“อ๊ะ พี่เวิร์คเหมือนจะมาแล้วครับ” มิวพูดขึ้นสมเป็นนักดนตรีที่หูดีขณะที่ร่างผมทองวัยมัธยมกำลังยืนอยู่กับพลพรรคที่หน้าห้องชั้นสิบสาม พลันเจ้าตัวก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังก้าวเข้ามา“มาช้าจังเลยนะ…” เรวดีเอ่ยพร้อมกันหันไปทางต้นเสียงและเมื่อเวิร์คมาถึง สายตาเพื่อนพ้องทุกคนก็ต่างตกตะลึงกับร่างผมแดงที่เดินมา “สวัสดีทุกคน” เจ้าตัวทักทาย“แกเป็นใคร ใครกันเนี่ย!?” เรอุทานก่อนใครเพื่อน! “พี่เวิร์คหายไปไหน? นี่ต้องเป็นด็อพเพิลเก็งเงอร์แน่!” มิวออกความเห็นพลางเดินล้อมผมแดงเป็นวงกลมประดุจเต้นรอบกองไฟกับเรวดี“จริงด้วย มิวพูดถูก เวอร์ชันสะอาด! สะอาดแบบนี้มันใครกัน” “ใช่ครับ ใครอ่ะ พี่เวิร์คอยู่ไหน กลับมาที!” “พูดเหมือนฉันสกปรกมาตลอดในสายตาพวกแกเลยอ่ะ น้อยใจ” เวิร์คบุ้ยปากเป็นเลขสามพลางมองสหายหญิงกับเด็กน้อยต่างวัยแซวตัวเองอยู่“ไม่เอาน่ามายเฟรนด์ทุกคน อย่างน้อยก็รู้จักแต่งตัวดูดีก็ดีแล้วนี่จริงไหม?” หญิงสาวผมน้ำตาลกล่าวพลางเพ่งมองการแต่งกายของเวิร์ค “ถึงจะแฟชั่นจะต้องปรับจูนสักหน่อยก็เถอะนะ” “อะอ้าว? แววไพลินกลับมาแล้วหรือ? ของฝาก…” “ไม่มีจ้ะ ให้มิวกับเรและคนในคอนโดหมดแล้ว ซอรี่นะ” “อะไรเนี่ย? พูดไม่ทันจบเลยนะ” เวิร์คคำราม ก่อนตามมาด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงขนานใหญ่“สนิทกันดีนะครับพวกเขาเนี่ย” คิดเอ่ยกับสองบรรณาธิการ “รู้สึกอยากแจมด้วยจัง” บอกพลางมองด้วยสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยกับหัวเราะแห้ง ๆ “ก็เป็นชาวคอนโด เป็นสมาชิกบอร์ดเดียวกันมานานนี่” เสือเอ่ย “อ๊ะ คุณคิดๆ น้าขอลายเซ็นคิดสักหน่อยได้ไหมเอ่ย นี่ไง น้าไปหยิบมาจากชั้นหนังสือ ใช่เรื่องนี่หรือเปล่าเอ่ย” วิมลยังคงถือตะกร้าจ่ายตลาดอยู่ เพิ่มเติมคือเธอมีหนังสือปกแข็งมาด้วยเล่มหนึ่งหนังสือเรื่อง ค่ำคืนสุดสะพรึง โดย คิดนั่นเอง“ใช่ครับ” นักเขียนตอบ น้ำเสียงกับสีหน้าแช่มชื่นปรกติทันทีที่เห็นผลงานตนเอง“แม่ครับ หยิบมาได้ไงไม่บอกผมก่อนล่ะ!” มิวแทรกทันทีที่เห็นแม่มากับนิยาย เขารีบคว้าจากมือมารดา ทำหน้าตกใจเหมือนไปยุ่งของลับสุดหวง“เอ๊ะ นั่นมันค่ำคืนสุดสะพรึงปกพิเศษตีพิมพ์ครั้งที่13นี่?” คิดเอ่ย“มิวเขาชอบอ่านแนวนี้ น้าเคยจัดชั้นหนังสืออยู่ก็เลย” ร่างสาวผิวสีน้ำผึ้งกล่าว “เจอตัวจริงแบบนี้ต้องขอลายเซ็นไว้สิลูก” “แม่…” มิวลากเสียงกระอักกระอ่วนใจ เขานิ่งครุ่นคิดไปชั่วครู่ ก่อนหันไปทางคิดด้วยสีหน้าขัดเขินแก้มแดงก่ำ สุดท้ายเจ้าตัวก็ตัดสินใจยื่นหน้าปกมาให้แก่นักเขียนหนุ่มชื่อดัง“พี่คิด…ผะ ผมขอ…ได้ไหมครับ” “ได้สิ จัดเต็มเลย” คิดยิ้มพลางหยิบปากกาหัวทองมาเขียนชื่อให้ มิวเองก็ทำหน้าสะกดกลั้นความดีใจเอาไว้ ระหว่างเขียนชื่อหยิก ๆ บนหนังสือเล่มหนา นายเวิร์คก็เดินมาราวกับว่ารู้จังหวะ“อะไรกันเหรอ? กำลังเขียนอะ…เฮือกกกก ค่ำคืนสุดสะพรึง!” ดวงตาของหนุ่มผมแดงเบิกถลนออกมาพร้อมโพล่งอุทานเสียงสั่นเคลือ เขาหันไปที่คิดกับมิว นิ้วชี้ยกขึ้นไปยังคิด เอนคองุนงงก่อนพูดเสียงประหลาดใจ “แปลว่าคิด ตะ ตัวจริงนายก็คือ นายก็คือ…!!!” “ก็กะจะเซอร์ไพส์แต่ใช่ ...เล่มนี้เขียนเองแหละ!” คิดตอบ คำตอบนี้ทำเอาเวิร์คอ้าปากขากรรไกรค้าง เขาไม่ทันจะเอ่ยอะไร ร่างบางของแววไพลินก็พุ่งมาหาคิดในทันที“นี่ๆ ขอถ่ายรูปหน่อยนะ ป่ะ เร! มาถ่ายกับคุณคิดกัน!” หญิงสาวจากต่างประเทศโพล่งแทรกกลาง เธอจับมือเรวดีมาด้วยพร้อมกล้องสีสันสดใสที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับของเธอ“ทำไมฉันต้องแจกด้วยล่ะ…ไม่ลากสิ” เรวดีเบ้ปากแต่ก็ยอมเดินตามมาด้วย“ของมันต้องมีไง ของมันต้องมี เอ้า มิวด้วยมาถ่ายรูปหน่อย one two แชะ!” ถ่ายนักเขียนเสร็จก็หันไปพูดด้วยรอยยิ้ม “Thank you!” “ยินดีครับ เอ๊ะ เวิร์คหายไปไหนแล้วล่ะ” คิดบอกพลางหันซ้ายขวา“ในรูปตะกี้ ผมเห็นวิ่งตาเหลือกตัวปลิว ให้ผมเดาคงจะไปขนเอาคอลเลคชั่นหนังสือมาน่ะครับ” นักสืบจิ๋วสันนิษฐาน“โอ ตายแล้ว เวิร์ควิ่งทำภาพเบลอหมด” แววไพลินร้องหัวเสียด้วยความเสียดายภาพเมื่อกดดูรูปที่ตนถ่ายไปเมื่อครู่“อย่างกะชัตเตอร์กดติดวิญญาณหลอน!” เรวดีออกความเห็นหน้านิ่ง“แหม ครื้นเครงก็ดีแล้วครับ แต่พวกเราจะเรื่องถ่ายรายการกันเหมือนไงดีล่ะครับเนี่ย?” พี่ป่องเท้าสะเอวแล้วบ่นกับคุณอิ่ว“เอาเถอะครับพี่ป่อง เพราะเดี๋ยวของจริงมันก็ต่อจากนี้แหละครับ” ร่างผมยาวทิ้งท้ายก่อนหันมองไปทางคุณชายเล็กน้อย
และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
บทที่ 34 รวมพลหมู่คนอลเวง
“ขอบคุณนะครับทุกคน จะเก็บไว้เป็นสมบัติล้ำค่าเลยครับผม” เวิร์คเอ่ยด้วยสีหน้าแช่มชื่นเบิกบานใจหลังจากเขาให้สองพิธีกรรายการชื่อดังใช้ปากกาหัวสีทองประทับชื่อพวกเขาลงบนเสื้อตัวเก่ง [ที่ไหม้ไฟ] ของตนเองแล้วเสร็จ เขาหัวเราะคิกคักใกล้กันกับคิด เสือและต่ายที่เฝ้ามองเจ้าตัวด้วยสีหน้ารวมยินดีไปกับเขา“ดีใจด้วยนะเวิร์ค” คิดกล่าวคล้ายตัวแทนความในใจของคนอื่น “เห็นแล้วปลื้มแท้เลย” ต่ายเสริม“ขอบใจ” เพื่อนร่วมคอนโดหัวแดงยิ้มอ่อนโยน จนคิดรู้สึกว่าตนเองได้ทำการไถ่บาปเรื่องผีถ้วยแก้วสุดอลวนในห้องวันนั้นจนสิ้นแล้วในตอนนี้“เอาล่ะครับ ถ้าคนพร้อมแล้วแบบนี้พวกเราก็ไปที่ชั้นสิบสาม ห้อง704กันเถอะครับ” คุณป่องพูดก่อนที่พิธีกรอีกคนอย่างคุณอิ่วจะหันไปพยักหน้ากับทีมงานเพื่อเตรียมไปชั้นเป้าหมายต่อไป“เดี๋ยวผมนำทางให้ครับ เชิญครับ” คิดเสนอตัว จังหวะนั้นต่ายก็ตามมาด้วย“มาเลยครับคุณพี่ป่อง คุณพี่อิ่ว ทีมงานตากล้องตามมาเลยครับ ทางนี้ๆ” เสียงเจ้าของทรงผมย้อมสีฟ้าอ่อนกล่าวพลางผายมือไปที่บันไดระหว่างที่เวิร์คยืนมองทีมงานทยอยยกโขยงลงไปที่บันได เสือก็เอ่ยทักขึ้น “แต่งตัวให้เรียบร้อยก็เป็นนี่นาย” พูดพลางมองเสื้อผ้า“ขอบคุณครับพี่แว่น แต่ผมแต่งตัวดีเสมอต้นเสมอปลายอยู่แล้วครับ” “ชื่อเสือ ให้เรียกพี่ได้แต่อย่าเรียกแว่น โอเค?” “รับทราบครับพี่เสือ” “แต่เหมือนไม่ซักนะ กลิ่นมันบอก” เสือฟุดฟิดจมูกเล็กน้อย“ถ้าใจเราสะอาดมันก็บริสุทธิ์ผ่องแผ้วจากภายในสู่ภายนอกครับ” “ยี้!” “อี๋!” คุณชายได้ยินคำพูดเวิร์คถึงกับหันมาร้องรับไม่ได้ วิญญาณแห่งห้อง 704 กำลังพิงกายานาบตรงผนัง เขารอเพื่อให้เหล่าผู้คนเยอะแยะลงบันไดให้หมดแล้วจึงกะค่อยเดินตามนักเขียนหนุ่ม ดังนั้นจึงบังเอิญได้ยินเรื่องนี้อย่างไม่ได้ตั้งใจ“ว่าแต่วันนี้รายการคนป่วนผีมาที่คอนโดนี่ได้ไงครับเนี่ย เป็นไงมาไงกันครับพี่เสือ หรือว่ามาเพราะความเฮี้ยนกันครับ?” เวิร์คถามเสือเสียงใส บรรณธิการหนุ่มพยักหน้าแล้วเอ่ยตอบไปว่า“ก็ทำนองนั้นแหละ เลยอยากให้คนที่เคยพักมาร่วมรายการด้วยน่ะ ที่ห้องมีน้องมิว กับคนในคอนโดมาแจมพร้อมกันล่ะ” “โห