บทที่ 26 เช่นนั้นข้าจะตายพร้อมกับเ้า!2
เดิมทีพวกเขา้าดึงตัวเขามาเป็พวก แต่ตอนนี้อันหลานซิ่วได้แนะนำให้เย่ฉวนเดินทางไปยังวิทยาลัยฉางมู่แล้ว พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะเหนี่ยวรั้งเขาไว้ แต่พยายามสานสัมพันธ์กับเขาไว้แทน
เย่ฉวนประสานมือคำนับพวกเขาและเอ่ยขึ้น “หากมีโอกาสข้าจะไปนะขอรับ!”
ชายกลางคนยิ้มพลางเอ่ยตอบ “ถ้าอย่างนั้น เราคงได้เจอกันอีกในสักวันหนึ่ง!”
หลังจากนั้นพวกเขาก็หันหลังเดินจากไป
ถึงตอนนี้ เย่ชางพลันเอ่ยขึ้น “ใครก็ได้มาพาตัวผู้าุโใหญ่ไปซะ!”
สมาชิกตระกูลเย่รอบด้านอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นผู้คุ้มกันบางคนของตระกูลเย่ก็เดินไปตรงหน้าผู้าุโใหญ่ ทางด้านผู้าุโใหญ่เองก็ตีสีหน้าเรียบเฉย ชายชรายอมปล่อยให้ผู้คุมพาตัวเขาไปโดยไม่ขัดขืน!
เย่ชางมองเย่ฉวนที่อยู่ใกล้ ๆ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะประกาศออกมา “เย่ฉวน นับจากบัดนี้เป็ต้นไป เ้าจะเป็ทายาทสายตรงของตระกูลเย่ เ้าจะได้เป็ผู้สืบทอดตำแหน่งของข้าคนต่อไป เ้า…”
“ทายาทสายตรง?”
เย่ฉวนแสยะ “ข้าไม่สนเื่เป็ทายาทสายตรงของท่านหรอก ตอนนี้ข้าจะพูดอีกครั้ง! ข้า เย่ฉวน ไม่ใช่สมาชิกตระกูลเย่อีกต่อไป!”
หลังจากนั้นเขาก็หันหลังกลับและเดินตรงไปที่จวนตระกูลเย่
เมื่อเย่ชางกับคนที่เหลือได้ยินคำพูดของเย่ฉวน สีหน้าของพวกเขาก็ดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง!
น่าเกลียดสุดขีด!
เนื่องเพราะพวกเขารู้ชัดว่าเย่ฉวนคนนี้ไม่ใช่คนตระกูลเย่อีกต่อไป ดังนั้นตระกูลเย่จึงขาดยอดอัจฉริยะผู้ที่เป็อัจฉริยะมือกระบี่ไปด้วย และสิ่งสำคัญที่สุดก็คืออัจฉริยะมือกระบี่ผู้นี้เกลียดชังตระกูลเย่แล้ว!
“ฮ่า ๆ …”
ในตอนนี้ จางเลี่ย ประมุขตระกูลจางที่อยู่ไม่ไกลนักพลันะเิหัวเราะออกมา “ตระกูลเย่นี่อะไรกัน ฮ่า ๆ..พวกเขากลับขับไล่อัจฉริยะไร้เทียมทานไปเสียนี่ ตระกูลเย่ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ฮ่า ๆ…”
อีกด้านหนึ่ง หลี่หยูก็ยิ้มและเอ่ยขึ้น “เขาเป็ยิ่งกว่าอัจฉริยะไร้เทียมทานเสียอีก เพราะอัจฉริยะผู้นี้ยังเป็มือกระบี่อีกด้วย! ในความเห็นของข้า นิมิต์และโลกต้องเป็ของเย่ฉวนแน่นอน ไม่อย่างนั้นแล้วผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งแคว้นอย่างอันหลานซิ่วคงไม่มีทางมาหาเขา ช่างน่าขันที่ตระกูลเย่คิดว่าเป็แย่หลางที่ได้นิมิต เื่นี้ช่างน่าขันเกินไปแล้ว!”
อีกด้านหนึ่ง เจียงเหนียนแห่งจวนเ้าคฤหาสน์คลี่ยิ้มอ่อนโยน เขาไม่พูดอะไร แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เพียงพอที่จะอธิบายทุกสิ่งแล้ว!
มือขวาของเย่ชางกำหมัดแน่นและสีหน้าของเขาก็ซีดเผือด หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขามองเจียงเหนียนและเอ่ยขอโทษขอโพย “เ้าคฤหาสน์เจียง ประมุขหลี่ ประมุขจาง ตระกูลเย่ได้ล่วงเกินพวกท่านเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว ได้โปรด…”
ในตอนนี้ จางเลี่ยพลันสะบัดมือใหญ่และเอ่ยขึ้น “ล่วงเกิน? ตระกูลเย่ของท่านอวดเบ่งศักดิ์ศรีมาก่อน ท่าน้าเป็ตระกูลชั้นสูงที่มีอำนาจที่สุดในเมืองชิงและยังอยากจะครองสิทธิ์ทำเหมืองรอบเมืองชิงในอีกทศวรรษต่อไป แล้วอย่างไรเล่า ตอนนี้ท่านยอมรับความผิดพลาดและ้าให้เราจบเื่พวกนี้ทั้งหมดงั้นหรือ? เหอะ! ฝันไปเถอะ!”
