"กิ๊ซซซซซ!!"
เสียงกัมปนาทก้องไปทั่วทั้งดาว หากใครอยู่ใกล้ต้นกำเนิดเสียงนี้คงตายเพราะคลื่นเสียงอันทรงพลัง แต่ก็ไม่มีใครตาย...อารยธรรมบนดาวดวงนี้สูญสิ้นไปหมดแล้ว พวกเขาสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาเอง และมาถึงจุดจบเพราะมัน
เ้าตะขาบั์ตัวสีขาวโพลนเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าขณะขดตัวบนแผ่นดินใหญ่ที่ราบเป็หน้ากลอง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยเป็เมืองใหญ่มาก่อน อันที่จริงมันเป็สภาพเดียวกันทั้งโลก ต่อให้มีกิ้งก่าที่รอดชีวิตก็คงไม่สามารถรับมือกับภัยพิบัติอันเกิดจากสัตว์ประหลาดั์ได้อยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วดาวดวงนี้ก็ต้องล่มสลาย
ขณะนั้นมันกำลังพิจารณาถึงฟองสบู่ที่เจาะไม่เข้า ก่อนหน้านี้มันได้แทงไปที่ฟองสบู่พร้อมปล่อยพิษออกมาด้วย พิษจึงติดอยู่ที่ฟองสบู่ โดยพิษนั้นมีเชื่อมต่อกับสมองอยู่ ทำให้รู้ว่าเหยื่อที่โดนเขี้ยวแทงนั้นอยู่ที่ไหนตลอดเวลาตราบใดที่ยังไม่แก้พิษ เป็ทักษะชั้นดีที่ดีสำหรับการไล่ตามเหยื่อ
แต่มันไม่กล้าตามไป มันมีความรู้สึกนี้ครั้งแรก ความกลัวที่ไม่อยากยอมรับว่าเกิดขึ้นแม้ตนสามารถทำลายทั้งดวงดาวได้ พิษของมันยังไม่จางหายไป มันรู้ว่ายูฟี่อยู่ที่ไหน กระนั้นเวลาก็ผ่านไป 2 เดือนแล้วก็ยังไม่สามารถรวบรวมความกล้าได้
"กริ๊งๆ บริการโทรศัพท์ระหว่างดวงดาว กริ๊งๆ คุณใช่ไหมครับที่เรียกเรา กริ๊งๆ"
จู่ๆ ก็มีกล่องสีแดงขนาดั์ลอยเข้ามาใกล้ดาว ขนาดพอๆ กับเ้าตะขาบสีขาว บนกล่องนั้นมีเพียงแผงสำหรับกดตัวเลขเท่านั้น อาจจะส่งเสียงน่ารำคาญไปสักหน่อย แต่ก็บริการดีไม่น้อย มันเรียกเ้าสิ่งนี้มาที่นี่เองด้วยเสียงร้องอันน่าหวาดกลัวในย่อหน้าแรก เ้าตะขาบใช้ขาหน้ากดหมายเลขบนแผงอย่างรวดเร็ว
"ตู๊ดๆ กำลังโทร. กรุณารอสักครู่ ตู๊ดๆ ...อยู่ เดี่ยว เปลี่ยว อก เอย ฉัน เคย ฟัง เธอ พร่ำ เคียง กอด ชื่น ล้ำ หวาน ฉ่ำ ฉ่ำ ทรวง ตรง อก ใจ ให้ คิด คนึง ถึง เธอ ได้~"
เ้าตะขาบรอการตอบรับขณะฟังเพลงรอสายอย่างใจเย็น
"ฮาโหล ใครพูด" ตัวปลายสายรับโทรศัพท์สำเร็จ
"แม่จ๋า นี่ผมเอง โจอี้ไง ที่แม่เอาผมไปทิ้งไว้ดาวอะไรไม่รู้ที่มีกิ้งก่าเยอะแยะั้แ่อยู่ในไข่อะ" เ้าตะขาบสีขาวพูดด้วยน้ำเสียงตื้นตันใจ น้ำตาคลอเบ้าเมื่อได้ยินเสียงแม่
เพราะเหล่ากิ้งก่าค้นพบไข่นี้ จึงนำมาศึกษาและบ่มเพาะให้ฟักไวๆ พอฟักขึ้นมาและเติบโตขึ้นก็รู้ได้ทันทีว่ามันมีสติปัญญา ไม่อาจควบคุมได้ง่ายๆ มันสามารถพูดและจดจำได้กระทั่งเบอร์แม่ตัวเองั้แ่อยู่ในไข่ ทำให้มีความจำเป็ต้องส่งตัวมันไปผนึกบนดวงจันทร์ และลงนามในพันธสัญญาว่าจะไม่ปลดปล่อยมันออกมาอย่างแน่นอน
"อ้าว โทรมาทำไม รึว่าแกจำทางกลับบ้านไม่ได้"
"เปล่าแม่ ผมจำได้ แต่ดันโดนพวกมันผนึกไว้ ถึงไม่ได้กลับบ้านเลย ที่บ้านเป็ไงมั้งแม่"
"น้องๆ เค้ากลับบ้านกันมาหมดแล้ว เหลือแต่แกนี่แหละที่ยังไม่กลับ มัวทำอะไรอยู่"
"..."
"มีเื่ลำบากใจเหรอไอ้ลูกชาย แกอยู่ต่อเลยก็ได้ แม่จะวางแล้วนะ"
"อย่าพึ่งแม่...ผมเจออะไรที่ไม่คาดฝันมากเลย เขี้ยวผมหัก…"
"แกอยู่ต่อได้ จะทำอะไรก็ได้ แกเป็อิสระั้แ่ที่แม่เอาไข่ไปทิ้งแล้ว"
"งั้นผมจะไปแก้แค้นสิ่งที่ทำให้เขี้ยวผมเป็แบบนี้ ขอบคุณนะแม่ ผมกล้าขึ้นแล้ว"
"ไปเลย ใครที่กล้าหักเขี้ยวลูกต้องสั่งสอนให้หลาบจำ จะปล่อยให้มันหยาบเกียรติไม่ได้ สู้ๆ ไอ้ลูกชาย"
เ้าตะขาบสีขาววางสายไป มันได้กำลังใจมาเต็มเปี่ยม จึงบินออกสู่อวกาศอีกครั้งเพื่อตามหายูฟี่ ส่วนกล่องสีแดงก็บินหายลับไปเมื่อลูกค้าเสร็จธุระ ทิ้งให้ดาวของเหล่ากิ้งก่าเป็เช่นนั้นต่อไปโดยไม่รับผิดชอบอะไรเลย...เพราะมันเกิดมาเพื่อทำลายล้าง มิใช่ถูกหักเขี้ยว
สถานที่มันมุ่งหน้าไปคือยานเร่ร่อนกลางอวกาศ
บนยานอาสาสมัคร
"ยังแก้ปัญหาได้อย่างเฉียบขาดเช่นเดิมเลย คุณสุดยอดมากศักรินทร์"
ในห้องขนาดั์ที่บรรจุเครื่องยนต์ประหลาด มีใครบางคนสามารถซ่อมเครื่องยนต์ได้ในเวลาอันรวดเร็วก่อนที่ทั้งยานจะตกอยู่ในอันตราย น่าแปลกที่เขาไม่ได้มาจากเผ่าพันธุ์อันฉลาดหลักแหลมนักเมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่นๆ แต่กลับเป็ผู้ควบคุมห้องเครื่องยนต์อันซับซ้อนแห่งนี้
ศักรินทร์อยู่ในห้องเครื่องยนต์สลายโฟตอนให้เป็คลื่นสสารมืดรูปแบบสะท้อนในภาวะเอกภพขยายตัว
เขารับคำชมนั้นจากหัวหน้าสัตวแพทย์หน่วยที่ 2 หรือวุ้นตัวนุ่มนิ่มอย่างเคอะเขิน มันค่อนข้างน่าภูมิใจที่สามารถควบคุมทุกอย่างในห้องเครื่องยนต์นี้ให้เป็ปกติได้ เด็กหนุ่มต้องพยายามเป็อย่างมากเพื่อเรียนรู้มัน รวมไปถึงภาษามนุษย์ต่างดาวสากลที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในมูลนิธินี้
สิ่งเหล่านี้ยากก็จริง แต่เพื่อัน้อยแล้วละก็ การเรียนแค่นี้ถือว่าเป็เื่เล็ก แม้ว่าต้องแลกมาด้วยความทรมานแสนสาหัสก็ตาม...อย่างไรก็ตาม ศักรินทร์ได้เตรียมตัวพร้อมแล้วสำหรับการเดินทางตามหายูฟี่ด้วยยานอวกาศสุดล้ำ
ก๊อกๆ
