บทที่ 16 หยุดบทละครไม่ได้
จ้าวกังเป็คนขับรถเอง
พอเขาขับรถ แววตากรุ้มกริ่มหยอกล้อก็ส่งไปมองดูด้านหลังผ่านกระจกส่องหลัง
ลู่เฉิงเหวินใช้ผ้าเปียกในรถเช็ดหน้าเหลิ่งชิงชิวอยู่ตลอด พลางสอบถามอีกฝ่ายว่าดีขึ้นบ้างไหม หญิงสาวอยู่ในอาการสะลึมสะลือ ประเดี๋ยวเข้าใจ ประเดี๋ยวก็หลับไป
จ้าวกังเอ่ย “คุณชาย ผมนับถือคุณชายจริง ๆ นะครับ! วิธีหลอกให้ตายใจของคุณชายสุดยอดไปเลย! ผมยังเข้าใจไปว่าคุณชายปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ยังไง? ที่แท้มีแผนแบบนี้นี่เอง เยี่ยม! เยี่ยมยอดมากครับ!”
ลู่เฉิงเหวินมองอีกฝ่าย “ฉันแค่ดูแลผู้หญิงที่โดนฉันทำร้ายโดยไม่เจตนาเท่านั้น ไม่ได้มีความคิดสกปรกเลยสักนิด เข้าใจไหม?”
“ครับ ผมเข้าใจ” จ้าวกังพยายามเม้มริมฝีปาก ผงกหัวจากใจจริง
“พูดตามตรง บางครั้งผมก็นึกดีใจที่ได้ติดตามคุณชาย ความเป็สุภาพบุรุษและตรงไปตรงมาของคุณชายเป็แบบอย่างให้ผมมาโดยตลอด ผมปักใจเชื่อว่า ถ้าคนทั้งโลกล้วนมีจิตใจดีงาม ซื่อตรง และเห็นใจคนอื่นอย่างคุณชาย โลกใบนี้จะต้องเป็โลกที่สมานฉันท์ งดงาม และสมบูรณ์แบบอย่างแน่นอน”
“ในเมื่อพูดขึ้นมาแล้ว ผมรู้จักโรงแรมม่านรูดอยู่แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีความเป็ส่วนตัว เครื่องเล่นอุปกรณ์มีหลากหลายรูปแบบ แค่ให้เงินผู้จัดการสักหน่อย เขาสามารถจัดระบบถ่ายวิดีโอหลายมุมมองให้ได้โดยไม่คิดเงิน...”
ลู่เฉิงเหวินไม่อาจพูดกับตัวละครประกอบฉากคนนี้ให้รู้เื่ได้ ดังนั้นจึงกดปุ่มให้กระจกกั้นค่อย ๆ เลื่อนขึ้น เขาสามารถมองเห็นจ้าวกังได้ แต่อีกฝ่ายจะมองไม่เห็นที่นั่งด้านหลัง และไม่อาจพูดคุยด้วยได้เช่นกัน
ให้เงินสักหน่อย? แบบนั้นยังจะเรียกว่าไม่คิดเงินได้เหรอ?
ถึงแม้ลู่เฉิงเหวินจะไร้คุณธรรม แต่ก็ไม่ถือโอกาสทำร้ายคนอื่นหรอก
ในโลกของลู่เฉิงเหวิน เขาเป็เพียงคนส่งอาหารดิลิเวอรี และอ่านนิยายออนไลน์มาไม่น้อย หนังสั้นทั้งหลายก็เคยดูอยู่บ้าง จะว่าเป็กึ่งผู้เชี่ยวชาญก็ยังได้
แต่ชายหนุ่มเข้าใจดีเช่นกันว่านั่นเป็เพียงส่วนหนึ่งในชีวิตส่วนตัว ตนจะทำตัวเลวร้ายในความเป็จริงไม่ได้
การศึกษาและคำสั่งสอนของทางบ้านบอกเขาว่า เขาไม่อาจทำเื่แบบนั้นได้
อีกทั้งเหลิ่งชิงชิวคนนี้แตะต้องได้อย่างนั้นเหรอ? ผู้หญิงของพระเอกแตะต้องไม่ได้ นี่คือกฎเหล็ก!
