“ค้างกับข้า ฝ่าาแน่ใจหรือ”
“เ้าหมายความว่าอย่างไรทำไมถึงได้ผลักไสข้าเช่นนี้ พวกเ้าออกไปให้หมดข้ามีเื่จะคุยกับพระสนมเพียงลำพัง”วีวี่อ้าปากค้างจะคุยเพียงลำพัง คนขี้โมโหอย่างเขาจะทำอะไรวีวี่กันนะ นี่เ้าเ้าเสียงในหูมาให้ปรึกษาหน่อยสิ บทแบบนี้จะต้องทำแบบไหน เจียงยี่ขันทีและซินจางก้าวออกจากห้องไปพร้อมกัน ซินจางมองตาละห้อย
“เอ่อ”วีวี่ทำท่าก้าวตามเจียงยี้กับซินจางออกไป แต่กลับถูก หยงจื้อดึงคอเสื้อไว้
“เ้ามานี่”ดึงร่างบางของวีวี่ปะทะอกกว้างเปลือยเปล่ามือเล็กจับโดนผิวเนื้ออุ่นที่หน้าอกพอดี
วีวี่ใจสั่นระรัว
“ฝ่าาในเมื่อไม่รัก ไม่สนใจ จะมาค้างด้วยทำไมกัน”น้ำตามา เปลี่ยนเป็โหมดดราม่าทันที
“เ้า ทำไมถึงร้องไห้ง่ายดายเพียงนี้”หยางจื้อเสียงอ่อนลง เขามีหรือจะไม่ใจอ่อนกับหยาดน้ำตาของ หญิงงามยิ่งเป็หญิงงามที่อาศัยน้ำตาเป็เกราะกำบังและเข้าใจใช้น้ำตาได้ถูก่เวลา
หยางจื้อ เอื้อมมือเช้ดคราบน้ำตาที่ใบหน้าให้อย่างเบามือจ้องดวงตาหวานของวีวี่ จ้องตา นิ่งก่อนจะเผลอมองที่ริมฝีปากแดงระเรื่อ นิ่งนาน
“ใช้หัวแม่โป้งตีน ดูก็รู้ว่าทั้งสองคนมีใจให้กัน”ซินจางพูดเมือออกมาด้านนอก
“เหมาะสมยิ่งแล้ว”เจียงยี้ทำทีเพ้อฝัน
“ฝ่าานั่นจะต้องหาทาง รวบหัวรวบหางชิงซีแน่นอน”
“เื่ของผัวเมียเขา”
“แล้วหากไม่เป็อย่างที่เราคิดเล่า” เฉวียนตี้อ๋องยืนกอดอกตั้งใจฟังทั้งสองคนพูด
“ก็ไหนเ้าว่าฝ่าากับองค์หญิงมีใจให้กัน”ซินจางขมวดคิ้ว
“อาจเป็แค่ฝ่าานั่นเพียงคนเดียวชิงซีจริงๆ อาจแค่ป้องกันตัวเอง”เจียงยี้ส่ายหน้า
“ไปนอนเสียวันนี้มีองครักษ์คนใหม่มาแล้วหันไปทางเฉวียนตี้อ๋อง
“เ้าใช่ไหม”
“ขอรับข้ามาตามบัญชาของซาถัวอ๋อง”เจียงยี้ขมวดคิ้ว
“ทำไมไม่เรียกฝ่าา”เฉวียนตี้อ๋องยิ้มบางๆ
กลับมาที่ห้องนอนของวีวี่อีกครั้ง
“เลิกร้องได้แล้วข้าไม่ได้จะทำอะไรเ้าเสียหน่อย”
“ก็มันหยุดไม่ได้”สะอื้นหนักๆ
“ข้ายอมแล้ว เ้าไม่ต้องร้องแล้วข้าเข้าใจดีเ้ายังเด็กกลัวเื่ที่ต้องอยู่กับบุรุษเพียงลำพังในที่แบบนี้ ข้าสัญญาไม่หักหาญน้ำใจเ้าจะค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับเ้าจนกว่าเ้าจะยินยอมเป็ของข้า”ทอดเสียงอ่อนโยน วีวี่ยิ่งสะอื้นหนักกว่าเดิม หยางจื้อดึงร่างบางมาซบอก
“ดึกแล้วคนดี นอนเสีย อย่าร้องนะ”ลูบหลังให้เบาๆ หนาวก็หนาววีวี่ซบอกอุ่น เผลอยกมือขึ้นกอดรอบเอวหนา
“นอนเสีย”โน้มกายลงบนแท่นนอนซุกในผ้าห่ม ผืนเดียวจ้องตาคมนิ่งเหมือนเด็กๆ
“หลับตาแล้วนอนเสีย”วีวี่หลับตาอย่างว่าง่ายหยางจื้อจุมพิตที่หน้าผากเบาๆ แต่ตาคมกับจ้องที่ริมฝีปากตาไม่กะพริบ เลื่อนริมฝีปากมาที่ปากบางประกบลงเบาๆ อ่อนหวานนุ่มนวลอย่างที่สุด วีวี่เผลออ้าปากค้างด้วยความรู้สึกแปลกใหม่แต่ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตา ยิ่งอ้าปากก็กลายเป็เผยอริมฝีปากรับรสจูบที่หวานฉ่ำ หยางจื้อ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ
“นอนเสียคนดี”น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดอ้อมกอดอบอุ่นวีวี่ซุกหน้าลงกหกับอกกว้างหลับตาพริ้ม
2K