เด็กหนุ่มได้เคาะประตูห้องผู้มีสิทธิ์ควบคุมยานลำนี้ก่อนจะเข้าไป แมงมุมั์ขนดกสวมหมวกอันเป็สัญลักษณ์ของ 'กัปตัน' นั่งรออยู่แล้ว โดยเื้ัมีแผงควบคุมยานและหน้าต่างที่แสดงให้เห็นบรรยากาศของอวกาศภายนอก
"บอกว่ามีเื่ด่วนไม่ใช่เหรอคุณวิศวกร รีบนั่งเถอะ" แมงมุมั์เอ่ยด้วยท่าทีสุภาพ
ทว่าศักรินทร์ไม่นั่ง นอกจากจะไม่นั่งแล้วยังยืนเหนือหัวอีกฝ่ายแล้วหยิบรีโมทออกมาจากกระเป๋าอีก ซึ่งนั่นเป็เครื่องมือสำคัญในการทำสิ่งที่้า...เขายิ้มกริ่มราวตัวเองอยู่เหนือกว่าทุกประการ
"ผมจะไม่อ้อมค้อมนะ ยอมให้ผมควบคุมยานลำนี้เถอะ ผมติดะเิไว้ในเครื่องยนต์สลายโฟตอนแล้ว นอกจากผมก็ไม่มีใครกู้มันได้ มันจะะเิเมื่อไหร่ก็ได้" เด็กหนุ่มที่พึ่งออกนอกอวกาศได้ 2 เดือนข่มขู่
เพราะเครื่องยนต์สลายโฟตอนให้เป็คลื่นสสารมืดรูปแบบสะท้อนในภาวะเอกภพขยายตัวนั้นสำคัญมาก หากมันหยุดทำงานเมื่อไร ยานก็หยุดเคลื่อนที่ทันที กระทั่งระบบไฟฟ้าก็ไม่สามารถใช้งานได้ ซึ่งถ้าถูกทำลายลงด้วยะเิแล้วละก็...อาจไม่มีทางรอดได้เลย
"นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย…" แมงมุมั์พึมพำเสียงเบา
"ใช่ไหมล่ะ ผมคิดแผนนี้ตั้งนานแน่ะ"
"นึกไม่ถึงเลยว่าจะโง่ขนาดนี้ คิดได้ไงเนี่ย ฮ่าๆๆๆ ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!"
แมงมุมั์หัวเราะอยู่นานหลังด่าหักหน้าเด็กหนุ่มอย่างสบายอารมณ์ มันไม่รู้สึกหวาดกลัวต่อะเิที่อาจนำพาทุกชีวิตบนยานไปเสี่ยงด้วยซ้ำ ศักรินทร์รู้สึกได้เลยว่าสิ่งที่อยู่ในมือกลายเป็ของเด็กเล่นไปแล้วเมื่อยืนต่อหน้ากัปตันประสบการณ์สูง แมงมุมั์ตัวนี้ท่องอวกาศมานานก่อนเขาจะเกิดเสียอีก
"คุณวิศวกรรู้ทุกอย่างในห้องเครื่องยนต์ก็จริง แต่ผมรู้ทุกอย่างบนยานลำนี้ มีวิธีตั้งมากเพื่อรับมือตอนเครื่องยนต์ะเิโดยไร้สาเหตุหรือมีสาเหตุ และแน่นอน...ย่อมมีวิธีมากมายที่ทำให้คุณถูกดีดออกจากยานทันที" แมงมุมั์ขู่กลับ
"แฮะๆ ผมบอกไม่ได้บอกว่าติดะเิไว้จุดเดียวสักหน่อย"
ตูม!
"กรี๊ดดดดดด!"
"ช่วยด้วย! ตรงนี้มีะเิ! มีคนเจ็บ!"
"อ๊ากกก! ขาฉัน...ขาฉัน…"
"ใครก็ได้มาช่วยลูกฉันที ใครก็ได้...ไม่! อย่าพึ่งไป!
เสียงะเินั้นดังมาจากใกล้ๆ ห้องของกัปตัน เสียงกรีดร้องดังตามมาไม่หยุด บ่งบอกถึงความรุนแรงที่ทำให้ใครหลายๆ ตัวได้รับผลกระทบ เมื่อครู่ศักรินทร์พึ่งจะกดปุ่มหนึ่งบนรีโมทด้วยความจงใจ ไม่สนด้วยซ้ำว่าแมงมุมตรงหน้าจะรู้สึกอย่างไร
"...เหมือนคุณเคยบอกว่าอยากช่วยเหลือคนที่สูญเสีย แต่คุณกลับทำแบบนี้รึ" กัปตันหน้าเจื่อนไปเมื่อได้ยินเสียงจากนอกห้อง
"เทคโนโลยีฟื้นคืนชีพก็มีอยู่แล้วนี่นา แต่คนที่ใช้เทคโนโลยีนี้เป็ก็มีไม่กี่คน ถ้าตายไปเพราะะเิละก็...คงย่ำแย่เนอะ" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเยือกเย็น
กัปตันของยานมองใบหน้าศักรินทร์โดยไม่ละสายตา มันคาดเดาอะไรไม่ได้เลยว่าอนาคตจะเป็อย่างไรต่อไป เพราะเหมือนว่ามันจะคิดผิดเกี่ยวกับอีกฝ่ายเสียแล้ว เด็กหนุ่มไม่ได้ไร้เดียงสาเลย...อะไรกันแน่ที่เปลี่ยนให้เขากลายเป็คนเช่นนี้?
"จะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือก็ได้นะครับ ส่วนผมจะกดในสาม...สอง...หนึ่ง...ศู…"
"ยอมแล้ว! จะทำอะไรก็ตามใจเลย"
แมงมุมั์ส่งหมวกกัปตันไปให้ระหว่างที่ศักรินทร์ยื่นมือไปรับ หมวกนี้มีไว้ควบคุมการเคลื่อนที่ของยาน ทั้งยังแสดงถึงการยอมจำนนด้วย เด็กหนุ่มยิ้มกริ่มเมื่อได้สิ่งที่้า ในขณะที่อีกฝ่ายยังคิดว่าการทำเช่นนี้เป็ผลดีหรือไม่
"ขอถามที...ทำไม" แมงมุมั์ถาม
"ถ้าฟังไปแล้วก็อย่าไปบอกใครนะครับ ผมทำเพราะความรักน่ะ" ศักรินทร์ตอบหลังสวมหมวก
ยานสั่นไปเล็กน้อยเมื่อเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน ไม่มีแววเลวร้ายแต่อย่างใดเมื่อเขาเข้าควบคุมยาน ส่วนศักรินทร์ก็เอาแต่มองไปที่นอกยาน แมงมุมั์เห็นเขาสนใจแต่สิ่งเดียวจึงลอบออกไปนอกห้อง ไปดูสถานที่ที่ถูกะเิเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
เมื่อมันออกไป ก็พบกับลำโพงวางไว้ใกล้ๆ ไม่มีร่องรอยการะเิแต่อย่างใด
"..." แมงมุมั์ตะลึงไปสักพักเมื่อรู้ตัวว่าโดนหลอก
มันลอบมองเข้าไปในห้องกัปตันก็พบกับศักรินทร์ที่ยังจดจ่อกับการควบคุมยาน แมงมุมั์ไม่แน่ใจเลยว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือไม่ สีหน้าของเด็กหนุ่มบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าจนแสดงออกมาให้เห็นได้แม้อยู่ต่างเผ่าพันธุ์ ทว่าเป็ความรักแบบใดกันแน่...ที่ทำให้ต้องเอาทุกชีวิตบนยานไปเสี่ยง
แมงมุมั์หรืออดีตกัปตันได้เรียนรู้แล้วว่าความรักมีอานุภาพร้ายแรงเพียงใด
(จบตอน)
ก็พระเอกน่ะนะ
2K
