6.ต้นตังกุย
กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำผึ้งและตะไคร้ลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณท้ายหมู่บ้านไก่ย่างสูตรพิเศษถูกสับเป็ชิ้นพอดีคำจัดวางอยู่บนจานไม้และรองด้วยใบตองสะอาดเพื่อเพิ่มสีสันความน่ากินให้กับอาหารมื้อนี้กลิ่นหอมควันไฟเคล้ากลิ่นหอมของสำรับอาหารทำให้เสียงน้ำย่อยทำงานถี่ขึ้นยามนี้เด็กชายนั่งเข้าประจำที่อย่างรู้งานดวงหน้าเล็กแฝงไปด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าพลางส่งมือน้อยยื่นไปรับชามข้าวสวยจากมารดา
"ท่านแม่อร่อยมากเลยขอรับฝีมือท่านแม่นี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ" อันฮ่าวเหยียนเอ่ยด้วยถ้อยคำเยินยอ
"ถ้าอร่อยเ้าก็กินให้มากหน่อย"อันเหลียนฮวากล่าวอย่างรักใคร่เอ็นดู นางและบุตรชายยังไม่ได้กินมื้อกลางวันเพราะมัวแต่ทำความสะอาดบ้านมื้อนี้นางจึงหุงข้าวที่เหลือทั้งหมดเพื่อให้บุตรชายได้กินอิ่ม
หลังจากจัดการอาหารบนโต๊ะจนเรียบร้อยแล้วบุตรชายขออาสาไปล้างจานเองตามเคย ส่วนอันเหลียนเดินกลับเข้าห้องนอนนางกำลังขบคิดวิธีหาเงินเข้าบ้านแต่ทว่าสมองพลันนึกบางสิ่งบางอย่างได้นางรีบขยับกายออกจากเตียงแล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่มุมห้องภายในมีห่อผ้าอยู่หนึ่งห่อซึ่งนางเจอตอนที่นางกำลังจัดเสื้อผ้าแต่ตอนนั้นนางไม่ได้เปิดออกมาดูเพราะต้องรีบไปทำงานส่วนอื่นต่อนางเอื้อมมือเปิดถุงผ้าพลันแย้มรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ...เมื่อพบว่าภายในบรรจุด้วยเงินจำนวนหนึ่งนางพอจำได้ลางว่า ๆเงินก้อนนี้คือเงินที่บิดามอบให้ก่อนที่นางจะมาอยู่ที่นี่แม้ไม่มากเท่าไหร่แต่ก็สามารถซื้อของกินของใช้ที่จำเป็ได้คิดแล้วก็ปวดใจกับร่างเดิมเสียจริง ๆ ชั้นวางผ้าของตนเองแท้ ๆแต่ตลอดหกปีที่ผ่านมา...กลับมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น
"เหยียนเอ๋อร์ล้างจานเสร็จแล้วหรือเช่นนั้นก็ไปอาบน้ำได้แล้ว"อันเหลียนฮวาเดินออกจากห้องนอนไปยังเพิงครัวหลังบ้าน เพื่อดูว่าบุตรชายล้างจานเสร็จแล้วหรือยังแต่ทว่าบุตรชายกลับเอียงคอและทำหน้าสงสัยราวกับว่านางพูดอันใดผิด
"ท่านแม่ข้าต้องอาบน้ำด้วยหรือ??เพราะเมื่อวันก่อนข้าเพิ่งอาบไปเองขอรับ"สุ้มเสียงฉงนแฝงไปด้วยคำถาม
"ใช่แล้วเหยียนเอ๋อร์เพราะระหว่างวันเ้าออกไปข้างนอกทำให้มีกลิ่นเหงื่อและคราบไคลตามตัวสิ่งสกปรกตามร่างกายจำเป็ต้องชำระมันออกทุกวันไม่เช่นนั้นมันจะเป็แหล่งสะสมของเชื้อโรคและแบคทีเรียต่าง ๆต่อจากนี้ไปเ้าต้องอาบน้ำทุกวันอย่างน้อยวันละหนึ่งครั้งก่อนนอนเข้าใจหรือไม่" อันเหลียนฮวาชี้แนะด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเนิบช้านางเข้าใจว่าคนยุคสมัยนี้ส่วนใหญ่ใช้เวลาสามถึงสี่วันต่อการอาบน้ำหนึ่งครั้งและเพียงเช็ดตัวทำความสะอาดก่อนนอนเท่านั้นแม้นางอยากจะทำตัวกลมกลืนไปกับคนในยุคสมัยนี้มากเพียงใดแต่กับบางเื่นางคงต้องยอมเป็คนแปลกในสายตาของบุตรชายและคนอื่นบ้างเสียแล้วเพราะนางเป็คนรักความสะอาดจะให้หมักหมมถึงสามสี่วัน!! นางคงทำไม่ได้อย่างแน่นอน
