ภารกิจสามสิบวัน หวังว่าคุณจะหลงรักผม

วันที่ 14 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 10.00 น.

        น้ำฟ้าในชุดเดรสสั้นลายลูกไม้สีเหลืองอ่อน เผยผิวหน้าที่ดูสวยใสตามอายุโดยปราศจากเครื่องสำอางสีเข้ม ยิ่งทำให้ดูสวยจับใจมากกว่าเดิม หญิงสาวยืนชะเง้อชะแง้มองชายหนุ่มที่ตนนัดไว้อย่างใจจดใจจ่อ เมื่อได้ยินเสียงรถที่ดังมาแต่ไกลจึงทำให้วิ่งปรี่ลงบันไดมารอยังด้านล่างด้วยความตื่นเต้น

        "อ้าว ทำไมมารอตรงนี้ล่ะครับ" เกียกกายถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง พร้อมทั้งมองไปยังเท้าของน้ำฟ้า

        “พี่กายขา พอดีอาการเจ็บเท้าของน้ำฟ้าดีขึ้นแล้ว แต่ไหน ๆ พี่กายก็มาแล้วน้ำฟ้าเลยอยากชวนพี่กายไปดูหนังกินข้าวแทนจะได้ไหมคะ" น้ำฟ้าเกาะไปยังแขนของเกียกกาย พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพร้อมทั้งส่งสายตาออดอ้อนดั่งแมวตัวเชื่อง หวังว่าชายตรงหน้าจะใจอ่อนยอมตกลง

        "เอ่อ..." เกียกกายได้แต่อ้ำอึ้งกับท่าทีของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

        "เพื่อเป็นการขอบคุณไงคะพี่กาย" สายตายังเป็นประกายมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าดังเดิม

        "ก็ได้ครับ"

        "พี่กายใจดีที่สุดเลยค่ะ" น้ำฟ้าเอียงตัวเข้าไปซบแขนของเกียกกายโดยอัตโนมัติ…ฉันออกจะสวยขนาดนี้ ใครปฏิเสธก็โง่เต็มที…

วันที่ 14 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 15.20 น.

        ตลอดระยะเวลาในการกินข้าวดูหนังของทั้งสองคน น้ำฟ้าทั้งเกาะแขนจับมือซบไหล่เกียกกายอยู่ตลอดเวลา ด้วยความที่ไม่กล้าปฏิเสธจึงไม่พูดออกมาและปล่อยให้หญิงสาวทำตามใจชอบ จนกระทั่งเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ เกียกกายจึงรีบเอ่ยกับน้ำฟ้าเพื่อหวังจะเป็นอิสระ

        "เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะครับ"

        “พี่กายขา... ถ้ากลับบ้านไปตอนนี้น้ำฟ้าก็ต้องอยู่คนเดียว น้ำฟ้ากลัวค่ะ ขอกลับไปรอที่บ้านพี่กายก่อนได้ไหมคะ” แววตาใสซื่อออดอ้อนชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า หญิงสาวรู้ตัวเองดีว่าถ้าใช้สายตาแบบนี้ทีไรเหยื่อจะต้องตกหลุมพรางทุกที ครั้งนี้ก็ต้องทำได้เช่นกัน

        “เอ่อ… จะดีเหรอครับ” เกียกกายได้แต่อ้ำอึ้งเพราะสิ่งที่ตั้งใจกลับไม่เป็นดั่งหวัง

        “นะคะ…” น้ำฟ้าจับไปยังแขนของเกียกกาย และส่งสายตาออดอ้อนไม่หยุด 

        เกียกกายรู้อยู่เต็มอกว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคิดอย่างไรกับตน แต่อีกใจหนึ่งก็ยังคิดว่าถ้าตนไม่เล่นด้วยคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นจึงตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้ เพราะสถานการณ์แบบนี้ปฏิเสธได้ยากจริง ๆ

        “ก็ได้ครับ”

        น้ำฟ้าเดินจับมือถือแขนเกียกกายตลอดทาง แม้กระทั่งตอนขับรถก็ยังเกาะแขนซบไหล่ดั่งเป็นเจ้าของอย่างเต็มตัว ภายในใจของหญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเองเต็มร้อยเมื่อชายหนุ่มไม่มีท่าทีปฏิเสธ

วันที่ 14 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 15.50 น.

        เกียกกายพาน้ำฟ้าเข้าไปนั่งเล่นภายในคอนโดของตน ซึ่งเป็นห้องใหญ่ใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากห้างสรรพสินค้า หญิงสาวยืนมองทิวทัศน์จากริมระเบียงเห็นตึกสูงใหญ่มากมาย ทั้งสวนสาธารณะที่กว้างขวางแถมยังมีสระว่ายน้ำ ยิ่งทำให้ฝันกลางวันไปไกลว่าถ้าได้มาอยู่ที่นี่ก็คงจะดี…ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ…เมื่อคิดได้ดังนั้นน้ำฟ้าจึงเดินกลับเข้ามาในห้อง

        “พี่กายขา… วันนี้น้ำฟ้าสนุกมากเลยค่ะ แต่น้ำฟ้าอยากสนุกมากกว่านี้” เสียงออดอ้อนอ่อนหวานกว่าทุกครั้ง พร้อมเดินเข้าประชิดตัวอย่างต่อเนื่อง ตาแวววาวดั่งนางเสือที่ต้องการขย้ำเหยื่อ คงถึงเวลาเสียทีหลังจากที่เล่นกับอาหารมานาน 

        “เอ่อ…” คนที่ถูกจู่โจมถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่ ก่อนจะเดินถอยจนหลังติดกำแพง

        “น้ำฟ้าชอบพี่กายมากเลยนะคะ ชอบมาตั้งแต่แรกเห็น” หญิงสาวใช้นิ้วมือไต่ไปยังกล้ามอกและเริ่มปลดกระดุมของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าทีละเม็ด

        “น้อง… จะทำอะไร” เกียกายพูดออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่จะรีบคว้าคอเสื้อของตัวเองไว้

        “พี่กายขา นี่เป็นรางวัลอีกชิ้นหนึ่งที่น้ำฟ้าตั้งใจมอบให้พี่กายเพื่อเป็นการขอบคุณนะคะ”

        น้ำฟ้าเขย่งเท้าและใช้มือทั้งสองโน้มคอ ประทับริมฝีปากอ่อนนุ่มลงบนปากหยักของฝ่ายตรงข้าม ก่อนจะลิ้มรสความหวานที่ซ่อนอยู่ภายในอย่างดูดดื่ม นางเสือสาวเริ่มแผลงฤทธิ์พร้อมที่จะขย้ำชายหนุ่มตรงหน้าเสียแล้ว มือเรียวบางค่อย ๆ ลูบไล้ส่วนโค้งด้านล่างของฝ่ายตรงข้ามจนไม่อาจหักห้ามใจได้…วันนี้แหละ พี่กายจะต้องเป็นของฉัน ลูกของฉันกำลังจะมีพ่อ… 

        เกียกกายรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับลีลาอันแพรวพราวของนางเสือสาวที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากบดขยี้กันไปมาด้วยความเร่าร้อน มือทั้งสองฝ่ายลูบไล้สัมผัสกัน เสื้อผ้าเริ่มหลุดออกจนไม่เหลือติดร่างกายสักชิ้น ชายหนุ่มอุ้มร่างบางของแม่เสือสาววางไว้บนเตียงก่อนจะเริ่มซุกไซ้ส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย

        “พี่กายขา…”