ถ้าจะไปโลกใหม่ขอลากพระเจ้าไปด้วย

3 ชั่วโมงต่อมา....
หลังจากทีน่า พาริเอะกลับมาบ้าน และแนะนำให้รู้จักกับเด็ก 6ขวบที่อยู่ด้วยกันกับเธอมานาน แม้ยูสึเกะจะออกเป็นเด็กแก่แดดไปบ้าง แต่ก็น่ารักดี สมกับเป็นเด็กผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาเอาการ ก่อนเริ่มอธิบายเรื่องความเป็นมาของธนบัตร ในอาณาจักรโปปุรอน
สมัยก่อน อาณาจักรโปปุรอน ไม่ได้บูชาทอง แต่ใช้เบี้ยหอยคาวรี(เปลือกหอยชนิดหนึ่งพบมากตามแนวชายฝั่งเมืองอาดาร์ส อาณาจักร โปปุรอน) แลกเปลี่ยนกัน จนกระทั่ง พ่อค้าจากอาณาจักร ออโดนอสมาถึง และเริ่มกว้านซื้อทองในตลาดโปปุรอน เพราะมีราคาถูก ไปขายที่อาณาจักรออโดนอส ทำให้ราคาทองในอาณาจักรโปปุรอน สูงขึ้น ในขณะที่ราคาทองในอาณาจักร ออโดนอสลดลง จนในที่สุดก็เหลือมูลค่าเท่าๆกัน และนั่นเองทำให้อาณาจักรโปปุรอน หันมาใช้เหรียญทอง ที่ประทับตราด้านหนึ่งเป็นรูปของเลาห์คอน โกไทรอน เลาห์คอน องค์แรกของอาณาจักรโปปุรอน กับอีกด้านหนึ่งพิมพ์ลายเป็นรูปสิงโต สลักรอยจารึกเขียนว่า เราเชื่อในพระเจ้าองค์เดียวกัน และนั่นเองจึงเป็นที่มาของการค้าขายในตลาดโลก
ต่อมา เกษตรกร ชาวโปปุรอน มารวมตัวกัน ขอให้ รัฐมนตรีการคลัง โปปุรอน ขึ้นราคาผักและผลไม้ รวมถึงเนื้อหมูและเนื้อไก่ ที่เกษตรกรปลูกและเลี้ยงไว้ ทำให้ราคาของในตลาดโปปุรอนสูงขึ้น ในไม่ช้า พวกกรรมกร ชาวโปปุรอน ก็มารวมตัวขอขึ้นค่าแรงบ้าง เพราะทนราคาค่าอาหารไม่ไหว ซึ่ง รัฐมนตรีคลังโปปุรอน ก็แก้ปัญหาด้วยวิธีการเดิมๆ คือขึ้นค่าแรง ในไม่ช้าพวกพ่อค้าก็เริ่มรับสภาพ ราคาต้นทุนค่าแรงและค่าของขึ้นไม่ไหว จำเป็นต้องขึ้นราคาสินค้าและบริการ นั่นทำให้ราคาค่าอาหาร และค่าเดินทางเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว จนตอนนี้ เหรียญทองขาดแคลน ประชาชนชาวโปปุรอนและชนชั้นสูง กำลังรวมตัวกันก่อม็อบ จะล้มล้างอำนาจของรัฐมนตรีการคลัง โปปุรอน เพราะทนต่อค่าครองชีพที่สูงขึ้นไม่ไหว ในที่สุดก็มีจอมปราชญ์ หมัดเทวดา คนหนึ่งปรากฏ และแนะนำให้รัฐบาลโปปุรอน พิมพ์แบงค์ ซึ่งเป็นที่มาของธนบัตรนี้ ทีน่าอธิบาย
ริเอะ จึงทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับทีน่า ว่าจะทำตามที่ทีน่าบอกทุกอย่าง โดยกำลังจะเอาน้ำราดตัวเอาถังครอบหัวแล้วเข้าไปร้องเพลงในห้องน้ำ ณ ลานกว้างหลังบ้าน ทีน่า อยู่นั้นเอง จู่ๆก็ถูกทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่งมาลากตัวไปกระทืบ ในข้อหาขโมยผักขององค์หญิง โรเซ่ ไปกิน โดยไม่ขออนุญาติ ทั้งๆที่ริเอะ ไม่ได้กินเลย มันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดา แน่ๆ มันต้องมีใครมาใส่ร้ายเธอ แต่จะเป็นใครละ ทีน่า? หรือว่าเด็กชายคนนั้นที่พึ่งวิ่งผ่านเธอไปเมื่อกี้ ที่ชื่อ ซาโตะ ยูสึเกะ ซึ่งเป็นเด็กที่อาศัยอยู่กับทีน่า จะว่าไปเจ้าเด็กแก่แดดนั่นก็น่าสงสัยพอควร แต่ในขณะที่ริเอะ กำลังโดนกระทืบอยู่ จากบรรดาทหารองค์ครักษ์ เธอก็เหลือบไปเห็นทีน่า ที่กำลังมองมาทางเธอ ดังนั้น ริเอะ จึงชี้ไปทางทีน่า แล้วกล่าวว่า นั่นไงคนที่ร่วมในขบวนการขโมยผักขององค์หญิง การชี้ตัวของริเอะ เป็นไปด้วยความธรรมดามากๆ จนทหารเข้าใจว่า ทีน่า เป็นพวกเดียวกับริเอะ ที่เข้าไปขโมยผัก จึงลาก ทีน่ามากระทืบด้วย ทุกอย่างช่างดูธรรมด๊าธรรมดา เสียนี่กะไร เพราะชาวบ้านละแวกนี้ รู้จักทหารองค์ครักษ์พวกนี้ดีว่าชอบรังแกชาวบ้าน โดยอ้างอำนาจขององค์หญิง โรเซ่ จนเป็นเรื่องธรรมดา ที่จะหาแพะรับบาป ในกรณีที่ผักขององคืหญิงหายไป
หลังจากทหารอัดริเอะกับทีน่า จนเหนื่อย แต่พวกเธอทั้งสองกลับไม่เป็นไรเลย เพราะริเอะ ใช้พรคุ้มครองจากเทพเจ้า ในกระเป๋ามิติ ที่เทพไฟร์แมนเทียร์ทิ้งไว้ให้ ทำให้พวกทหารองค์ครักษ์ ต่างคนก็ต่างบ่นออกมา แล้วกล่าวกับ ทีน่าและริเอะว่า
" ทีหลัง อย่าทำแบบนี้อีก " แล้วพวกทหารองครักษ์ก็จากไป
ทีน่าหันมาหัวเราะ กับริเอะ ราวกับเพื่อนสนิทกันมานาน แล้วลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นก่อนจะยื่นมือมาดึงตัวริเอะขึ้นไป แล้วพูดเสียงเจือความสนุก ที่ถูกกระทืบเป็นครั้งแรกในชีวิตว่า
" ต่อแต่นี้ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ มีสุขร่วมเสพย์มีทุกข์ร่วมต้าน "
" อืม " ริเอะ พูดอย่างดีใจที่ได้เพื่อนใหม่ แต่เธอก็แอบกลัวว่า ทีน่า จะเป็นพวกแอบยูริ อยู่ นิดหน่อย
เช้าวันต่อมา.....
ริเอะ ก็เป่านกหวีดเงินที่ได้จากกระเป๋าของท่านเทพ เรียก ราเธีย กริฟฟินสาวให้บินเข้ามาในเมือง วันนี้เองที่ริเอะ สังเกตเห็นว่า ราเธียสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ดี ดั่งภาษาจีนที่ว่า [เซินถี่ เจี้ยนคัง] ซึ่งเป็นลาภอันประเสิร์ฐสุดของมนุษย์และสัตว์
ในขณะที่ริเอะกำลังอาบน้ำให้ ราเธีย และใส่ยากำจัดหมัดที่เธอคิดขึ้นมาเองอยู่นั้น ก็มีเสียงดังมาจาก ยูสึเกะเด็กน้อย ที่พูดจาล้อเลียนเธอ อย่างออกนอกหน้า ทั้งๆที่เป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งที่ไปขโมยผักขององค์หญิงมากิน
"คนอื่นเขาเป็น ทาสหมาทาสแมว กัน พี่ริเอะ กลับเป็นทาสกริฟฟินเหรอเนี่ย "
ริเอะ หันมาเขกกระโหลก ยูสึเกะทีหนึ่ง ก่อนจะกลับไป หวีขนให้ ราเธีย แล้วกล่าวว่า
