขาเริ่มฝึกวิชา์โลกามา เขาก็เริ่มรู้สึกหิวเร็วขึ้น แต่พอเปิดตู้เย็นก็พบว่าไม่มีอะไรเลย
เขาจึงพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง "ดูเหมือนคงจะต้องออกไปหาอะไรกินซะแล้ว"
ฉิงเทียนจึงหยิบเอาเห็ดหลินจือมาด้วยดอกหนึ่งจากในสามดอกและมองหาถุงกระดาษเพื่อใส่มันก่อนออกจากคอนโด
เขาคิดในใจ: มาดูซิว่าวันนี้จะขายเห็ดหลินจือได้ราคาเท่าไร
มองดูแสงสีในเมืองโม๋ตู และรถที่วิ่งไปมาอย่างรวดเร็ว ตึกอาคารมากมายนี้ แต่ก่อนฉิงเทียนนั้นคงไม่กล้าที่จะอาจเอื้อมมีบ้านเป็ของตัวเองที่นี่ แต่ในเวลานี้มันไม่ใช่เื่ยากสำหรับฉิงเทียนแล้ว ฉิงเทียนเชื่อว่ามันจะเป็จริงได้ในไม่ช้าด้วยถาวเป่า์นี้
ฉิงเทียนเดินหาร้านอาหารอย่างเรื่อยเปื่อย เขาจึงได้สั่งกับข้าวมาบางอย่างและทานข้าว 5 ถ้วย ถ้าไม่ใช่เพราะฉิงเทียนเห็นว่าพนักงานในร้านมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ฉิงเทียนคงจะนั่งทานต่อ!
หลังจากที่ทานข้าวเย็นเสร็จ ฉิงเทียนก็เดินไปขึ้นรถเมล์เพื่อไปยังย่านเสี่ยวหลงเหมินในเมืองโม๋ตู
ย่านนี้เป็ย่านที่ยังคงความเก่าไว้ได้ดีที่สุดในเมืองโม๋ตู ฉิงเทียนเคยมาที่นี่แล้วหนหนึ่ง สภาพเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของจีนโบราณนั้นถูกเก็บรักษาเอาไว้ที่นี่ ไม่มีตึกสูงๆอยู่เลยในย่านเสี่ยงหลงเหมินนี้ มีแต่บ้านช่องโบราณๆ ของที่ขายที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของจีนโบราณ เสี่ยวหลงเหมินจึงเป็ย่านขายของโบราณและร้านยาจีนโบราณที่ใหญ่ที่สุดในเมืองโม๋ตู ฉิงเทียนมาที่นี่ก็เพื่อขายเห็ดหลินจือที่เขาซื้อมาจากถาวเป่า์
นี่เป็การทำธุรกิจที่ดีที่ฉิงเทียนได้ค้นพบ เขาจะเป็พ่อค้าระหว่างโลกเซียนและโลกมนุษย์ เหมือนดั่งที่มีคนพูดเอาไว้ ยิ่งของหายากเท่าไรก็ยิ่งแพงขึ้นเท่านั้น และสิ่งของในโลกเซียนนั้นล้วนเป็ของมีค่ามากสำหรับผู้คน และของทุกอย่างในโลกมนุษย์ก็เป็ของหายากในโลกเซียนและมีค่ามากเช่นกัน โซฟาตัวที่ถูกขายไปนั้นเป็ที่บ่งบอกได้ว่าพวกเซียนเองก็ชอบผลิตภัณฑ์ของมนุษย์เช่นกัน
ในเวลานี้ฉิงเทียนตื่นเต้นมากและมองไปที่เห็นหลินจือ และคิดว่าเขาจะขายเห็ดหลินจือนี้ได้เป็เงินเท่าไรกัน!
3K
