เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

สายฝนยามค่ำคืนพัดกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง เม็ดฝนขนาดใหญ่ตกลงมากระทบกระจกหน้ารถแท็กซี่ที่แล่นไปตามถนนชานเมืองอันมืดมิด เสียงใบปัดน้ำฝนทำงานดังครืดคราดสม่ำเสมอสอดประสานกับเสียงฟ้าร้องครืนครั่นที่ดังแว่วมาในความสลัวราง ภายในห้องโดยสารแคบๆ ของรถยนต์คันเก่านั้นเงียบสงบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของกวินตราหรือแก้มที่นั่งคู้ตัวเบียดชิดติดกับประตูรถอีกฝั่ง ดวงตาคู่สวยบัดนี้บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักมาเป็นเวลานานจนหยาดน้ำตาแห้งเหือด เหลือเพียงรอยคราบน้ำตาประดับบนแก้มเนียนขาวสลัว

ชาญเฝ้ามองร่างบางของลูกสะใภ้—ที่บัดนี้กลายเป็นหญิงคนรักผู้ร่วมเผชิญกรรมบาป—ด้วยความรู้สึกบีบคั้นในอกอย่างแสนสาหัส มือหนาที่กร้านจากการตรากตรำทำงานช่างปูนมาเกือบทั้งชีวิตเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของแก้มไว้เบาๆ หวังจะส่งผ่านความอบอุ่นและพลังใจไปให้ ทว่ามือของเธอกลับเย็นเฉียบและสั่นเทาจนชาญต้องกระชับบีบแน่นขึ้น ชาญรู้สึกผิดต่อลูกชายคนเดียวอย่างเอกจนแทบไม่กล้าสบตาเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกรถ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจชราก็ไม่อาจปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้ได้อีกแล้ว พวกเขาเดินข้ามสะพานบาปมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับ มีแต่ต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้าในเส้นทางที่ไร้ซึ่งการยอมรับจากศีลธรรมใดๆ

คนขับรถแท็กซี่เหลือบตามองกระจกมองหลังเป็นระยะ สายตาของคนแปลกหน้าฉายแววเคลือบแคลงระคนสงสัยในความสัมพันธ์ของชายชราอายุห้าสิบสองกับหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาดีที่แต่งตัวด้วยชุดหรูหราแต่เนื้อตัวเปียกปอน ชาญรู้สึกสะท้อนใจในอก ความเงียบในรถถูกตัดสลับด้วยเสียงถอนหายใจของคนขับรถที่บ่นพึมพำเรื่องพายุฝนและสภาพจราจรที่ติดขัดชานเมือง ชาญได้แต่นิ่งเฉย ปล่อยให้ความมืดมิดด้านนอกหน้าต่างเป็นเพื่อนร่วมทาง ลมพายุพัดพาเศษใบไม้และละอองน้ำปลิวว่อนผ่านแสงไฟหน้ารถ สีสันสว่างไสวของเมืองหลวงค่อยๆ เลือนหายไป เปลี่ยนเป็นแนวต้นไม้ทึบและซอยเปลี่ยวชานเมืองที่ไร้แสงสว่างจากเสาไฟทาง

รถแท็กซี่แล่นเข้ามาจอดที่หน้าตึกแถวห้องเช่าเก่าๆ ในซอยเปลี่ยวชานเมือง สภาพตึกปูนสองชั้นมีรอยร้าวและคราบราสีดำเกาะกุมตามผนังปูนอย่างเด่นชัด หลังคาบางส่วนมุงด้วยสังกะสีที่มีรอยสนิมขุม ชาญจ่ายเงินค่าโดยสารพลางก้มศีรษะขอบคุณคนขับรถด้วยความนบนอบ ก่อนจะเอื้อมตัวไปเปิดประตูหลังเพื่อยกลังเครื่องมือช่างไม้และช่างปูนใบเก่าที่ทำจากไม้หนาหนัก ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ติดตัวเขามาตั้งแต่วัยหนุ่ม พร้อมด้วยกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ที่บรรจุเสื้อผ้าของเขาและแก้มเอาไว้