"ได้ขอรับท่านแม่ว่าดีข้าก็ว่าดี" อันฮ่าวเหยียนเอ่ยตอบมารดาพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆทว่ากลับแฝงไปด้วยคำถามมากมาย แต่เขาก็ยินยอมทำตามคำของมารดาเพราะแค่อาบน้ำทุกวันคงไม่ใช่เื่ยากอันใดสำหรับเขาอยู่แล้ว
อันเหลียนฮวาต้มน้ำร้อนและนำไปผสมกับน้ำธรรมดาให้พอรู้สึกอุ่นๆ แล้วจึงออกไปตามบุตรชายให้เข้ามาอาบน้ำนางยื่นผ้าสะอาดใช้สำหรับเช็ดถูตามเนื้อตัวอีกหนึ่งผืนรอจนบุตรชายอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยนางจึงเข้าไปเปลี่ยนน้ำอุ่นและอาบน้ำชำระร่างกายตนเองใช้เวลาราวหนึ่งเค่อ...ก่อนจะเข้าห้องนอนพักผ่อน
ยามเฉิน อันเหลียนฮวาลุกออกจากเตียงจัดการตนเองล้างหน้าบ้วนปากวันนี้นางสวมชุดสีไข่ไก่และรวบผมขึ้นผูกด้วยโบว์เช่นเคยเมื่อนางเดินออกจากห้องนอนสายตาพลันมองไปยังโต๊ะกลางบ้านบุตรชายตัวน้อยจัดวางสำรับไก่ที่เหลือเป็มื้อเช้าซึ่งผ่านการอุ่นมาเรียบร้อยนางจึงเดินไปนั่งบนเก้าอี้และเริ่มคีบอาหารเข้าปากอย่างช้า ๆเมื่อบุตรชายเห็นนางเริ่มคีบอาหาร...บุตรชายถึงยื่นตะเกียบคีบอาหารบนโต๊ะและลงมือกินมื้อเช้าพร้อมกับสนทนาเื่ทั่วๆไป เมื่อทำธุระในตอนเช้าเรียบร้อยแล้วนางและบุตรชายก็ออกจากบ้านตรงขึ้นเขาทันที
อันเหลียนฮวาเดินขึ้นเขามาได้ราวหนึ่งก้านธูปนางกวาดสายตามองหาสิ่งที่พอจะนำไปแลกเป็เงินได้สายตาพลันเหลือบมองบริเวณทางน้ำไหลที่มีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมนางเห็นต้นไม้ล้มลุกชนิดหนึ่งสูงประมาณห้าสิบเิเ ลำต้นตรง เปลือกสีน้ำตาลอมม่วงเมื่อก้าวขาเข้าไปใกล้ ๆ จึงแน่ใจว่ามันคือต้นตังกุยหรือโสมตังกุยสรรพคุณของสมุนไพรชนิดนี้มีหลากหลายเช่น รักษาโรคสตรี บำรุงผิวพรรณบรรเทาอาการปวดเมื่อย บำรุงสมอง ขับลม ท้องอืด ท้องเฟ้อ นางจึงเริ่มขุดหาเหง้าตังกุยที่มีลักษณะอวบอีกหลายต้นอย่างเบามือที่สุดแม้นางจะยังไม่รู้ว่าขายได้ราคาเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างไรคงได้เงินกลับมาบ้างไม่มากก็น้อย
อันฮ่าวเหยียนช่วยนำเหง้าตังกุยที่มารดาขุดขึ้นมาได้ใส่ตะกร้าสะพายหลังและพากันเดินกลับไปยังท้ายหมู่บ้านระหว่างทางลงเขามีต้นไผ่ขึ้นเป็ทิวแถวยาวทั้งสองข้างทาง พุ่มดอกไม้หลากสีสันขึ้นทั่วบริเวณเนินดินมารดาขุดต้นมะลิและต้นกุหลาบกลับไปปลูกที่บ้านประมาณสี่ต้นจากนั้นจึงเดินทางกลับบ้าน
