“ ข้างหน้ามีพายุลูกใหญ่เลย หลบก่อนดีไหมหัวหน้า ”
“ ลูกแค่นี้แกบอกว่าใหญ่ ตอนฉันตัวเท่ากำปั้นฉันเจอมันใหญ่กว่านี้อีกเพราะงั้นพุ่งไปเลย! ”
“ หัวหน้า มนุษย์บ้าที่ไหนตัวเท่ากำปั้น หยุด หยุดก่อนหัวหน้า! ”
รถหุ้มเกราะวิ่งทะลวงเข้าไปในพายุลูกใหญ่ เป็ปกติที่จะมีพายุเกิดขึ้นมาระหว่างเดินทาง จากการประเมินของคนขับ พายุยังไม่ใหญ่พอจะพัดรถของพวกเขาออกไปนอกเลนจึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปในพายุหมุน
ในระหว่างที่รถวิ่งด้วยความเร็วคนที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงกระแทกตึงตังดังตลอดทาง มันเป็เสียงของเศษหินที่ถูกพัดมาพร้อมพายุกระแทกรถจนราวกับว่ามีคนจำนวนมากพยายามจะทุบรถเข้ามาด้านใน
ทันใดนั้น
ทุกคนได้ยินเสียงดังตึงจึงหันมองพร้อมๆกัน เสียงที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ดังมากราวกับว่ามีบางอย่างร่วงตกใส่หลังคารถ พวกเขาเปิดออกไปดูไม่ได้เพราะพายุกำลังพัดแรงขึ้นเรื่อยๆจึงอยู่ภายในรถ หากสิ่งที่พัดมากระแทกเป็มอนสเตอร์คงทะลวงเข้ามาแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีใครได้รับอันตรายพวกเขาจึงนั่งนิ่งๆรอจนกว่าจะพุ่งออกจากพายุ
หมับ!
เฉินห่าวพลิกตัวไปท้ายรถหลังจากกระโจนขึ้นมาได้สำเร็จ การจะกลับไปยังสถานีจำเป็ต้องแอบย่องขึ้นรถที่วิ่งระหว่างเดินทางกลับ เขาไม่สามารถเข้าไปในจุดรวมตัวของเหล่าฮันเตอร์ที่เดินทางมาแนวหน้าได้เพราะมือสังหารรอเขาอยู่ที่นั่น
ในระหว่างที่เขาเกาะอยู่ท้ายรถไม่ลืมใช้วรยุทธ์พันฝ่ามือจันทร์ซับซ้อนซัดวัตถุที่ลอยเข้ามากระแทกเขาจนมันเปลี่ยนทิศทาง จากความเร็วของแรงลมต่อให้เขาจะมีค่าสถานะความแข็งแกร่งมากถึง 20 หน่วยสามารถพลัดตกลงได้เช่นกันถ้าถูกมันกระแทก
บรืนบรืน
รถ 6 ล้อวิ่งเหยียบก้อนหินทะลวงออกมาจากพายุได้สำเร็จ คนขับจึงเร่งเครื่องให้เร็วขึ้นไปอีกเพราะพวกเขาใช้เวลาบนเส้นทางเมื่อครู่นานเกินไป มีผู้โดยสารจะต้องนำส่งแนวหน้าอีก 1 กลุ่มจึงต้องรีบกลับไปให้เร็วที่สุด
เฉินห่าวที่อยู่ท้ายรถได้ยินเสียงคนด้านในคุยกัน แต่ละคนพูดเกี่ยวกับการล่าแต่ไม่พูดว่าตนเองได้อะไรบ้างเพื่อป้องกันการถูกปล้น เขาจึงแอบเก็บข้อมูลก่อนจะกระโจนลงจากรถ หลังจากมองเห็นหลังคาสถานี
เมื่อลงมาจากรถได้สำเร็จเขาตัดสินใจวิ่งห่างออกไปจากสถานีแล้วใช้วิธีขึ้นรถจากป้ายใกล้สถานีที่สุดเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางเขาไม่ลืมกวาดตามองสองข้างทาง เผื่อมือสังหารจะไม่ได้มีเพียงคนเดียว
“ หัวหน้าครับ เป้าหมายหนีผมไปแล้วครับ ตลอด 30 นาทีมานี้ผมยังหามันไม่เจอ ”
“ เป็ไปได้ยังไง หามันดีแล้วหรือยัง ”
ชายสวมชุดดำยืนบนตึกสูงแสดงท่าทางสงสัย คิ้วของเขาขมวดเข้าชนกันจนเกิดเป็รอยหยักราวกับสันเขื่อน เป็เื่ยากที่เขาจะเชื่อว่าฮันเตอร์เลเวลต่ำกว่า 10 จะหลบหนีฮันเตอร์ระดับสูงอย่างพวกมันไปได้
“ ผมหาจนทั่วแล้ว มาดักรอมันแล้ว อีกฝ่ายหายไป ผมคิดว่ามันน่าจะกลับเข้าไปในเมืองแล้ว หากหลบอยู่ที่ป่า ผมคงเจอตัวแล้ว ”
“ แกอย่าพึ่งกลับมา หามันให้ทั่วก่อน ไม่แน่มันอาจจะรอจังหวะอยู่ก็ได้ ฉันจะให้คนอื่นๆดักรอมัน ถ้าหากว่ามันหลบหนีแกมาได้จริงจะต้องกลับบ้านแน่นอน ”
สัญญาณถูกตัดขาด ชายที่ยืนอยู่บนตึกสูงสั่งการให้ลูกน้องตรวจสอบรถสาธารณะทุกคันที่มุ่งหน้าผ่านตึกหลังนั้น พวกมันจะต้องพบเป้าหมายก่อนฟ้าสาง ไม่อย่างนั้นการลงมือคงจะยากมากยิ่งขึ้นกว่านี้
---------------------------------------------------------------
“ ทำไมติดต่อไม่ได้กัน หรือว่าจะมีเื่เกิดขึ้นที่ร้าน ? ”
ความกังวลเผยบนใบหน้าของเฉินห่าว เขาไม่ได้กลัวมือสังหารจะบุกเข้าไปในตึก ตราบใดที่เหมยลี่และเป่าเป้ยหลบอยู่ข้างใน ต่อให้จะเป็ทวยเทพก็ไม่สามารถบุกเข้าไปได้
นอกจากนั้นแล้วยังมีัคอยดูแล มันเป็มอนสเตอร์เลเวล 100 ต่อให้จะถูกรุมก็น่าจะพาทั้งสองหลบหนีไปได้
แต่ถ้าหากมือสังหารหลอกล่อให้เหมยลี่ออกมาจากตึกแล้วใช้เธอเป็ตัวประกันอาจจะทำให้เกิดเื่ร้ายมากขึ้น
หลังจากกลัวว่าลูกสาวจะไม่ปลอดภัย เฉินห่าวจึงรีบใช้วรยุทธ์ก้าวย่างเงาพันเซียนมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขาลงจากรถนานแล้วเพราะกลัวว่ามือสังหารจะมองหาเขาจากบนรถ
การที่เขานั่งอยู่บนรถโดยสารไม่ต่างจากตกเป็เป้านิ่ง เนื่องจากข้างบนติดเต็มไปด้วยหลอดไฟ ต่อให้เขาจะปกปิดใบหน้า มือสังหารคงหาเขาได้ง่ายๆเพราะกลางดึกเช่นนี้มีผู้คนออกมาใช้ชีวิตแทบจะนับนิ้วมือได้
ต่อให้เขาจะเร่งรีบก็ตาม การเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวกลับต้องระมัดระวัง ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะตกหลุมพรางจนต้องแก้ปัญหายุ่งยากกว่าเดิมอีก