ยอดไปเลย! แอบเสียดายอยู่อย่าง ถ้าผมทนอยู่ห้องต่อสักหน่อย คงได้กลายเป็นเจ้าของห้องรับทีมงานเองไปแล้ว!” “เรื่องอะไรเราทนความสกปรกมิทราบ!” คุณชายเพ่งตาไปทางเวิร์ค ทุกครั้งที่มอง ภาพห้องรกๆ สมัยที่เคยเช่าอยู่ด้วยกันก็ลอยขึ้นมาให้ปวดใจคุณชาย“เป็นแขกรับเชิญแบบนี้ ผมขออัดคลิปลงช่องลงบอร์ดสยองขวัญได้ไหมครับเนี่ย” ผู้ที่ได้ชื่อว่าอาชีพยูทูปเบอร์ถามต่อ“คิดว่าไม่มีปัญหาอะไรนะ แต่ลองไปถามทีมงานก่อนสิ” “ผมจะไปถามพี่ป่องกับคุณอิ่วดีกว่า!” พูดจบก็เดินไปที่หน้าห้อง แกะป้ายเว็บบอร์ดออกมา หนีบไว้ด้วยลำตัวและปลายแขน“เดี๋ยว ทำอะไรน่ะ ต้องไปถ่ายรายการนะ?” เสือพูดพร้อมมองอีกฝ่าย“ลืมครับลืม อยากขอลายเซ็นอีกสักชิ้น! สำคัญต้องมี” พูดจบเวิร์คก็เดินไปหยิบแผ่นป้ายเว็บบอร์ดชมรมเล่าสู่กันฟังเรื่องสยองขวัญมาอีกสองสามแผ่น “แผ่นหนึ่งเก็บ แผ่นหนึ่งบูชา แผ่นหนึ่งไว้หน้าห้องเหมือนเดิม!” “นี่นายมีป้ายเว็บบอร์ดกี่ป้ายกันเนี่ย?” เสือคิดในใจ เช่นเดียวกับคุณชายที่สงสัยไม่ต่างกัน
“อ๊ะ พี่เวิร์คเหมือนจะมาแล้วครับ” มิวพูดขึ้นสมเป็นนักดนตรีที่หูดีขณะที่ร่างผมทองวัยมัธยมกำลังยืนอยู่กับพลพรรคที่หน้าห้องชั้นสิบสาม พลันเจ้าตัวก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังก้าวเข้ามา“มาช้าจังเลยนะ…” เรวดีเอ่ยพร้อมกันหันไปทางต้นเสียงและเมื่อเวิร์คมาถึง สายตาเพื่อนพ้องทุกคนก็ต่างตกตะลึงกับร่างผมแดงที่เดินมา “สวัสดีทุกคน” เจ้าตัวทักทาย“แกเป็นใคร ใครกันเนี่ย!?” เรอุทานก่อนใครเพื่อน! “พี่เวิร์คหายไปไหน? นี่ต้องเป็นด็อพเพิลเก็งเงอร์แน่!” มิวออกความเห็นพลางเดินล้อมผมแดงเป็นวงกลมประดุจเต้นรอบกองไฟกับเรวดี“จริงด้วย มิวพูดถูก เวอร์ชันสะอาด! สะอาดแบบนี้มันใครกัน” “ใช่ครับ ใครอ่ะ พี่เวิร์คอยู่ไหน กลับมาที!” “พูดเหมือนฉันสกปรกมาตลอดในสายตาพวกแกเลยอ่ะ น้อยใจ” เวิร์คบุ้ยปากเป็นเลขสามพลางมองสหายหญิงกับเด็กน้อยต่างวัยแซวตัวเองอยู่“ไม่เอาน่ามายเฟรนด์ทุกคน อย่างน้อยก็รู้จักแต่งตัวดูดีก็ดีแล้วนี่จริงไหม?” หญิงสาวผมน้ำตาลกล่าวพลางเพ่งมองการแต่งกายของเวิร์ค “ถึงจะแฟชั่นจะต้องปรับจูนสักหน่อยก็เถอะนะ” “อะอ้าว? แววไพลินกลับมาแล้วหรือ? ของฝาก…” “ไม่มีจ้ะ ให้มิวกับเรและคนในคอนโดหมดแล้ว ซอรี่นะ” “อะไรเนี่ย? พูดไม่ทันจบเลยนะ” เวิร์คคำราม ก่อนตามมาด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงขนานใหญ่“สนิทกันดีนะครับพวกเขาเนี่ย” คิดเอ่ยกับสองบรรณาธิการ “รู้สึกอยากแจมด้วยจัง” บอกพลางมองด้วยสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยกับหัวเราะแห้ง ๆ “ก็เป็นชาวคอนโด เป็นสมาชิกบอร์ดเดียวกันมานานนี่” เสือเอ่ย “อ๊ะ คุณคิดๆ น้าขอลายเซ็นคิดสักหน่อยได้ไหมเอ่ย นี่ไง น้าไปหยิบมาจากชั้นหนังสือ ใช่เรื่องนี่หรือเปล่าเอ่ย” วิมลยังคงถือตะกร้าจ่ายตลาดอยู่ เพิ่มเติมคือเธอมีหนังสือปกแข็งมาด้วยเล่มหนึ่งหนังสือเรื่อง ค่ำคืนสุดสะพรึง โดย คิดนั่นเอง“ใช่ครับ” นักเขียนตอบ น้ำเสียงกับสีหน้าแช่มชื่นปรกติทันทีที่เห็นผลงานตนเอง“แม่ครับ หยิบมาได้ไงไม่บอกผมก่อนล่ะ!” มิวแทรกทันทีที่เห็นแม่มากับนิยาย เขารีบคว้าจากมือมารดา ทำหน้าตกใจเหมือนไปยุ่งของลับสุดหวง“เอ๊ะ นั่นมันค่ำคืนสุดสะพรึงปกพิเศษตีพิมพ์ครั้งที่13นี่?” คิดเอ่ย“มิวเขาชอบอ่านแนวนี้ น้าเคยจัดชั้นหนังสืออยู่ก็เลย” ร่างสาวผิวสีน้ำผึ้งกล่าว “เจอตัวจริงแบบนี้ต้องขอลายเซ็นไว้สิลูก” “แม่…” มิวลากเสียงกระอักกระอ่วนใจ เขานิ่งครุ่นคิดไปชั่วครู่ ก่อนหันไปทางคิดด้วยสีหน้าขัดเขินแก้มแดงก่ำ สุดท้ายเจ้าตัวก็ตัดสินใจยื่นหน้าปกมาให้แก่นักเขียนหนุ่มชื่อดัง“พี่คิด…ผะ ผมขอ…ได้ไหมครับ” “ได้สิ จัดเต็มเลย” คิดยิ้มพลางหยิบปากกาหัวทองมาเขียนชื่อให้ มิวเองก็ทำหน้าสะกดกลั้นความดีใจเอาไว้ ระหว่างเขียนชื่อหยิก ๆ บนหนังสือเล่มหนา นายเวิร์คก็เดินมาราวกับว่ารู้จังหวะ“อะไรกันเหรอ? กำลังเขียนอะ…เฮือกกกก ค่ำคืนสุดสะพรึง!” ดวงตาของหนุ่มผมแดงเบิกถลนออกมาพร้อมโพล่งอุทานเสียงสั่นเคลือ เขาหันไปที่คิดกับมิว นิ้วชี้ยกขึ้นไปยังคิด เอนคองุนงงก่อนพูดเสียงประหลาดใจ “แปลว่าคิด ตะ ตัวจริงนายก็คือ นายก็คือ…!!!” “ก็กะจะเซอร์ไพส์แต่ใช่ ...