ในนิยายแต่ละเล่มที่ลู่เฉิงเหวินอ่าน ไม่มีเื่ไหนที่ตัวร้ายได้นางเอกไป
อีกทั้งหากเขาเกิดมีความคิดแบบนี้ขึ้นมา ตามบทแล้ว หลงอ้าวเทียนจะปรากฏตัวขึ้นในทันที
ไม่ว่าที่นั่นจะเป็สถานที่ที่ซ่อนเร้นเพียงใด หลงอ้าวเทียนก็จะต้องตามหาจนเจอ ความสมเห็นสมผลน่ะเหรอ? นิยายออนไลน์ไม่สนความสมเหตุสมผลหรอก!
ต่อให้ข่มเหงเหลิ่งชิงชิวบนพระจันทร์ หลงอ้าวเทียนก็จะปรากฏตัวขึ้นราวกับมีปาฏิหาริย์ ตัวร้ายเช่นเขาจะต้องตื่นตระหนกจนฉี่ราด
นอกจากไม่มีทางทำอะไรได้แล้ว ระดับความแค้นระหว่างลู่เฉิงเหวินกับพระเอกยังจะพุ่งสูงทะลุปรอทในพริบตาอีกด้วย
หลงอ้าวเทียนจะแสดงความเป็ห่วงเป็ใยจนแทบคลั่งออกมาให้เหลิ่งชิงชิวได้เห็น เป็การแสดงตัวว่าเพื่อหญิงสาวแล้ว เขาพร้อมจะสละกายใจเพื่อปกป้องเธอ...
ถ้าเป็เช่นนั้นแล้ว พระเอกจะแสดงความรู้สึกอันเร่าร้อนและซับซ้อนนี้โดยวิธีไหนล่ะ?
อัดฉัน!
ใช่ อัดฉันจนเละ!
หรืออาจจะจับฉันตอน จากนั้นจุดไฟเผาทุกคนในครอบครัวฉัน!
หลังจากนั้นเขาก็จะโอบกอดเหลิ่งชิงชิวเอาไว้อย่างแแ่ พูดจาะเืหัวใจเหมือนในละครดังทั้งหลาย
‘ชิงชิว ผมไม่ดีเอง ผมปกป้องคุณได้ไม่ดี คุณจะต่อว่าผม ด่าผม หรือทุบตีผมก็ได้! แบบนั้นผมจะได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง!’
‘โอ้ว ไม่! ไม่! ไม่! ผมไม่รังเกียจที่มือของคุณโดนเขาจับมาก่อน เื่นี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ!’
‘ผม หลงอ้าวเทียน ขอสาบาน นับแต่นี้เป็ต้นไป ผมจะไม่ให้ใครทำร้ายคุณแม้แต่ปลายเส้นผมอีก คุณเป็ผู้หญิงของผมตลอดไป!’
ลู่เฉิงเหวินสั่นสะท้านขึ้นมา พลางมองดูรอบ ๆ ว่ามีรถขับตามมาหรือไม่
ให้ตายสิ! พอใจอ่อนก็พานางเอกมาขึ้นรถของตัวเอง ทำได้ไงฮะ?
์เป็พยาน! ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย นาย... นายเป็พระเอก นายต้องพูดด้วยเหตุผล นายต้องมีเหตุผล ฉันไม่ได้คิดทำอะไรไม่ดี นายจะมาเอาเื่ฉันไม่ได้!
และจะจับฉันตอนก็ไม่ได้ด้วย
ตอนมนุษย์... ไร้ซึ่งมนุษยธรรม!
ลู่เฉิงเหวินลดกระจกลง “จ้าวกัง กลับบ้าน”
“กลับ... กลับบ้าน?”
“กลับบ้านฟังเข้าใจยากนักรึไง? ให้ตายสิ!”
“เปล่าครับ เข้าใจแล้วครับ ๆ”
กลางดึก
ลู่เฉิงเหวินนั่งอยู่ด้านหลัง รู้สึกอ่อนเพลียและห่อเหี่ยวใจ วันนี้เกิดเื่ขึ้นมากมายหลายเื่
คนอื่นอาจจะคิดว่าไม่เห็นมีอะไร แต่เขาหนีรอดจากความตายมาหลายครั้งแล้ว
ขณะนี้เอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ลู่เฉิงเหวินรับโทรศัพท์ เขาได้ยินเสียงสวีเสวี่ยเจียว
(พี่เฉิงเหวิน ทำอะไรอยู่คะ? รีบมาที่โรงงานยาสิ ฉันรอพี่อยู่นะ)
“มีเื่อะไร?”