แต่แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ส่งเสียงแจ้งเตือนดัง เฉินห่าวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย เสียงที่เอ่ยไม่คุ้นเคยเขาจึงรอให้อีกฝ่ายเอ่ยสิ่งที่้า ไม่แน่ปลายสายอาจจะเป็เพียงคนที่ติดต่อมาสอบถามเื่ฟิตเนส
“ เราจับลูกสาวของแกแล้ว แกอยู่ที่ไหนออกมาซะ ไม่งั้นเราจะโยนเธอลงไปในคลองน้ำ เด็กตัวเล็กๆว่ายน้ำไม่ได้ คงไม่มีใครสงสัยการตายแน่นอน ”
“ แกเป็ใคร ” น้ำเสียงของเฉินห่าวเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความรู้สึกเย็นเหยียบที่เผลอทำเอาปลายสายหวาดกลัว แต่เมื่อนึกได้ว่าคนที่คุยด้วยเลเวลยังไม่ถึง 10 มันจึงหัวเราะเยาะเพื่อเรียกสติตนเองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆทำราวกับว่าตัวมันนั้นเหนือกว่า
“ ไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันเป็ใคร อยากได้ลูกสาวคืนให้มาที่ดาดฟ้าตึกใบเถา แกคงรู้จักมันเพราะห่างจากบ้านแกแค่ 1 กิโลเท่านั้น รีบมาล่ะไม่งั้นลูกสาวแกแย่แน่….ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า ”
น้ำเสียงสุดท้ายที่เอ่ยออกมาเป็ของเด็กน้อย เฉินห่าวถึงขั้นเืขึ้นหน้าเมื่อรู้ว่าพวกมันนำลูกสาวของเขาออกมาจากตึกได้จริงๆ เขาจึงเก็บโทรศัพท์แล้วรีบเดินทางไปยังตึกใบเถาในทันที
“ มันออกมาจากพื้นที่ล่าได้จริงๆสินะ มันทำได้ยังไงกัน ”
ชายชุดดำที่ยืนอยู่บนตึกพูดด้วยใบหน้าใ ลูกทีมของมันรายงานว่าเฉินห่าวหลบหนีไป มันแทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่คิด ใจหนึ่งมันคิดว่าเขาคงหลบอยู่ในพื้นที่ล่า แต่อีกใจก็หวาดระแวงจึงให้คนติดต่อหาเฉินห่าว เพราะถ้าเขาออกมาข้างนอกได้จะต้องรีบติดต่อคนทางบ้าน ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะคิดถูกเพราะหลังจากติดต่อแล้ว มันพบว่าอีกฝ่ายรับสาย เพียงเท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าเฉินห่าวหลบออกมาจากพื้นที่ล่าได้แล้ว
“ หัวหน้าทำไมบอกให้เขาไปที่ตึกใบเถา มาที่ตึกของเราจะไม่ดีกว่าเหรอ ”
“ มันอาจจะหลบหนีไปอีกเพราะงั้นกระจายๆกันแหละดีแล้ว ถ้ามันหนีที่ต่อไปคงเป็บ้านของมัน เรารออยู่ที่นี่แหละดีแล้ว ”
มือสังหาร 5 นายนั่งมองตึกสูง 20 ชั้น รอบๆยังคงเต็มไปด้วยมือสังหารเช่นเดิม ในระหว่างนี้พวกมันก็เฝ้ารอสายตากลุ่มที่ดักรออยู่ที่ตึกใบเถา
ตึง!
