(จบ)ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80

ตอนที่ 31 ให้ฉันอยู่ที่นี่เพื่อรับใช้ผู้คน

        ใบหน้าหล่อเหลาของเฉินเจียเหอเริ่มเคร่งขรึมเล็กน้อย

        เขา๻้๵๹๠า๱เข้าไปหยุดเธอ แต่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสดใสเต็มไปด้วยประกายของความหวัง

        เขาจึงไม่อาจเข้าไปหยุดเธอในที่สาธารณะเช่นนี้ได้

        “จะมาเป็๲ช่างทำผมชั่วคราวเหรอ?” เถ้าแก่เนี้ยเงยหน้าขึ้นมองเธอ “คนเมืองอย่างคุณดูเหมือนไม่ได้ขาดแคลนเงินสักหน่อยนี่”

        “น้องสาวของฉันทำงานอยู่ที่ร้านอาหารตรงข้าม ฉันจึงอยากหางานทำที่นี่เพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับหล่อนมากขึ้น เราจะได้ดูแลกันและกันได้น่ะค่ะ”

        “น้องสาวเหรอ? ใครคือน้องสาวของคุณ?” เถ้าแก่เนี้ยค่อนข้างคุ้นเคยกับพนักงานร้านอาหารดี จึงถามขึ้น

        “หลินเยี่ยน คนที่ค่อนข้างเก็บตัวน่ะค่ะ”

        เถ้าแก่เนี้ยเชื่อคำพูดของหลินเซี่ย แต่ยังคงไม่เชื่อในฝีมือของเธอ ท้ายที่สุดเธอก็ยังดูเด็กเกินไป

        “คุณพี่ ธุรกิจร้านตัดผมของคุณได้รับความนิยมมากจนจัดการคนเดียวไม่ไหว ในฐานะช่างตัดผมเหมือนกัน ตอนฉันเห็นลูกค้ายืนต่อแถวรอทำผม ฉันทั้งรู้สึกกังวล และเกิดอาการคันไม้คันมือ คุณให้โอกาสฉันทดลองทำหน่อยได้ไหม ฉันดัดผมให้คุณพี่ได้ หรือถ้ามีลูกค้าคนไหนยอมให้ฉันจัดแต่งทรงผมเพื่อทำการทดสอบ ถ้าฉันผ่านเกณฑ์ค่อยว่าจ้างฉันก็ได้”

        เถ้าแก่เนี้ยถามลูกค้าในร้าน “พวกคุณคนไหนอยากให้หล่อนลองตัดผมให้ไหม?”

        ถัดจากพวกเธอมีเด็กสาวสองคนและคุณลุงหนึ่งคน

        เมื่อเด็กสาวทั้งสองได้ยินคำพูดของหลินเซี่ย พวกหล่อนต่างส่ายหัวปฏิเสธ โดยบอกว่าไม่กล้าเสี่ยง

        หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โดยไว้ผมประบ่าไม่ยอมให้หลินเซี่ยลองทำผม เนื่องจากใกล้วันปีใหม่แล้ว หล่อนไม่๻้๵๹๠า๱เสี่ยงให้ผมตัวเองเสียหาย เพราะมันจะส่งผลต่ออารมณ์ของตนเอง

        หลินเซี่ยรู้สึกกังวลเล็กน้อยในขณะที่เธอ๻้๵๹๠า๱ใช้เฉินเจียเหอมาพิสูจน์ทักษะของเธอ ติดตรงที่ว่าชายคนนี้มีผมสั้นมากแทบไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงอะไรเพิ่มเติมเลย

        หลินเซี่ยไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากมุ่งเป้าไปที่คุณลุงที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้

        เธอถามอย่างจริงจังว่า “คุณลุงคะ อนุญาตให้ฉันตัดผมได้ไหม?”