"แก้มจ๋า... ลงรถกันเถอะลูก เดี๋ยวจะเปียกฝนไปมากกว่านี้" ชาญเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนประเล้าประโลม กางร่มคันเล็กที่หยิบติดมือมาคอยบังฝนให้ร่างบางที่ก้าวลงจากรถอย่างหมดแรง

แก้มสะดุดลื่นพังคลืนลงไปในแอ่งน้ำโคลนริมถนนดินแดง ชาญรีบปล่อยร่มและย่อตัวลุยโคลนเข้าไปประคองโอบอุ้มร่างอวบอิ่มขึ้นมาทันท่วงที ความเย็นเยียบของน้ำฝนปนเปกับคราบโคลนเปรอะเปื้อนตามขาเรียวสวยและปลายกระโปรงสั้นสีอ่อนของเธอ ยิ่งตอกย้ำให้ชาญรู้สึกเวทนาและปวดใจสะท้านอก ชาญโอบประคองสะใภ้รักพลางหิ้วกระเป๋าเดินทางพากันก้าวเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัวไปยังห้องเช่าขนาดเล็กชั้นบนสุดที่เขาได้ลอบโทรติดต่อมัดจำไว้ล่วงหน้าจากช่างก่อสร้างคนรู้จัก

เมื่อไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป กลิ่นอับชื้นของห้องที่ถูกปิดตายไว้นานพวยพุ่งเข้ามากระทบจมูก ทันทีที่ชาญกดสวิตช์ไฟ หลอดไฟนีออนดวงเก่าส่งเสียงครางฮัมหึ่งๆ ก่อนจะสว่างวาบเผยให้เห็นสภาพภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากพัดลมตั้งโต๊ะเก่าคร่ำคร่าสีเขียวซีดตัวหนึ่ง ผนังปูนที่มีรอยร้าวร่องลึกปะแก้ด้วยปูนปลาสเตอร์หยาบๆ และหน้าต่างบานเกล็ดเก่าๆ ที่มีมุ้งลวดขาดรุ่งริ่ง หลังคาสังกะสีที่อยู่เหนือศีรษะขึ้นไปส่งเสียงดังเปาะแปะสนั่นหวั่นไหวตามแรงลมฝนที่พัดกระหน่ำ ราวกับแผ่นเหล็กจะหลุดลอยไปตามพายุ ชาญสังเกตเห็นคราบน้ำที่รั่วซึมหยดลงมาจากรอยต่อของหลังคาที่มุมห้อง ชาญจึงรีบนำกระป๋องเปล่าที่วางทิ้งไว้มารองรับน้ำฝน เสียงน้ำหยดกระทบกระป๋องดัง ติ๋ง ติ๋ง สม่ำเสมอ ยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้ดูลำบากยากแค้นทวีคูณ

แก้มยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สายตามองไปรอบๆ ห้องแคบซอมซ่อนี้ด้วยความรู้สึกสับสนระคนหวาดหวั่น คราบน้ำฝนผสมเหงื่อไหลซึมตามไรผมขาวนวล ดวงตาบวมช้ำสบเข้ากับพื้นปูนเปลือยที่ดิบและชื้น แตกต่างจากบ้านเดี่ยวป้ายแดงที่เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนอย่างสิ้นเชิง บ้านหลังใหม่ที่มีสวนสวย มีเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ และเตียงนอนสปริงหนานุ่ม แต่บัดนี้ สิ่งที่เหลืออยู่ตรงหน้ากลับมีเพียงห้องรูหนูแคบๆ ที่พึ่งพาพัดลมตัวเก่าท่ามกลางสภาพอากาศอบอ้าวชื้นแฉะ