เท้าทั้งสองเหยียบลงไปบนพื้นดินจนแตกละเอียดเป็ใยแมงมุม ต่อให้จะเป็รอยเล็กๆกลับทำให้รู้ว่าเ้าของรอยเท้าเร่งรีบมาที่นี่
เฉินห่าวมาถึงตึกใบเถาไม่รอช้าเดินเข้าไปในตึกแล้วกดลิฟต์ขึ้นสู่ดาดฟ้าในทันที ที่นี่เป็โรงแรมเขาจึงสามารถเข้าและออกได้โดยไม่ต้องรอใครมาเปิดประตู
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดอ้าออกเขาจึงเดินหาบันไดใช้ขึ้นไปสู่ดาดฟ้า เมื่อประตูเปิดอ้าเขาก็พบว่ามีชายชุดดำยืนรออยู่ 2 คน โดยที่เขาไม่สามารถตรวจสอบเลเวลของพวกมันได้
“ ลูกฉันอยู่ไหน ”
ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยเส้นเืที่ราวกับจะะเิออก มือสังหารเห็นท่าทางโกรธจัดจากอีกฝ่ายจึงยิ้มเยาะแล้วเริ่มเจรจา
“ ฮ่าๆๆ มาเร็วจริงๆนะ เอาล่ะ แกอยากเจอลูกสาวเหรอ อยู่นี่ไง ”
มือสังหารคนหนึ่งจับส่วนหนึ่งของเชือกเอาไว้โดยที่ส่วนปลายหย่อนออกจากดาดฟ้าตึกทำราวกับว่ามีบางอย่างผูกติดกับเชือก
เฉินห่าวจึงััสิ่งที่อยู่ติดกับปลายเชือกเพราะคิดว่ามันจะต้องมัดลูกสาวของเขาเอาไว้ แต่สิ่งที่เขาพบทำให้ต้องเก็บความโกรธเพราะไม่มีอะไรอยู่ส่วนปลายของเชือกเลย
เมื่อสติกลับคืนมา เฉินห่าวพยายามตรวจสอบดาดฟ้าตึก ที่นี่มีมือสังหาร 3 คน หนึ่งคนหลบอยู่ใกล้ๆเขา ส่วนอีก 2 คนยืนตรงหน้าห่างจากเขาไปเพียง 50 เมตร
ไม่ว่าจะลองตรวจสอบอย่างไรเขาก็ไม่พบเป่าเป้ย เฉินห่าวจึงรู้แล้วว่าเขาตกหลุมพราง ดูเหมือนว่าเขาจะเป็ห่วงความปลอดภัยของลูกสาวเกินไป
“ ไอ้พวกสารเลว พวกแก้าอะไร ”
หลังจากสงบสติได้แล้ว เฉินห่าวจึงแกล้งเล่นไปตามเกม เขาอยากรู้ตัวตนของพวกมัน อย่างน้อยอาจจะมีการปริปากบอกเกี่ยวกับผู้ว่าจ้าง
“ แกอยากรู้ใช่ไหมว่าเราอยากได้อะไร เอางี้ ฉันไม่อยากฆ่าเด็ก ฉันจะฆ่าแค่แกก็แล้วกัน หลังจากแกตายฉันจะส่งเด็กไปที่บ้านเด็กกำพร้า แกช่วยะโลงจากตึกนี้ได้ไหม ทำราวกับว่าแกคิดสั้นฆ่าตัวตาย ”
“ ถ้าฉันไม่ทำ ”
“ ฉันก็แค่บังคับแกให้ะโแล้วโยนลูกตามแกลงไป เอาไง ถ้าแกยอมะโฉันยังมีเมตตาส่งลูกแกไปบ้านเด็กกำพร้า ”
เฉินห่าวแสดงท่าทางโกรธพร้อมกับกัดฟันให้พวกมันเห็น อย่างไรก็ตามเขาจำเป็ต้องรับเงื่อนไขจึงเดินไปยังดาดฟ้าใกล้ๆแล้วเดินขึ้นไปยืนบนกำแพงเล็กๆที่สร้างขึ้นมาปิดกั้นดาดฟ้าตึก
“ ดีมาก เห็นที่แกให้ความร่วมมือดีเราจะส่งไปบ้านเด็กกำพร้าที่ใหญ่ที่สุด ”
“ ฉันขอถามได้ไหม พวกแกเป็ใคร ทำไมถึง้าชีวิตฉันด้วย ”
หนึ่งในมือสังหารเปิดหน้ากากให้เห็นปากก่อนจะฉีกยิ้มด้วยท่าทางพอใจ
“ ถ้าแกรู้เราคงต้องสังหารลูกสาวแกให้ตายตามไปด้วย เอาล่ะโดดลงไปได้แล้ว ”
เฉินห่าวมองลงไปด้านล่างตึก จากนั้นเขาจึงตัดสินใจะโลงไปทันที
มือสังหารเห็นดังนั้นรีบวิ่งมาดูด้วยความตื่นเต้น แต่สิ่งที่เห็นสร้างความไม่พอใจให้พวกมัน ในตำแหน่งที่เฉินห่าวะโลงไปมีสระน้ำรองรับ
“ วัชระคงกระพัน ”
วรยุทธ์เสริมร่างกายเปิดใช้งาน ดึงเอามานาทั้งหมดคลุมทับไปทั่วร่างเพื่อลดแรงกระแทกที่เกิดขึ้น แม้เขาจะร่วงตกลงมาบนน้ำก็ตาม แรงกระแทกที่เกิดขึ้นมากพอจะฆ่าเขาให้ตาย
ตู้ม!
น้ำในสระสาดกระจายออกไปรอบๆ พนักงานภายในตึกแตกตื่นรีบวิ่งออกมาดู สิ่งที่พวกเขาพบมีเพียงน้ำที่ไหลทะลักออกมาจากสระเท่านั้นไม่เห็นสิ่งที่ร่วงตกลงมา
เฉินห่าวที่ขึ้นจากสระไม่มีเวลาแสดงความเ็ป ต่อให้วรยุทธ์จะเปิดใช้งานแล้ว เขายังได้รับาเ็จากการตกกระแทกเช่นเดิม ถึงอย่างนั้นเขากลับต้องรีบเดินทางกลับบ้าน ภายในใจของเขารู้สึกมีความหวัง การที่พวกมันไม่ได้นำลูกสาวมาเป็ตัวประกัน อาจจะเป็ไปได้ว่าเป่าเป้ยและเหมยลี่ยังคงอยู่ภายในตึก ถ้าเขากลับเข้าไปในตึกได้ มือสังหารพวกนี้ไม่ต่างจากลูกแมว เขาจะขยี้พวกมันแล้วทรมานเพื่อสอบถามถึงคนที่อยู่เื้ั
“ ตามมันไปเร็ว! ”
มือสังหารทั้งสามรีบวิ่งตาม พวกมันไม่กล้ารายงานหัวหน้าให้ทราบเพราะรู้สึกเสียหน้าที่ฮันเตอร์เลเวลต่ำกว่า 10 หลบหนีไปได้ ดังนั้นจึงคิดจะไล่ล่าเพื่อกู้หน้าคืนมาให้ได้ก่อน
แต่แล้วพวกมันกลับใเมื่อพบว่าเป้าหมายที่ร่วงตกลงมาในสระหายไปแล้ว เพียงแค่ครู่เดียวที่พวกมันกระโจนตามลงมา อีกฝ่ายกลับหายไปจากการรับรู้
“ บ้าจริง มันไปที่ไหนแล้ว ”
มือสังหารช่วยกันมองหาร่องรอย อีกฝ่ายพึ่งขึ้นจากน้ำจะต้องทิ้งรอยเท้าเอาไว้แน่นอน แต่สิ่งที่เห็นสร้างความหงุดหงิดให้ไม่น้อย รอยเท้าที่ควรจะปรากฎหายไป ราวกับว่าอีกฝ่ายหายตัวได้
“ เอาไงดี ”
“ อย่าพึ่งบอกหัวหน้า หามันก่อน มันน่าจะหลบอยู่แถวๆนี้ ด้วยเลเวลของมันแล้วน่าจะรอให้เราจากไปก่อน ” ”
3K