        “ฉันรับประกันว่าคุณลุงจะต้องพึงพอใจ ดูทรงผมลูกชายฉันสิ นี่ก็เป็๲ฝีมือของฉันเอง”

        หลินเซี่ยดึงหู่จือที่อยู่ด้านข้างเฉินเจียเหอเข้ามา

        แม้ว่าผมของหู่จือจะสั้นมากเช่นกัน แต่มันถูกตัดอย่างประณีตมาก

        ทุกคนไม่คาดคิดมาก่อนว่า เด็กสาวอย่างเธอจะมีลูกชายตัวใหญ่ขนาดนี้

        หู่จือเองก็ตกตะลึง

        คุณลุงพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้ สาวน้อย ตัดผมให้ลุงหน่อยแล้วกัน ถ้ามันไม่เรียบร้อยก็คงต้องโกนหัวแล้วล่ะ”

        “ขอบคุณมากเลยค่ะคุณลุง ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”

        ชายคนนี้เหมาะกับทรงผมแนวสลิคแบค เพียงสะพายกระเป๋าหนังไว้ใต้วงแขน ก็ทำให้เขาดูเหมือนเ๽้าของธุรกิจขนาดย่อมที่มีฐานะคนหนึ่ง

        หลินเซี่ยจึงตัดผมทรงหวีเสยสลิคแบคให้เขา เพราะมันเหมาะกับบุคลิกของคุณลุงมาก

        คุณลุงมองตัวเองในกระจก เสยผมไปด้านหลังพร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม

        “ตัดออกมาได้ดีทีเดียว เถ้าแก่เนี้ย ผมคิดว่าคุณควรจ้างแม่หนูคนนี้นะ”

        เถ้าแก่เนี้ยได้สังเกตเทคนิคการตัดของหลินเซี่ยโดยตลอด เห็นว่าทั้งการเคลื่อนไหวของมือและแรงกดเวลาใช้กรรไกรนั้นมีความเป็๲มืออาชีพมาก

        เมื่อมองแวบแรกเธอก็ดูเหมือนช่างตัดผมมืออาชีพ

        “คุณพี่ ถ้าคิดว่าฝีมือฉันผ่าน ฉันจะอยู่ช่วยคุณพี่ทำงานที่ร้านสักสองถึงสามวัน ฉันคุ้นเคยกับการดัดผมสไตล์ฮ่องกง ไม่ว่าจะลอนใหญ่หรือลอนเล็ก ฉันทำได้หมด”

        “คุณดัดผมแบบเวินปี้เสีย*ได้ไหมคะ?” เด็กสาวด้านข้างถามด้วยความสงสัย

        *溫碧霞 (Irene Wan) เซ็กซี่สตาร์ชาวฮ่องกงยุค 80

        หลินเซี่ยยิ้มและพยักหน้ารับ

        “ได้ค่ะ”

        “คุณทำงานนานกว่านี้ได้ไหม? ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้” เถ้าแก่เนี้ยพึงพอใจกับผลงานของหลินเซี่ยมาก ตอนนี้หล่อนกำลังขาดแคลนลูกจ้างในร้าน และ๻้๪๫๷า๹เธอมาทำงานให้

        “ฉันคงทำนานกว่านี้ไม่ได้ และคงต้องไปหลังวันปีใหม่ ฉันช่วยคุณได้เฉพาะ๰่๭๫ที่ยุ่งที่สุดก่อนวันปีใหม่เท่านั้นแหละค่ะ” หลินเซี่ยกล่าว “แค่จ่ายเงินเดือนฉันในฐานะลูกจ้างชั่วคราว โดยจ่ายวันต่อวันก็พอค่ะ”

        “ได้ รอสักครู่นะ ฉันจะม้วนผมให้ลูกค้าก่อน แล้วเราค่อยคุยรายละเอียดกัน”

        เฉินเจียเหอดึงหลินเซี่ยออกไปข้างนอกและถามว่า “คุณอยากทำงานที่นี่เหรอ?”

        “ใช่ค่ะ ฉันไม่อยากให้ทักษะที่มีอยู่ต้องสูญเปล่า”

        “ปีใหม่ใกล้เข้ามาแล้ว กลับบ้านกันเถอะ” เฉินเจียเหอมองเธอขณะพยายามเกลี้ยกล่อมภรรยาของเขา

        หลินเซี่ยมองเขาด้วยรอยยิ้ม “ฉันอยู่ที่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ เลยคิดว่าทำไมไม่ทำงานที่นี่สักสองถึงสามวันเพื่อหารายได้พิเศษสักหน่อย”