"ฮึก... พ่อจ๋า..." แก้มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนกระเป๋าเดินทางใบบาง ใบหน้าสวยซบลงกับท่อนแขนของตัวเองแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ร่างอวบสั่นสะท้านไปตามจังหวะสะอื้นโยน ความกลัว ความอาย และความรู้สึกผิดต่อเอกที่สะสมมาตลอดคืนพังทลายลงมาเป็นสายน้ำตา ชาญรีบวางลังเครื่องมือและกระเป๋าเดินทางลงกับพื้นปูนชื้นๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายแก้ม ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกอย่างแนบแน่น

"ไม่ร้องนะแก้ม ไม่ต้องกลัว... พ่ออยู่นี่แล้ว พ่อจะไม่ทิ้งแก้มไปไหนเด็ดขาด" ชาญปลอบประโลมพลางใช้มือลูบแผ่นหลังบางที่เปียกชื้นชุ่มน้ำฝนเบาๆ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในหัวใจของชาญแล่นพล่าน ชาญรู้ดีว่าเขาคือต้นเหตุที่ทำให้ลูกสะใภ้ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากลำบากเช่นนี้ หากเขาหักห้ามใจตนเองไม่ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับแรงตัณหารสสวาทลับหลังเอก เรื่องราวปวดร้าวเหล่านี้ก็คงไม่เกิดขึ้น แต่เมื่อตัดสินใจยอมรับความผิดและถูกขับไล่ออกมา ชาญก็ตั้งปณิธานว่าจะใช้สองมือและร่างกายที่โรยรานี้ปกป้องดูแลแก้มให้ดีที่สุดจนกว่าชีวิตจะหาไม่

ชาญฝืนความอ่อนล้าก้าวลุกขึ้นยืน กวาดสายตาสำรวจห้องและลงมือจัดการทำความสะอาด ชาญเปิดลังเครื่องมือไม้ ดึงเอาไม้กวาดทางมะพร้าวและผ้าเช็ดพื้นผืนเก่าออกมาชุบน้ำล้างทำความสะอาดพื้นปูนเปลือยที่มีฝุ่นหนาเตอะ ชาญกวาดเศษหยากไย่และฝุ่นผงตามซอกมุมกำแพงอย่างขยันขันแข็ง พยายามจัดเตรียมพื้นที่ให้ดีที่สุดเพื่อสะใภ้รัก ชาญทำงานอย่างประณีตและตั้งใจ หันมองแก้มเป็นระยะด้วยความเป็นห่วง ร่างอวบอิ่มเริ่มสงบลงจากการร้องไห้ แต่ยังคงนั่งกอดเข่ามองดูชาญทำงานเงียบๆ สายตาเหม่อลอยไร้จุดหมายราวกับวิญญาณได้หลุดลอยออกไปเสียแล้ว

หลังจากเช็ดพื้นปูนจนสะอาดและพอแห้งสนิทดี ชาญก็ดึงเอาเสื่อน้ำมันลายตารางสีน้ำตาลที่เตรียมมาคลี่ลงปูทับพื้นปูนชื้น จากนั้นจึงหยิบเอาที่นอนปิคนิคบางๆ และผ้าห่มผืนเก่าจัดแจงทำเป็นเตียงนอนชั่วคราวกลางห้องแคบ ชาญรู้ดีว่าที่นอนนี้ไม่สอดรับกับแผ่นหลังนวลเนียนของแก้มเลยสักนิด แต่งานหนักและหนทางอันจำกัดทำให้ชาญไม่มีตัวเลือกอื่นในยามยากลำบากนี้ ชาญทรุดตัวลงคุกเข่าลูบคลำที่นอนเบาๆ พลางทอดถอนใจยาวเหยียดด้วยความรู้สึกอัดอั้น

"แก้มจ๋า... มาเช็ดตัวแล้วนอนพักผ่อนเถอะลูก เสื้อผ้าเปียกฝนหมดแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายไข้ขึ้นเอาได้นะ" ชาญเอ่ยเรียกพลางยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กสะอาดชุบน้ำอุ่นใส่ในขันพลาสติกที่เตรียมมาให้แก้ม