"ท่านแม่เป็อะไรไปหรือขอรับ" อันฮ่าวเหยียนสังเกตเห็นมารดาให้ความสนใจกับสองข้างทางเขาจึงเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย
"แม่กำลังคิดว่าจะเอาลำต้นกอไผ่พวกนี้ไปต่อเติมบ้านน่ะจ้ะ"
อันเหลียนฮวากำลังวางแพลนอยู่ในใจว่าอยากต่อเติมบ้านและทำรั้วให้มิดชิดอะไรที่พังก็จัดการทิ้งไปเสีย แต่ตอนนี้ต้องหาเงินก่อนเป็อันดับแรกและวันนี้นางก็ไม่รู้ว่าเหง้าตังกุยที่ขุดมาได้ยี่สิบเหง้าจะขายได้มากน้อยเพียงใด
"เหยียนเอ๋อร์พอเราถึงบ้านและนั่งพักให้หายเหนื่อยแม่ว่าจะเข้าเมืองไปขายเหง้าตังกุยวันนี้เลย"
"ท่านแม่ข้าขอไปด้วยนะขอรับ" เด็กชายเอ่ยด้วยสายตาเป็ประกายวิบวับ
"แน่นอน...แม่ต้องพาเ้าไปอยู่แล้ว" อันเหลียนฮวายกมือขึ้นลูบศีรษะทุย ๆของบุตรชายด้วยความเอ็นดูในท่าทีออดอ้อน
อันเหลียนฮวาลงมือขุดดินทันทีที่ถึงบ้านนางปลูกต้นมะลิและต้นกุหลาบไว้บริเวณลานดินกว้างหลังบ้านส่วนบุตรชายเข้าครัวไปอุ่นน้ำในกามาให้นางดื่มและจัดการธุระส่วนตัวหลังจากพักร่างกายให้หายเหนื่อยแล้ว นางและบุตรชายจึงเดินทางออกจากบ้านอีกครั้งเมื่อเดินไปสักพักราวหนึ่งเค่อก็ถึงหน้าหมู่บ้านระยะทางจากท้ายหมู่บ้านมาถึงหน้าหมู่บ้านจะว่าไกลก็ไกล จะว่าไม่ไกลก็ไม่ไกลเพราะภพก่อนบัวบูชาเดินซื้อของในห้างสรรพสินค้านางก็ใช้ระยะทางในการเลือกหาสินค้าประมาณนี้หรือบางครั้งมากกว่านี้ด้วยซ้ำ
"เหลียนฮวาเสี่ยวเหยียน พวกเ้าจะเข้าเมืองกันหรือ" ผู้เฒ่าชรานาม'ฮุ่ยิ่' ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้มานานเขาเอ่ยเสียงทักทายสตรีที่นาน ๆ ครั้งจะออกจากบ้านส่วนเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างเคียงเขาเห็นอยู่เป็ประจำ
"เ้าค่ะท่านผู้เฒ่าฮุ่ย"อันเหลียนฮวาตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส พลางค้อมศีรษะเล็กน้อย
"อีกสักครู่ประเดี๋ยวเกวียนของหมู่บ้านก็มาแล้วฮ่าวเหยียนเ้าแบกอะไรมาเสียมากมาย"
"สมุนไพรขอรับท่านตาข้ากับท่านแม่เก็บมาจากบนเขา ข้าว่าจะเอาไปขายในเมืองแลกเงินน่ะขอรับท่านตา" เด็กชายเอ่ยตอบด้วยใบหน้าสดใส
"อ่อหรอ ดี ดีเช่นนั้นก็รีบไปเถิด คนขับเกวียนมาแล้ว" ผู้เฒ่าฮุ่ยเอ่ยกับสองแม่ลูกมือเหี่ยวย่นพลันยกไม้เท้าชี้ไปยังตำแหน่งของเกวียนวัวที่กำลังจอดรอผู้โดยสาร
"เ้าค่ะ /ขอรับ"
อันเหลียนฮวาและอันฮ่าวเหยียนเดินไปนั่งประจำที่บนเกวียนและรอผู้โดยสารคนอื่นอีกสักครู่ คนขับเกวียนจึงเริ่มออกเดินทาง ระยะเวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปนางเริ่มได้ยินเสียงพ่อค้าแม่ค้า สายตาทอดมองตึกรามบ้านช่อง ร้านค้าต่าง ๆเป็สัญญาณบอกว่ายามนี้ถึงตัวเมืองสุ่ยแล้วเกวียนวัวเริ่มชะลอความเร็วลงและจอดสนิทในที่สุดนางและบุตรชายจึงก้าวขาออกจากเกวียนและยื่นเงินจ่ายค่าเดินทางแปดอีแปะ