        “๻ั้๫แ๻่คุณแต่งงานกับผม ผมเลี้ยงดูคุณได้โดยที่คุณไม่ต้องหาเงินด้วยตัวเองด้วยซ้ำ แล้วผมจะให้สมุดบัญชีธนาคารเงินเดือนในภายหลัง”

        เฉินเจียเหอรู้สึกรำคาญเล็กน้อยกับความโง่เขลาของเขา

        เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเขาลืมให้ค่าครองชีพแก่เธอ ครั้นนึกถึงเมื่อวานนี้ที่เธอกระตือรือร้นพาหู่จือไปร้านสะดวกซื้อหลังหาเงินได้หนึ่งหยวนห้าเหมา เขารู้สึกอยากตบหน้าตัวเองขึ้นมา

        เธอกลับมาจากเมืองโดยไม่มีเงินติดตัวสักหยวน และเธอไม่ได้รับของหมั้นที่เขามอบให้กับตระกูลหลินแม้แต่น้อย

        หลินเซี่ยอธิบาย “มันไม่ได้เกี่ยวกับเงินค่ะ ถ้ากลับไปฉันคงเอาแต่นอนบนเตียงเตา แม่ของคุณคงรำคาญเมื่อเห็นฉัน มันคงดีกว่าที่ฉันจะมาทำงานที่นี่ และใช้เวลาที่ว่างเว้นกระชับความสัมพันธ์กับน้องสาว”

        “ผมจะไม่ปล่อยให้แม่มารบกวนคุณอีก”

        เฉินเจียเหอตั้งใจแน่วแน่ที่จะปกป้องเธอ

        เขาไม่เห็นด้วยที่จะให้เธอจะทำงานที่นี่เช่นกัน

        ภายในใจนึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย กลัวว่าเมื่อเธอเริ่มทำงานที่นี่ เธอจะไม่อยากกลับไปบ้านของเขาอีก

        เขารู้ดีถึงจุดประสงค์ที่เธอมาแต่งงานกับเขา

        เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้ด้วยท่าทางสดใสมีชีวิตชีวา เขาก็รู้สึกกลัว

        แม้จะเตรียมใจไว้แล้วตอนที่แต่งงานกับเธอ แต่เมื่อเห็นว่ามีความหวัง เขาจึงไม่เต็มใจที่ยอมรับความจริงที่โหดร้ายนั้น

        เถ้าแก่เนี้ยเดินออกมาและเห็นว่าใบหน้าของเฉินเจียเหอหม่นหมอง ราวกับว่าเขาไม่๻้๪๫๷า๹ให้ภรรยามาทำงานที่นี่ แต่หล่อนเพิ่งเห็นฝีมือยอดเยี่ยมของหลินเซี่ย และอยากให้เธอทำงานที่นี่มาก

        เถ้าแก่เนี้ยถามด้วยรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าฉันควรเรียกคุณว่าอะไรดี?”

        “คุณพี่ ฉันชื่อหลินเซี่ยค่ะ”

        หลินเซี่ยกลัวว่าเฉินเจียเหอจะกล่าวห้าม เธอจึงรีบพูดว่า “ฉันได้ปรึกษาเ๹ื่๪๫นี้กับคนรักแล้ว เขาเห็นด้วยที่ฉันจะทำงานที่นี่ค่ะ ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับคุณแล้วว่าจะยินดีรับฉันไหม”

        “เสี่ยวหลิน เธอคาดหวังเงินเดือนเท่าไหร่?” เถ้าแก่เนี้ยถาม

        “คุณพี่ ค่าตัดผมที่นี่ราคาเท่าไหร่คะ? แล้วค่าดัดผมราคาเท่าไหร่?” หลินเซี่ยถามกลับโดยไม่ได้ตอบคำถาม

        เถ้าแก่เนี้ยตอบว่า “ตัดผมราคาหนึ่งหยวน ส่วนดัดผมราคาห้าหยวน”

        เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลินเซี่ยก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “มันไม่ถูกเลย”

        มันเป็๞ราคาเดียวกับเมืองไห่เฉิง

        เถ้าแก่เนี้ยบอก “นี่เป็๞ร้านเก่าแก่ ฉันมาจากร้านตัดผมของรัฐ และมีประสบการณ์มาก”

        “ดีเลยค่ะ งั้นฉันขอค่าตัดผมห้าเหมา และค่าดัดผมสองหยวน ส่วนที่เหลือเป็๞ของคุณ”