เอ่ยดังนี้ สายตาของเขาก็กวาดมองทุกคนในตระกูลเย่ “ข้าขอออกคำสั่ง ณ ที่นี้ นับแต่นี้เป็ต้นไป หากคนในจวนตระกูลเย่กล้าออกจากจวน ตระกูลจางจะฆ่าเขาเสีย!”
หลี่หยูพลันเอ่ยต่อ “เช่นเดียวกับตระกูลหลี่ หากใครก็ตามในตระกูลเย่กล้าปรากฏตัวต่อสายตาตระกูลหลี่ เราก็จะฆ่าเขาซะ!”
เป็เช่นนี้แล้ว เขาก็มองที่เจียงเหนียน “เ้าคฤหาสน์เจียง ท่านคิดเห็นว่าอย่างไร?”
เ้าคฤหาสน์เจียงยิ้มบาง “ท่านพี่หลี่ ท่านพี่จาง แน่นอนว่าข้าต้องอยู่ฝั่งท่าน”
“ฮ่า ๆ…”
ได้ยินคำพูดนี้แล้ว หลี่หยูะเิหัวเราะออกมาทันที
แต่ทุกคนในตระกูลเย่กลับมีสีหน้าซีดเผือดราวกับผีตายซาก ไม่ต้องกล่าวอะไรออกมาก็รู้ว่าตระกูลเย่ได้ล่มจมแล้ว!
ในตอนนี้เย่ชาง ประมุขตระกูลเย่พลันเดินตรงไปที่ผู้าุโใหญ่จากนั้นก็ตบหน้าของเขาดังฉาด “ทั้งหมดนี้เป็เพราะแกคนเดียว ไอ้สุนัขเฒ่า!”
“ผัวะ!”
ผู้าุโใหญ่ถูกตบจนล้มลงกับพื้น ทุกคนในตระกูลเย่มองผู้าุโใหญ่ด้วยความเกลียดชัง หากไม่ใช่เพราะผู้าุโใหญ่ ตระกูลเย่คงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้!
ผู้าุโใหญ่พลันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “สิ่งที่เย่ฉวนพูดมาถูกต้อง ในตระกูลเย่นี้ เมื่อใดก็ตามที่คน ๆ หนึ่งได้รับความเสื่อมเกียรติ เขาก็ไม่ได้ดีกว่าสุนัขตัวหนึ่งเลย ฮ่า ๆ…”
เย่ชางจ้องมองผู้าุโใหญ่ “ทำลายตันเถียนของเขาซะและขังเขาไว้ในคุกน้ำตลอดชั่วชีวิตของเขา!”
...
เย่ฉวนกลับมาที่ห้องของเขาและเดินมาที่เตียง เย่หลิงมองเย่ฉวนมาจากเตียงนอน เมื่อมองเย่ฉวนแล้วนางก็ยิ้มออกมา ขณะที่เด็กสาวยิ้มออกมานางก็ร้องไห้ไปด้วย!
เย่ฉวนยิ้มตอบเช่นกัน
“พี่ชาย!”
เย่หลิงลุกขึ้นและกอดเย่ฉวนไว้แน่น
เย่ฉวนอุ้มเย่หลิงเดินออกจากห้องและจากจวนตระกูลเย่ไป
ในตอนพลบค่ำ
ภายในเรือนของเย่หลางในจวนตระกูลเย่ เย่หลางกำลังนั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าขัดสมาธิ ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ใบหน้าเปี่ยมด้วยแววเคียดแค้น “เย่ฉวน เื่นี้เรายังไม่จบ! สักวันหนึ่งข้าจะคืนความอับอายในวันนี้กลับไปให้เ้าเป็ร้อยเท่า พันเท่า!”
ในตอนนี้ร่างหนึ่งก็ได้ร่อนลงเื้ัเย่หลางโดยไม่มีสัญญาณเตือน ชั่วขณะต่อมาแสงสีเงินก็ฉายวาบผ่านลำคอของเย่หลาง
“ฟั่บบ!”
ศีรษะของเย่หลางหลุดออกจากลำคอ!
คนที่มาหาเขาก็คือเย่ฉวนนั่นเอง
เย่ฉวนเหลือบมองศีรษะของเย่หลางตรงเท้าของเขาด้วยสายตาเ็า “ขอโทษนะ ข้า เย่ฉวน ไม่เคยปล่อยให้เื่ไหนจบแบบค้างคา”
หลังจากนั้นเขาก็หันหลังจากไป
ด้านนอกเมืองชิง
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินอยู่ด้านนอกเมืองโดยแบกเด็กหญิงตัวเล็กไปด้วย
“พี่ชาย เราจะกลับไปที่ตระกูลเย่ในภายภาคหน้าหรือเปล่าเ้าคะ?”
“เราไม่มีวันกลับไปหรอก!”
“พี่ชาย ถ้าอย่างนั้นบ้านของเราอยู่ที่ไหนหรือเ้าคะ?”
“บ้านของข้าก็คือที่ที่เ้าอยู่!”
“แค่ก...พี่ชาย ข้ารู้สึกหนาวเล็กน้อย”
“พี่ชายจะพาเ้าไปหาหมอนะ!”
“พี่ชาย แล้วถ้าข้ารักษาไม่หายล่ะเ้าคะ?”
“เช่นนั้นข้าก็จะตายพร้อมกับเ้า!”
"..."
2K