ลู่เฉิงเหวินอยากจะร้องะโ
‘คุณพี่ครับ! ์ครับ! ฉันเดินบทมาทั้งวันแล้ว ให้ฉันพักสักหน่อยไม่ได้เลยรึไง? ตัวร้ายไม่ใช่คนรึยังไงกัน?’
สวีเสวี่ยเจียวนิ่งอึ้ง พลางคิดในใจว่าอีตานี่กำลังพูดเื่บ้าอะไรอยู่?
(ไม่ใช่ ...ก็พี่บอกเองว่าต้องรีบทำลายยาล็อตนั้นให้เร็วที่สุด คนของฉันจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คืนนี้ทำลายทิ้ง แล้ววันพรุ่งนี้ก็เปิดงานแถลงข่าว พวกเราต้องรีบทำให้เสร็จคืนนี้)
“เธอเป็รองประธานของโรงงานยาไม่ใช่รึไง? มีเธออยู่ก็โอเคแล้ว!”
(ฮิฮิ งานระดับนี้ ประธานใหญ่ก็ต้องเป็ผู้มาลงนามด้วยตัวเองสิคะ! อีกอย่างพี่ไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ?)
“คิดถึงบ้าบออะไร! เธอคิดจะเล่นงานฉันอยู่ตลอดทั้งวัน! เธอบอกฉันมาก่อน เธออยู่กับหลงอ้าวเทียนรึเปล่า?”
(หลงอ้าวเทียน? ‘หมอเทวดา’ ที่มาวันนี้น่ะเหรอ? เชอะ! ฉันรู้จักเขาด้วยรึไง? ในใจของฉันมีแต่พี่เท่านั้น)
ลู่เฉิงเหวินอยากจะร้องไห้ “พี่สาว ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ ได้ไหม? อย่าพูดเื่ไร้สาระเหล่านี้กับฉันเลย เอาอย่างนี้ ฉันไปโรงงานยา ฉันจะไปควบคุมการทำลายทุกขั้นตอนด้วยตัวเอง เธอไม่ต้องไปแล้ว เราสองคนอย่าเจอหน้ากันอีกเลย แบบนี้ได้ไหม?”
(ไม่เอาหรอก) สวีเสวี่ยเจียวร้อง (ตามมาตรฐานกระบวนการทำลายยา ต้องมีพี่ ฉัน ผู้มีอำนาจของกระทรวงควบคุมอาหารและยา รวมไปถึงผู้ที่รับผิดชอบซึ่งเป็คณะกรรมการตรวจสอบในเครือบริษัทของเรา และเ้าหน้าที่สักขีพยานที่เกี่ยวข้องก็จะต้องอยู่ร่วมงานด้วย จะขาดใครคนใดคนหนึ่งไม่ได้เด็ดขาด)
ลู่เฉิงเหวินกุมหัวด้วยความกลัดกลุ้ม “ฉันเข้าใจแล้ว แต่ฉันขอบอกพวกเธอไว้ คราวนี้ฉันจะต้องมีชีวิตรอดจนถึงบทสุดท้ายให้ได้! อย่าคิดว่าพวกเธอจะทำร้ายฉันได้อีก!”
ตอนสุดท้ายลู่เฉิงเหวินะโออกมา จากนั้นก็ตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง
สวีเสวี่ยเจียวไม่เข้าใจสักนิด “เขาบ้าไปแล้วรึไง? พูดจาเลอะเลือนอะไรกัน?”
ลู่เฉิงเหวินเอนตัวลงบนเบาะด้านหลัง รู้สึกว่าตัวเองอ่อนระทวยเป็ ‘ไอ้ขี้เหล้า’ ยิ่งกว่าเหลิ่งชิงชิวซะอีก
ตอนนี้เอง ระบบส่งเสียงเตือน
[ระบบแจ้งเตือน ขอแสดงความยินดีด้วย ตัวร้ายควบคุมตัวนางเอกเหลิ่งชิงชิวไว้ได้แล้ว ตอนนี้พระเอกกำลังจะมาช่วย ขออวยพรให้คุณแคล้วคลาดปลอดภัย]
ลู่เฉิงเหวินเบิกตากว้าง พลางร้องะโออกมา “พวกนายยังมีความเป็คนอยู่รึเปล่า?!”
1K