เล่มนี้เขียนเองแหละ!” คิดตอบ คำตอบนี้ทำเอาเวิร์คอ้าปากขากรรไกรค้าง เขาไม่ทันจะเอ่ยอะไร ร่างบางของแววไพลินก็พุ่งมาหาคิดในทันที“นี่ๆ ขอถ่ายรูปหน่อยนะ ป่ะ เร! มาถ่ายกับคุณคิดกัน!” หญิงสาวจากต่างประเทศโพล่งแทรกกลาง เธอจับมือเรวดีมาด้วยพร้อมกล้องสีสันสดใสที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับของเธอ“ทำไมฉันต้องแจกด้วยล่ะ…ไม่ลากสิ” เรวดีเบ้ปากแต่ก็ยอมเดินตามมาด้วย“ของมันต้องมีไง ของมันต้องมี เอ้า มิวด้วยมาถ่ายรูปหน่อย one two แชะ!” ถ่ายนักเขียนเสร็จก็หันไปพูดด้วยรอยยิ้ม “Thank you!” “ยินดีครับ เอ๊ะ เวิร์คหายไปไหนแล้วล่ะ” คิดบอกพลางหันซ้ายขวา“ในรูปตะกี้ ผมเห็นวิ่งตาเหลือกตัวปลิว ให้ผมเดาคงจะไปขนเอาคอลเลคชั่นหนังสือมาน่ะครับ” นักสืบจิ๋วสันนิษฐาน“โอ ตายแล้ว เวิร์ควิ่งทำภาพเบลอหมด” แววไพลินร้องหัวเสียด้วยความเสียดายภาพเมื่อกดดูรูปที่ตนถ่ายไปเมื่อครู่“อย่างกะชัตเตอร์กดติดวิญญาณหลอน!” เรวดีออกความเห็นหน้านิ่ง“แหม ครื้นเครงก็ดีแล้วครับ แต่พวกเราจะเรื่องถ่ายรายการกันเหมือนไงดีล่ะครับเนี่ย?” พี่ป่องเท้าสะเอวแล้วบ่นกับคุณอิ่ว“เอาเถอะครับพี่ป่อง เพราะเดี๋ยวของจริงมันก็ต่อจากนี้แหละครับ” ร่างผมยาวทิ้งท้ายก่อนหันมองไปทางคุณชายเล็กน้อย
“อ๊ะ พี่เวิร์คเหมือนจะมาแล้วครับ” มิวพูดขึ้นสมเป็นนักดนตรีที่หูดีขณะที่ร่างผมทองวัยมัธยมกำลังยืนอยู่กับพลพรรคที่หน้าห้องชั้นสิบสาม พลันเจ้าตัวก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังก้าวเข้ามา“มาช้าจังเลยนะ…” เรวดีเอ่ยพร้อมกันหันไปทางต้นเสียงและเมื่อเวิร์คมาถึง สายตาเพื่อนพ้องทุกคนก็ต่างตกตะลึงกับร่างผมแดงที่เดินมา “สวัสดีทุกคน” เจ้าตัวทักทาย“แกเป็นใคร ใครกันเนี่ย!?” เรอุทานก่อนใครเพื่อน! “พี่เวิร์คหายไปไหน? นี่ต้องเป็นด็อพเพิลเก็งเงอร์แน่!” มิวออกความเห็นพลางเดินล้อมผมแดงเป็นวงกลมประดุจเต้นรอบกองไฟกับเรวดี“จริงด้วย มิวพูดถูก เวอร์ชันสะอาด! สะอาดแบบนี้มันใครกัน” “ใช่ครับ ใครอ่ะ พี่เวิร์คอยู่ไหน กลับมาที!” “พูดเหมือนฉันสกปรกมาตลอดในสายตาพวกแกเลยอ่ะ น้อยใจ” เวิร์คบุ้ยปากเป็นเลขสามพลางมองสหายหญิงกับเด็กน้อยต่างวัยแซวตัวเองอยู่“ไม่เอาน่ามายเฟรนด์ทุกคน อย่างน้อยก็รู้จักแต่งตัวดูดีก็ดีแล้วนี่จริงไหม?” หญิงสาวผมน้ำตาลกล่าวพลางเพ่งมองการแต่งกายของเวิร์ค “ถึงจะแฟชั่นจะต้องปรับจูนสักหน่อยก็เถอะนะ” “อะอ้าว? แววไพลินกลับมาแล้วหรือ? ของฝาก…” “ไม่มีจ้ะ ให้มิวกับเรและคนในคอนโดหมดแล้ว ซอรี่นะ” “อะไรเนี่ย? พูดไม่ทันจบเลยนะ” เวิร์คคำราม ก่อนตามมาด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงขนานใหญ่“สนิทกันดีนะครับพวกเขาเนี่ย” คิดเอ่ยกับสองบรรณาธิการ “รู้สึกอยากแจมด้วยจัง” บอกพลางมองด้วยสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยกับหัวเราะแห้ง ๆ “ก็เป็นชาวคอนโด เป็นสมาชิกบอร์ดเดียวกันมานานนี่” เสือเอ่ย “อ๊ะ คุณคิดๆ น้าขอลายเซ็นคิดสักหน่อยได้ไหมเอ่ย นี่ไง น้าไปหยิบมาจากชั้นหนังสือ ใช่เรื่องนี่หรือเปล่าเอ่ย” วิมลยังคงถือตะกร้าจ่ายตลาดอยู่ เพิ่มเติมคือเธอมีหนังสือปกแข็งมาด้วยเล่มหนึ่งหนังสือเรื่อง ค่ำคืนสุดสะพรึง โดย คิดนั่นเอง“ใช่ครับ” นักเขียนตอบ น้ำเสียงกับสีหน้าแช่มชื่นปรกติทันทีที่เห็นผลงานตนเอง“แม่ครับ หยิบมาได้ไงไม่บอกผมก่อนล่ะ!” มิวแทรกทันทีที่เห็นแม่มากับนิยาย เขารีบคว้าจากมือมารดา ทำหน้าตกใจเหมือนไปยุ่งของลับสุดหวง“เอ๊ะ นั่นมันค่ำคืนสุดสะพรึงปกพิเศษตีพิมพ์ครั้งที่13นี่?” คิดเอ่ย“มิวเขาชอบอ่านแนวนี้ น้าเคยจัดชั้นหนังสืออยู่ก็เลย” ร่างสาวผิวสีน้ำผึ้งกล่าว “เจอตัวจริงแบบนี้ต้องขอลายเซ็นไว้สิลูก” “แม่…” มิวลากเสียงกระอักกระอ่วนใจ เขานิ่งครุ่นคิดไปชั่วครู่ ก่อนหันไปทางคิดด้วยสีหน้าขัดเขินแก้มแดงก่ำ สุดท้ายเจ้าตัวก็ตัดสินใจยื่นหน้าปกมาให้แก่นักเขียนหนุ่มชื่อดัง“พี่คิด…ผะ ผมขอ…ได้ไหมครับ” “ได้สิ จัดเต็มเลย” คิดยิ้มพลางหยิบปากกาหัวทองมาเขียนชื่อให้ มิวเองก็ทำหน้าสะกดกลั้นความดีใจเอาไว้ ระหว่างเขียนชื่อหยิก ๆ บนหนังสือเล่มหนา นายเวิร์คก็เดินมาราวกับว่ารู้จังหวะ“อะไรกันเหรอ? กำลังเขียนอะ…เฮือกกกก ค่ำคืนสุดสะพรึง!” ดวงตาของหนุ่มผมแดงเบิกถลนออกมาพร้อมโพล่งอุทานเสียงสั่นเคลือ เขาหันไปที่คิดกับมิว นิ้วชี้ยกขึ้นไปยังคิด เอนคองุนงงก่อนพูดเสียงประหลาดใจ “แปลว่าคิด ตะ ตัวจริงนายก็คือ นายก็คือ…!!!” “ก็กะจะเซอร์ไพส์แต่ใช่ ...