แก้มเงยใบหน้าขาวนวลขึ้นพยักหน้ารับเบาๆ เธอค่อยๆ ถอดเสื้อยืดตัวบางที่เปียกชื้นจนแนบเนื้อเผยให้เห็นทรงอกอวบหยุ่นซ่อนอยู่ภายใต้บราสีสว่างที่เปียกชุ่ม ชาญมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่กระตุกวูบและเต็มไปด้วยความเสน่หากลางตราบาป ชาญเอื้อมมือไปช่วยประคองรับเสื้อตัวเปียกของเธอไปแขวนไว้ที่ราวเหล็กข้างฝาผนัง จากนั้นจึงหันหลังให้เพื่อเปิดโอกาสให้แก้มได้เช็ดตัวเปลี่ยนชุดนอน ชาญสะท้อนใจในอกกับสัดส่วนเนื้อกายสาวที่เคยร่วมเสพสมบำเรอรักอย่างสุขสมในบ้านเดี่ยวหรูหรา บัดนี้มันต้องมาเปลือยเปล่าท้าทายความมืดสลัวและเสียงฝนตกกระทบสังกะสีในห้องรูหนูแคบๆ

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แก้มขยับตัวเข้ามานอนลงบนที่นอนบางๆ ร่างกายอันบอบบางขดตัวกลมซุกเข้าหาผ้าห่ม ชาญจึงเดินไปเปิดพัดลมตั้งโต๊ะตัวเก่าที่พ่นลมร้อนชื้นออกมาเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะ ชาญก้าวเดินมาทรุดตัวลงนอนเคียงข้างร่างบางบนเสื่อน้ำมันข้างที่นอน ดึงร่างอวบอิ่มเข้ามากอดประสานรับความอบอุ่น ชาญกดจูบขมับของแก้มเบาๆ ด้วยความรักปนปวดใจ ชาญโอบร่างนิ่มของแก้มไว้ในอ้อมแขน พยายามให้ไออุ่นของร่างกายปกป้องเธอจากความเย็นยะเยียบของอากาศฝนชานเมือง

แก้มเบียดกระแซะใบหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้างของชาญ มือเรียวบางเอื้อมมากำสาบเสื้อยืดของชาญไว้แน่นราวกับคนหลงทางที่กำลังหาที่ยึดเหนี่ยวในพายุร้าย ชาญลูบไล้เส้นผมยาวสลวยที่แห้งกร้านชื้นเหงื่อไคลของแก้ม แสงไฟนีออนดวงเก่ายังคงสว่างสลัว สะท้อนให้เห็นหยาดน้ำใสๆ ที่ยังคงเอ่อคลอที่ปลายหางตาของลูกสะใภ้ในความเงียบงัน

"พ่อจ๋า..." แก้มเอ่ยปากพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สั่นระริกจนแทบจับใจความไม่ได้ในความมืดที่ไร้แสงปรุงแต่ง "ฮึก... ป่านนี้พี่เอกจะเป็นยังไงบ้างคะ... พี่เอกจะเกลียดแก้มมากไหม... แล้วพวกเรา... พวกเราจะอยู่กันยังไงต่อไปในห้องแคบๆ แบบนี้คะพ่อ... หนูจะทนความยากลำบากนี้ได้จริงๆ หรือคะ..."

ชาญสะอึกในอกกับคำถามประหารใจนั้น ความเงียบและความกดดันเข้าปกคลุมห้องเช่าอับชื้น ทิ้งให้หัวใจชราเต้นรัวด้วยความกังวลและปวดร้าวกับความจริงทางโลกที่พวกเขากำลังเผชิญหน้า ชาญกระชับกอดร่างอิ่มแน่นขึ้นจูบซับหน้าผากนวลเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงรับฟังเสียงฝนตกกระหน่ำบนหลังคาสังกะสีที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่ง ปล่อยให้ค่ำคืนแรกแห่งคราบบาปและความยากลำบากเคลื่อนผ่านพ้นไปอย่างขื่นขม