"ชั้นคิดว่า กริฟฟิน น่ารักกว่า หมาแมว ตั้งเยอะ น่ะนะ เพราะมันสามารถบินพาชั้นไปที่ไหนก็ได้ มีประโยชน์กว่า หมาแมวล้านเท่า การเป็นทาสกริฟฟิน จึงดีกว่าการเป็น ทาสหมาแมว "
ริเอะยังคงหวีขนให้ กริฟฟิน จนบ่ายคล้อย ก่อนที่ทีน่า จะนำอาหารมาเสิร์ฟ มันคือ ล่าจีทัง( ซุปไก่ผัดเผ็ด ) ของโปรดของยูสึเกะ
ริเอะ ขอบคุณทีน่า และฝากราเธีย ให้ ทีน่า และยูสึเกะ เลี้ยง เพราะเธอคิดว่า จะไปทำงาน เพื่อแลกกับ กระดาษเปื้นสีมหัศจรรย์ที่ใช้ซื้อของได้
จากที่เคยเล่นมาในเกมส์ การจะใช้ชีวิต เพื่อหาเงินได้ จำเป็น ต้องจำกัดมอนสเตอร์ และเก็บของป่ามาขาย ให้กับทางกิลล์นักผจญภัย ดังนั้น ริเอะ จึงคิดว่าจะเริ่มต้นชีวิตการเป็น โบเก็นฉะ (นักผจญภัย ) ตั้งแต่วันนี้
เธอเริ่มเดินไปจนถึง กิลล์นักผจญภัย ที่ตกแต่งร้านสไตล์ ยุโรป ทางเข้าร้านเป็นประตู เหมือนในหนังเรื่องคาวบอย และที่นั่นเองที่มีเหล่าโบเก็นฉะ ท่าทางแข็งแกร่งนั่งอยู่มากมาย แทบจะเรียกว่านับไม่ถ้วน
ริเอะ เดินเข้าไป และกดบัตรคิวในทันที ซึ่งเธอ ก็ได้หมายเลข 17 ทำให้ต้องรอคอยเป็นเวลานานพอสมควร จนมีเด็กสาวพนักงานเสิร์ฟ ที่มาทำงานพาร์ททาร์ม ในกิลล์เดินมาถามเธอว่า จะดื่มอะไรไหม
" จะดื่มอะไรหรือเปล่าคะ? คุณนักผจญภัย "
" มามิซึ (น้ำเปล่า) " ริเอะ ตอบไปด้วยเสียงเขินๆ ที่เด้กอายุ 14 รู้จักทำงานในขระที่เธอตอนอายุ 14 ยังนั่งเล่นเกมส์อยู่เลย 
2 ชั่วโมงผ่านไป.....
" หมายเลข 17 เชิญค่ะ " เอลน่าพนักงานกิลล์เรียก
ริเอะจึงเดินเข้าไป และของานที่จะได้กระดาษเปื้อนสีมหัศจรรย์ที่ใช้ซื้อของได้ ในจำนวนเยอะที่สุด ซึ่ง เอลน่า ก็อมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ และมอบงานเก็บสมุนไพรง่ายๆให้ริเอะ พร้อมออกบัตรนักผจญภัยให้ ซึ่งบัตรนักผจญภัยนี้ใช้เข้าออกเมืองร็อคน่า โดยไม่เสียค่าผ่านประตู
ริเอะ รับงานมา โดยไม่ได้ รุ้อะไรเลยว่า มันเป็นงานที่อันตราย ระดับA เลยทีเดียว เธอคิดว่าเป็นงานเก็บสมุนไพร ง่ายๆ เฉยๆ จึงไม่ได้ถามอะไรเอลน่ามากมาย
เมื่อริเอะ ออกไปจากกิลล์นักผจญภัยแล้ว เอลน่า ก็หัวเราะให้พนักงานกิลล์คนอื่นได้ยิน เธอไม่ค่อยชอบ นักผจญภัยหน้าใหม่ที่มีหน้าตา ขี้เหร่(สวย) นัก จึงแกล้งให้งานยากระดับ A ที่ต้องเป็นเก็บสมุนไพรในเขตของ ราชันต์ราชสีห์ขนทอง 
" ฮะ ฮะ ฮ่า อยากรุ้จริงๆว่า แม่หนูนั่นจะร้องไห้ ขี้มูกโป่ง กลับมา แล้วทำหน้าตาแบบไหนกันนะ " เอลน่าพูดออกมาด้วยความสะใจ งานนี้เป็นงานที่แม้แต่ จอมปราชญ์ หมัดเทวดาเอง ก็แทบทำไม่สำเร็จ แล้ว เด็กสาวหน้าโง่ อย่างริเอะ จะทำสำเร็จได้ยังไง เอลน่าอยากรู้จริงๆ และภาวนาขอให้เธอล้มเหลว
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป