"เหวอ!!"
ลูคัสสะดุ้งตื่น
เขาลุกขึ้นมา เขามองไปรอบๆ เขาก็ประหลาดใจเมื่อสถานที่ที่เขาตื่นมานั้น ช่างต่างไปจากเดิม
ตอนนี้เขาอยู่ภายในถ้ำแห่งหนึ่ง โดยที่เ้าเฮดีสนอนหลับอยู่ข้างกายเขา แต่เขาไม่ยักเห็นเฟอร์นันโดอยู่ที่ใดเลย
ลูคัสรีบลุกด้วยความใ จนเฮดีสที่กำลังหลับสบายอยู่ก็พลอยตื่นขึ้นมาด้วยเช่นกัน
"อ้าว เ้าตื่นแล้วเหรอ?"
เฟอร์นันโดพึ่งกลับมาจากการอาหารพอดี
เขาถือปลาตัวยาวขนาด 3 เมตร นํ้าหนักของปลาก็ดูท่าจะหนักขนาดที่ว่าคนทั่วไปต้องใช้ประมาณ 2-3 ในการถือเ้าปลาตัวนี้ แต่เขากลับถือมันไว้ด้วยมือข้างเดียว
"เ้าจำเกี่ยวกับเมื่อคืนได้หรือไม่?"
จู่ๆ เฟอร์นันโดก็โยนปลาลงกับพื้น
ปลาตัวนั้นมันยังไม่ตาย มันยังดิ้นรนอย่างสุดชีวิต
หลังจากที่ได้ยินคำถามจากเฟอร์นันโด ลูคัสก็พยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ไม่ว่าเขานึกเพียงใด เขานึกไม่ออกเลย
"ข้าจำได้ว่าเมื่อคืนท่านเล่าเื่าเมื่อ 100 ปีก่อนให้ข้าฟัง จากนั้นข้าก็จำอะไรไม่ได้เลยครับ"
ลูคัสเอามือไปกุมศีรษะของตัวเอง ยิ่งเขานึก เขาก็ยิ่งปวดหัวหนักกว่า
(ทรมานชะมัด)
อาการปวดของลูคัสรุนแรงขึ้น
เมื่อเห็นอาการของลูคัสที่กำลังทรมาณอยู่นั้น เฮดีสก็เข้ามาอยู่ตรงตักของลูคัส มันพยายามเอาหัวไปถูกับตัวของลูคัส
"ฮ่า ฮ่า"
หลังจากที่เฮดีสถูตัวของมันกับลูคัส เขากลั้นขำไม่ไหวจากอาการจักจี้
"พอได้แล้ว"
เฮดีสยังไม่หยุด
จากนั้นเฮดีสหยุดถูและมันมองไปที่ใบหน้าของลูคัสพร้อกับแววตาที่ภาคภูมิใจ
"ทำไมเ้าทำหน้าอย่างงั้นล่ะ"
"เอ๊ะ"
อาการปวดหัวของลูคัสเริ่มทุเลาแล้ว เขาไม่ปวดหัวแล้ว
ลูคัสรู้สึกโล่งอกและดีใจที่หายปวดหัวแล้ว
"เคยได้ยินมาว่า หมูป่าั์มีพลังในการช่วยรักษา แต่ข้าก็พึ่งเคยเห็นกับตาก็ครั้งนี้แหละ"
เฟอร์นันโดที่ยืนอยู่ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา
"จริงเหรอครับ"
ลูคัสทำหน้าตื่นเต้น
"จริงสิ"
เฟอร์นันโดตอบกลับไป
"เ้านี่เก่งจริงๆ เลย เฮดีส"
"อู๊ด อู๊ด"
หลังจากนั้นเฟอร์นันโดก็เริ่มแล่ปลาที่เขาจับมาได้ เขาหยิบดาวยาวขึ้นมา เพื่อหวังที่จะแล่ปลาตัวนั้น
"ใช้ดาบแล่ปลาเหรอครับ"
จู่ๆ ลูคัสก็พูดขึ้นมา ในจังหวะที่เฟอร์นันโดชักดาบออกมา
"ใช่"
เฟอร์นันโดตอบอย่างมั่นใจ
จากนั้นเขาก็โชว์ทักษะการแล่ปลาด้วยดาบให้ลูคัสได้ชม
เขาลุกขึ้นยืนและเอาใบไม้มาวางรองเพื่อไม่ให้เนื้อปลาถูกพื้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นเขาก็หยิบปลาที่วางอยู่ขึ้นมาและเขาก็โยนมันขึ้นจนมันลอยสูงจนเกือบจะชนกับเพดานถํ้า
ปลาตัวนั้นลอยอยู่กลางอากาศ เฟอร์นันโดตั้งท่าเตรียมที่จะใช้ วินาทีที่ปลาตัวนั้นกำลังตกลงมาอยู่พอดีกับใบหน้าของเขา
จังหวะนั้นเฟอร์นันโดก็ตวัดดาบอย่างรวดเร็ว วินาทีที่เขาเก็บดาบนั้นเอง ปลาตัวนั้นก็ถูกแยกส่วนให้เป็ชิ้นๆ ส่วนหนังของปลาก็ถูกแยกส่วนออกจากเนื้ออย่างสมบูรณ์แบบ ชิ้นเนื้อตกสู่ใบไม้ที่เขาเอามารองอย่างสวยงาม
"ว้าว"
ลูคัสปรบมือให้กับเฟอร์นันโด
"ดาบของท่านมันช่างดุดันมากเลยครับ"
ลูคัสรู้สึกทึ่งกับทักษะการใช้ดาบของเฟอร์นันโด
"เ้ามองทันด้วยเหรอ?"
