เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 46 กอบกู้ตระกูลจวี ด้วยการแต่งงานกับกงเจ๋ออวี้

        “ครับ ท่านประธาน!” 

        เมื่อวางสายแล้ว กงเจ๋ออวี้ก็เดินไปที่ห้องนอน

        ฝ่ายตระกูลจวี 

        จวีซือเฝยที่ถูกผลักประตูได้ ก็เข้าบ้านแล้วโผเข้าไปนั่งบนโซฟา ฟุบหน้าสะอื้นไห้เบา ๆ

        เมื่อเห็นสภาพแบบนั้น จวีกั๋วเจิ้งก็ตกใจ รีบเดินเข้าไปหาทันที

        เขาประคองจวีซือเฝยขึ้นมา แล้วมองเธออย่างเป็นห่วง “ซือเฝยเป็นอะไรไป ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ”

        จวีซือเฝยมองพ่อด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากไม่หยุด

        “พ่อคะ ทำไมพี่ถึงทำกับหนูแบบนี้...”

        พอได้ยินเธอพูดถึงจวีซือหนาน สีหน้าของจวีกั๋วเจิ้งก็เปลี่ยนไปในทันที “เป็นเพราะนังคนนั้นอีกแล้วสินะ! ซือหนานรังแกลูกยังไง บอกพ่อมา พ่อจะจัดการให้เอง!”

        “พ่อคะ หนูออกไปก็แค่อยากขอโทษกงเจ๋ออวี้นิดหน่อย แต่พี่กลับบอกว่าหนูไร้ยางอาย แล้วยังบอกว่าหนูหวังจะยั่วยวนกงเจ๋ออวี้... เธอเป็นพี่สาวหนูนะ ทำไมถึงพูดกับหนูแบบนั้นได้ แล้วหนูก็ทำเพื่อตระกูลจวีด้วย ถ้ากงเจ๋ออวี้โกรธขึ้นมา ตระกูลจวีของเราก็คง...”

        พูดถึงตรงนี้ จวีซือเฝยก็ร้องไห้หนักขึ้น

        “นังตัวดียังจะกล้าอีกนะ! คิดว่ามีกงเจ๋ออวี้คอยหนุนหลัง ก็เลยไม่เห็นหัวใครซะแล้ว” จวีกั๋วเจิ้งลูบมือลูกสาวอย่างปลอบประโลม “ลูกไม่ได้ทำผิดหรอกนะซือเฝย พ่อมีแค่ลูกคนเดียวที่คิดถึงพ่ออย่างจริงใจ! และยังเข้าใจความต้องการของพ่ออีก!”

        “พ่อคะ สิ่งที่พ่อพูดทั้งหมดก็เพื่อพี่นะคะ หนูเชื่อว่าสักวันเธอจะเข้าใจเอง...” จวีซือเฝยยกมือเช็ดน้ำตาอย่างน่าสงสาร “จริง ๆ หนูก็ไม่ได้โทษพี่หรอกค่ะ แค่รู้สึกน้อยใจนิดหน่อย!”

        เห็นลูกสาวสุดที่รักร้องไห้เสียใจแบบนี้ จวีกั๋วเจิ้งก็โอบกอดเธอด้วยความสงสาร

        “เป็นลูกสาวพ่อเหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้ เธอเป็นหมาที่เลี้ยงไม่เชื่อง พ่อไม่มีทางยอมให้เธอแต่งเข้าตระกูลกงแน่ ไม่งั้นต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะมากดขี่ตระกูลจวียังไงอีก!”

        จวีซือเฝยเห็นท่าทีของพ่อแล้วก็รู้สึกพอใจอยู่ไม่น้อย

        เธอยกมือจับแขนของจวีกั๋วเจิ้งให้เขานั่งลงบนโซฟา “พ่อคะ อย่าโกรธเลยนะคะ ถ้าโกรธจนร่างกายทรุดไปก็ไม่คุ้มกันหรอก พี่อาจจะชอบกงเจ๋ออวี้มากเกินไป ก็เลย...”

        จวีกั๋วเจิ้งหันไปมองจวีซือเฝย แล้วถามเสียงเบาว่า “ซือเฝย ลูกชอบกงเจ๋ออวี้หรือเปล่า”

        “พ่อ… ที่พ่อพูดนี่หมายความว่ายังไงคะ”

        พอได้ยินแบบนี้จวีซือเฝยก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ลึก ๆ แล้วกลับดีใจ เธอฝันอยากแต่งงานกับผู้ชายอย่างกงเจ๋ออวี้มานานแล้ว แน่นอนว่าต้องชอบสิ และ… ถึงไม่ได้ทำเพื่อขัดขวางความสุขของพี่สาว แต่เธอก็ยังยืนว่าชอบกงเจ๋ออวี้อยู่ดี

        จวีกั๋วเจิ้งมองลูกสาวที่นั่งข้าง ๆ อย่างจริงจัง “ความหมายของพ่อก็คือ จะให้ลูกแต่งงานแทนพี่ไปอยู่บ้านตระกูลกง!”

        “ให้หนูแต่ง… พ่อคะ พ่อพูดจริงเหรอคะ แล้วพี่ล่ะ...”

        จวีซือเฝยแสร้งทำเป็นมองพ่อด้วยแววตาสับสน จวีกั๋วเจิ้งก็โบกมือไปมา “ลูกไม่ต้องสนใจหรอก แค่บอกพ่อมา ว่าลูกตกลงจะแต่งงานกับกงเจ๋ออวี้หรือเปล่า!”

        “พ่อ… หนู...”

        ถึงแม้จะดีใจมากแค่ไหน แต่จวีซือเฝยก็ยังแสดงสีหน้าลำบากใจออกมา!

        “ลูกไม่ต้องลำบากใจขนาดนั้นหรอก ถ้าลูกไม่ชอบจริง ๆ พ่อก็จะไม่บังคับให้ลูกแต่ง ลูกเป็นลูกสาวที่แสนดีของพ่อ พ่อจะให้ลูกแต่งงานกับคนที่ลูกรักอย่างแน่นอน!”

        เห็นสีหน้าลำบากใจของลูกสาว จวีกั๋วเจิ้งก็ไม่ได้ตั้งใจจะบังคับ

        ได้ยินดังนั้น จวีซือเฝยก็นั่งไม่ติด รีบจับแขนพ่อไว้แน่น แสร้งทำเป็นว่านอนสอนง่าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “พ่อคะ ถึงหนูจะชอบหานเกาอี้ แต่หนูรู้ว่าถ้าแต่งงานกับกงเจ๋ออวี้จะสามารถช่วยเหลือตระกูลเราได้แน่ ๆ ถ้าพ่อต้องการ… หนูก็ยินดีที่จะสละหานเกาอี้เพื่อครอบครัวค่ะ...