อันเหลียนฮวาและบุตรชายเริ่มเดินสำรวจหาร้านสมุนไพรร้านสมุนไพรในเมืองนี้มีอยู่หลายร้านแต่ทว่าสัญชาตญาณบอกนางว่าต้องเป็ร้านนี้เท่านั้น 'ร้านผู่เซียง' ภายในร้านตกแต่งเรียบง่ายพื้นทางเดินสะอาด พนักงานในร้านแต่งกายเรียบร้อยนางจึงเลือกเข้าร้านนี้
"รับอะไรดีขอรับ" หลงจู๊ในร้านกล่าวต้อนรับสตรีและเด็กชายอย่างเป็มิตรและยิ้มแย้ม
"ข้านำสมุนไพรมาขายเ้าค่ะ" อันเหลียนฮวาเอ่ยตอบพร้อมยกยิ้มเล็กน้อย
"ข้าขอดูสินค้าหน่อยขอรับ"
"นี่เ้าค่ะ" อันเหลียนฮวานำเหง้าตังกุยที่มีขนาดใหญ่อวบอูมขึ้นมาวางไว้บนถาดสีเงินจำนวนสองเหง้า
"รากโสมตังกุยหากขนาดใหญ่เช่นนี้ทางร้านเราให้เหง้าละยี่สิบตำลึงเงินขอรับแต่หากเป็เหง้าที่มีขนาดปานกลางจนถึงขนาดเล็กเราให้ราคาอยู่ที่ห้าถึงสิบตำลึงเงิน ไม่ทราบว่าแม่นางมีขนาดใดบ้างขอรับ" หลงจู๊ประจำร้านแจกแจงรายละเอียดอย่างตรงไปตรงมา
"รบกวนท่านตรวจสอบสินค้าด้วยเ้าค่ะ" นางส่งสายตาให้บุตรชายนำเหง้าตังกุยที่เหลือออกมาวางไว้บนถาดเงินทั้งหมด
"รอสักครู่ขอรับเดี๋ยวข้าไปนำถุงเงินมาให้"
หลงจู๊ตรวจสอบรากโสมตังกุยอย่างละเอียดก็พบว่าเหง้าแต่ละเหง้ามีขนาดใหญ่และสมบูรณ์ดีมากสมุนไพรชนิดนี้เป็ที่้าของเหล่าสตรีชั้นสูงที่มักนำมาบำรุงร่างกาย นาน ๆทีร้านผู่เซียงจะได้โสมตังกุยที่มีขนาดใหญ่เช่นนี้ เขาจึงรับซื้อไว้ทั้งหมด
"นี่ขอรับ...เงินอยู่ในถุงเชิญแม่นางตรวจสอบได้เลย"
หลังจากอันเหลียนฮวารับเงินและตรวจสอบความถูกต้องแล้วนางก็รีบจูงมือบุตรชายออกมาจากร้าน ภายใต้ใบหน้าสงบนิ่งของนางแฝงไปด้วยความเบิกบานใจวันนี้นางขายเหง้าตังกุยได้เงินมาถึงสี่ร้อยตำลึง ซึ่งเกินจากที่นางคาดคิดไว้มาก
"เหยียนเอ๋อร์ทำไมเงียบไปและทำไมเหงื่อถึงออกมากขนาดนี้" อันเหลียนฮวาถามบุตรชายด้วยความเป็ห่วงนางย่อตัวลงมาจับมือบุตรชายก็พบว่ามีเหงื่อออกที่มือจนเปียกชื้นไปหมด นางจึงค่อย ๆเช็ดมือของบุตรชายด้วยความอ่อนโยน
"ข้าตื่นเต้นกับเงินก้อนนี้มากขอรับ"อันฮ่าวเหยียนตอบด้วยเสียงสั่นเครือเขาระงับอาการความตื่นเต้นั้แ่ได้ยินราคาที่หลงจู๊บอกแล้วในชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน
"เหยียนเอ๋อร์หากเ้าดีใจก็ยิ้มออกมาเถิดแม้คนเราจะไม่ควรแสดงท่าทีทางอารมณ์มากจนเกินไป...จนทำให้ผู้อื่นจับทางจับไต๋เราได้แต่ครั้งนี้ยกเว้นแล้วกัน เพราะมันเป็เงินก้อนแรกของบ้านเราเราก็ต้องมีความสุขและตื่นเต้นกันเสียหน่อย"
"ขอรับท่านแม่" อันฮ่าวเหยียนเอ่ยตอบพลางยิ้มยิงฟันโชว์ฟันขาวที่เรียงสวยงามให้มารดาได้เห็นชัดๆ
7K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