"ครับ…ข้าเห็นทันที่ท่านฟันปลาตัวนั้นแค่สองสามครั้งครับ"
(สองสามครั้งเหรอ? ให้เด็กทำไมถึงมองดาบของข้าทันล่ะ)
เฟอร์นันโดมีอาการครุ่นคิด
"ข้าหิวแล้วครับ เรากินกันเลยไหมครับ เดี๋ยวข้าช่วยอีกแรง"
ลูคัสที่เฟอร์นันโดยืนคิดอยู่นาน จึงตัดสินใจเปลี่ยนเื่
หลังจากนั้นลูคัสก็มาช่วยทำอาหาร เขาจัดทำปรุงรสให้ปลาเพื่อให้รสชาติอร่อยขึ้น ส่วนเฟอร์นันโดก็ออกไปนอกถ้ำและทำการก่อไฟขึ้นมา
เฟอร์นันโดหยิบกิ่งไม้ที่อยู่บริเวณนั้น เขานำมาทำเป็ตะแกรง
ลูคัสที่ปรุงรสปลาเสร็จแล้วก็ได้เดินออกมาข้างนอกด้วยเช่นกัน
"ปลาปรุงรสเรียบร้อยแล้วครับ"
ลูคัสยื่นปลาให้กับเฟอร์นันโด เขารับปลามาจากลูคัสและนำไปไว้บนตะแกรงที่เขาเตรียมไว้ เขาตั้งใจที่จะรมควันไว้นั้นเอง เพื่อที่จะเก็บไว้กินได้นาน
ผ่านไปสักพักปลาดูที่จะสุกได้ที่แล้ว เฟอร์นันโดหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้น ก่อนที่จะให้ลูคัส
"เอ้านี่ ของเ้า"
"ขอบคุณครับ"
พอยื่นให้กับลูคัสแล้ว เฟอร์นันโดก็หยิบปลาชิ้นที่ออกจากตะแกรงแล้วนำมันไปใส่ในถุงที่เตรียมมา เขาแยกปลาออกมาสองชิ้นจากทั้งหมด ชิ้นหนึ่งคือเขา อีกชิ้นคือของเฮดีส
เฮดีสที่ได้กลิ่นก็ได้เดินออกมานอกถ้ำ และพุ่งตรงมาหาเฟอร์นันโด โดยทำท่าดมหากลิ่นปลาไปด้วย
"เอ้านี่ของเ้า เ้าหมู"
เฟอร์นันโดยื่นปลามาให้เฮดีส
เมื่อเฮดีสมองเห็นปลาแล้ว มันก็ทำตาลุกวาวพร้อมกับกระโจนเข้าไปกินชิ้นนั้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ชิ้นนั้นหมดแล้ว เฮดีสก็จ้องมาที่เฟอร์นันโดที่กำลังเอาปลาเข้าปาก มันส่งสายตาอ้อนสู่เฟอร์นันโด
(นี่มันของข้านะโว้ย)
เฟอร์นันโดเริ่มเหงื่อแตกพลั่ก
แต่เฮดีสยังคงไม่ลดละควาพยายาม
(หยุดจ้องข้าได้แล้ว)
ใจของเฟอร์นันโดเริ่มเต้นเร็วขึ้น
เฮดีสเอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับส่งสายตาอ้อนอีกครั้ง
(เอาก็เอาว่ะ)
เฟอร์นันโดยื่นปลาที่ตัวเองกำลังจะกินให้กับเฮดีสแทน
"เห้อ ที่เหลือเก็บไว้กินครั้งหลังนะ"
"อู๊ด"
ลูคัสมองอยู่ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
"นี่ ข้ามีอะไรจะถามเ้าหน่อย ลูคัส"
เฟอร์นันโดมองมาที่ลูคัส
"คะ..ครับ"
จู่ๆ ลูคัสนั่งตัวตรง
"สัญลักษณ์ของเ้าน่ะ"
"สัญลักษณ์?"
ลูคัสงงกับคำถามของเฟอร์นันโด
"สัญลักษณ์ที่เ้าสักไง"
เฟอร์นันโดชี้ไปที่หน้าอกของลูคัส
"อ๋อ สัญลักษณ์นี่เอง"
ลูคัสดึงเสื้อขึ้นเพื่อให้เห็นได้ชัดเจนและชี้ตรงที่สัญลักษณ์ที่เขาถูกสักไว้
เฟอร์นันโดตั้งใจมองสัญลักษณ์ของลูคัส
“อืม”
(ใช่จริงๆ สินะ สัญลักษณ์แบบนี้)
(สัญลักษณ์ของท่านจอมมาร)
เฟอร์นันโดจ้องมองอยู่นาน จนลูคัสรู้สึกเขินอายที่ถูกต้องผู้ชายจ้องเขาเป็เวลานาน
“เอ่อ ท่านเฟอร์นันโดครับ”
ลูคัสพยายามเรียกเฟอร์นันโด
“ขอโทษที ข้าเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อย"
"ไม่เป็ไรครับ ว่าแต่ข้าขอดูสัญลักษณ์ของท่านบ้างได้มั้ยครับ"
ลูคัสดึงเสื้อลง
"ได้สิ"
ว่าแล้วเฟอร์นันโดก็ลุกขึ้นก่อนที่จะหันให้ลูคัส และถอดเสื้อออกเพื่อโชว์แผ่นหลังของเขา
ลูคัสหลงใหลสัญลักษณ์ของเฟอร์นันโดเป็อย่างมาก
สิ่งที่ลูคัสได้ดูตอนนี้คือ รอยสักของกระทิงที่ดูน่าเกรงขามมากๆ อยู่กลางแผ่นหลังของเฟอร์นันโดที่มีแผลเป็เต็มทั่ว
"ทำไมท่านถึงได้มีาแเต็มตัวเลยครับ"
"ก็แค่าแจากการต่อสู้สมัยก่อนน่ะ"
เฟอร์นันโดใส่เสื้อกลับและกลับมานั่งอย่างเดิม
"อย่างงั้นเหรอครับ"
ปั้ง
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น ก็ได้เกิดเสียงดังขึ้น จนขัดบทสนทนาระหว่างทั้งคู่
ปั้ง
เกิดเสียงดังขึ้นอีกครั้ง เสียงดังมาจากอีกฟากหนึ่งของป่า เฟอร์นันโดมีท่าทางตื่นตัวเป็พิเศษ เขาใช้เท้าเขี่ยดินเพื่อดับก่อไฟ
เฮดีสวิ่งมาหาลูคัสด้วยอาการที่ดูกลัวๆ
"ไม่เป็ไรนะเ้า"
ลูคัสพยายามลูบตัวของเฮดีสเพื่อให้มันสงบลง
เฮดีสมีท่าทีที่สงบลงแล้ว
"เ้าอยู่ที่นี่นะ"
เฟอร์นันโดหยิบดาบของตัวเองและกำลังจะมุ่งหน้าไปตรงที่ที่เกิดเสียงขึ้น
"ข้าขอไปด้วยคน"
เฟอร์นันโดที่ได้ยินคำขอของลูคัส ได้หยุดชะงักก่อนที่หันมาพูดกลับลูคัสว่า
"ไม่ได้!!!"
นํ้าเสียงของเฟอร์นันโดมีความหนักแน่น
"ทำไมล่ะครับ ท้ายเฟอร์นันโด"
"เ้าอยู่ที่นี่ จะปลอดภัยกว่า"
"ไม่เอาครับ! ข้าอยากไปกับท่านด้วย"
ลูคัสมีแววตาที่เด็ดขาด
เฟอร์นันโดมองไปที่ดวงตาของลูคัส เขาเห็นความแน่วแน่ของเ้าเด็กนี้ เขาจึงไม่มีทางเลือก
"เห้อ…ก็ได้ๆ แล้วเ้าหมูนั่นล่ะ"
เฟอร์นันโดไปที่เฮดีส
"เ้ารออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวข้ากลับมา"
ลูคัสหันไปคุยกับเฮดีสไว้
"อู๊ด อู๊ด"
ว่าแล้วเฮดีสกลับเข้าไปในซ่อนในถํ้า
เฟอร์นันโดที่ยืนมองอยู่ก็แอบยิ้มออกมาเล็กน้อย
"ไปกันเถอะ"
"ครับ"
เฟอร์นันโดออกตัววิ่งไปตามเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ลูคัสที่เห็นเฟอร์นันโดออกตัวก็ยืนอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะตีหน้าของตนเองเพื่อเรียกสติ และออกตัววิ่งตามเฟอร์นันโดไป
470