เล่มนี้เขียนเองแหละ!” คิดตอบ คำตอบนี้ทำเอาเวิร์คอ้าปากขากรรไกรค้าง เขาไม่ทันจะเอ่ยอะไร ร่างบางของแววไพลินก็พุ่งมาหาคิดในทันที“นี่ๆ ขอถ่ายรูปหน่อยนะ ป่ะ เร! มาถ่ายกับคุณคิดกัน!” หญิงสาวจากต่างประเทศโพล่งแทรกกลาง เธอจับมือเรวดีมาด้วยพร้อมกล้องสีสันสดใสที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับของเธอ“ทำไมฉันต้องแจกด้วยล่ะ…ไม่ลากสิ” เรวดีเบ้ปากแต่ก็ยอมเดินตามมาด้วย“ของมันต้องมีไง ของมันต้องมี เอ้า มิวด้วยมาถ่ายรูปหน่อย one two แชะ!” ถ่ายนักเขียนเสร็จก็หันไปพูดด้วยรอยยิ้ม “Thank you!” “ยินดีครับ เอ๊ะ เวิร์คหายไปไหนแล้วล่ะ” คิดบอกพลางหันซ้ายขวา“ในรูปตะกี้ ผมเห็นวิ่งตาเหลือกตัวปลิว ให้ผมเดาคงจะไปขนเอาคอลเลคชั่นหนังสือมาน่ะครับ” นักสืบจิ๋วสันนิษฐาน“โอ ตายแล้ว เวิร์ควิ่งทำภาพเบลอหมด” แววไพลินร้องหัวเสียด้วยความเสียดายภาพเมื่อกดดูรูปที่ตนถ่ายไปเมื่อครู่“อย่างกะชัตเตอร์กดติดวิญญาณหลอน!” เรวดีออกความเห็นหน้านิ่ง“แหม ครื้นเครงก็ดีแล้วครับ แต่พวกเราจะเรื่องถ่ายรายการกันเหมือนไงดีล่ะครับเนี่ย?” พี่ป่องเท้าสะเอวแล้วบ่นกับคุณอิ่ว“เอาเถอะครับพี่ป่อง เพราะเดี๋ยวของจริงมันก็ต่อจากนี้แหละครับ” ร่างผมยาวทิ้งท้ายก่อนหันมองไปทางคุณชายเล็กน้อย
คล้ายกับเรื่องและนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ ที่คุณอ่าน
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]
นิยาย Y (Yaoi) 
386K
808
386K
808
ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】
นิยาย รัก
570K
4473
570K
4473
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]
นิยาย Y (Yaoi)
931K
592
931K
592
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]
นิยาย รัก
635K
1371
635K
1371
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]
นิยาย Y (Yaoi)
525K
663
525K
663
นายน้อยเจ้าสำราญ **จบแล้ว**
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
489K
1390
489K
1390
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]
นิยาย รัก
671K
788
671K
788
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
231K
405
231K
405
เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)
นิยาย รัก
149K
452
149K
452
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]
นิยาย Y (Yaoi)
579K
730
579K
730