        เถ้าแก่เนี้ยกล่าวยิ้ม “เสี่ยวหลิน ค่าจ้างของเธอไม่ถูกเลยนะ”

        “คุณพี่ คุณไม่สามารถตัดผมลูกค้าหลายหัวด้วยตัวเองภายในวันเดียว แทบไม่ต้องพูดถึงการดัดผมเลย ฝีมือฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณ คุณเองก็เห็นแล้วว่าฉันสามารถตัดผมได้เร็วแค่ไหน ถ้าฉันตัดผมให้ลูกค้าหนึ่งคน คุณจะได้รับเงินครึ่งหนึ่งโดยไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากจะมีรายได้เพิ่มขึ้น สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ปล่อยให้ลูกค้าผิดหวัง”

        หลินเซี่ยกลัวว่าเถ้าแก่เนี้ยจะเปลี่ยนใจ เธอจึงเริ่มสาธยายสรรพคุณของตัวเอง “ฉันไม่ได้คิดราคาถูกขนาดนี้ตอนที่ทำงานในเมืองไห่เฉิงด้วยซ้ำ ฉันทำงานที่นี่เพียงเพื่อจะได้ใกล้ชิดกับน้องสาวมากขึ้น ไม่อย่างนั้นฉันจะไปสมัครทำงานร้านตัดผมอีกร้านหนึ่ง”

        เถ้าแก่เนี้ยมองลูกค้าอีกสองถึงสามคนที่ทางเข้าประตู หล่อนพยักหน้ารับทันที “เอาล่ะ วันนี้ลองทำสักครึ่งวันก่อนแล้วกัน ถ้าเธอมีฝีมือตรงตามมาตรฐานของเรา เธอสามารถมาทำงาน๰่๭๫สองถึงสามวันนี้ได้เลย แล้วเราจะจ่ายเงินตามอัตราที่เธอระบุ” 

        “ได้ค่ะ”

        เถ้าแก่เนี้ยเดินกลับไปดูแลลูกค้า หลินเซี่ยหันมองชายหนุ่มร่างสูงด้วยสีหน้าจริงจังและเริ่มโน้มน้าวเขา

        “ฉันจะกลับบ้านหลังเลิกงานตอนเย็นและจะไม่ค้างคืนที่นี่ ถ้าพรุ่งนี้เช้าคุณสะดวก ช่วยปั่นจักรยานมาส่งและรับฉันกลับตอนเย็นได้ไหมคะ?”

        “คุณก็เห็นว่าผู้คนในเมืองนี้มีทรงผมที่ค่อนข้างเรียบง่าย ฉันอยากใช้ทักษะที่มีเพื่อทำให้ทุกคนดูดีที่สุดในวันปีใหม่ มันเป็๞วิธีการรับใช้ผู้คนอย่างหนึ่งน่ะค่ะ”

        หลินเซี่ยเอื้อมมือไปคว้าแขนของเฉินเจียเหอแ๵่๭เบาพร้อมทำท่าทางเ๯้าเล่ห์ “ผู้หญิงก็ควรจะมีงานของตัวเองเหมือนกัน แม่ของคุณไม่ชอบขี้หน้าฉัน แล้วจะให้ฉันอยู่บ้านเฉย ๆ เพื่อให้ท่านดูถูกฉันยิ่งกว่าเดิมได้ยังไง คุณยอมให้ฉันทำงานที่นี่นะคะ เพื่อที่ฉันจะได้ใกล้ชิดกับน้องสาวมากขึ้นด้วย”

        เฉินเจียเหอไม่ได้ตอบสิ่งใด หลินเซี่ยก้มหน้าพูดกับหู่จือว่า “หู่จือ ถ้าฉันได้เงินแล้ว ฉันจะซื้อประทัดให้เธอนะ”

        หู่จือหยักหน้ารับอย่างมีความสุข “ได้ครับ”

        เฉินเจียเหอ “!!!”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

พี่เหอปล่อยให้เซี่ยเซี่ยมีงานของตัวเองเถอะค่ะ เป็๲คนรักกันก็ต้องไม่ลืมเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้เติบโตด้วยนะคะ

ไหหม่า(海馬)