ในสมองหลี่ถิงถิงพลันปรากฏภาพอดีตชาติที่ล่วงเลยผ่านมาแต่ละเหตุการณ์สลักลึกเข้าสู่ห้วงความทรงจำ หากกวาดตามองรอบบริเวณอยากรู้วันนี้ตอนนี้ คือวันที่เท่าไหร่ โอวหยางฮ่องเต้นั่งปกครองปีรัชศกไหน ถ้าจำไม่ผิดตอนอายุสิบสามปีเป็ปีที่อดีตสามีเหนียนซูหยวนสอบจวี่เหรินผ่าน
จากบัณฑิตชิ่วไฉกลายเป็บัณฑิตจวี่เหริน[1]นับจากนี้อีกฝ่ายจะรีบทำหนังสือหมั้นหมายเพื่อถลุงทรัพย์สมบัติของนางและเตรียมเดินทางเข้าเมืองหลวงในอีกสองปีข้างหน้า เช่นนั้นหลี่ถิงถิงจะต้องหลบหลีกการหมั้นหมายนี้อย่างไรดีหัวใจกลัดกลุ้มไม่น้อย จะหนีพ้นน้ำมือสองสามีภรรยาแซ่เหนียนต้องเ้าเล่ห์กว่าต้องรอบจัดเหลี่ยมลับคมกว่า
จังหวะหลี่ถิงถิงหน้าดำคร่ำเครียดขบคิดหาหนทางรอดให้แก่ชีวิตใหม่ในชาตินี้มีสตรีผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบทั้งลากทั้งดึงหมอเฒ่าหนวดสีขาวลากถึงเอวมาด้วย
“อาถิง”เสียงร้อนรนระคนเหน็ดเหนื่อยดังขึ้นจากทางด้านหลังของนาง “อาถิง ป้ามาแล้ว”น้ำเสียงแสนห่วงใยคุ้นหูเช่นนี้ทำให้สาวน้อยหันขวับกลับไปมองพร้อมหยดน้ำตาร้อนผ่าวไหลรินความรู้สึกมากมายถาโถมอีกหน
“ปะ...ป้าลิ่วป้าลิ่ว”
การได้เห็นผู้มีบุญคุณมากล้นพ้นหัวมีชีวิตตัวเป็ๆอีกครั้งทำให้หลี่ถิงถิงรู้สึกแน่นหน้าอกจนต้องยกมือกุมไว้ ทั้งยังคลื่นไส้ มึนหัวในท้องร้อนเหมือนมีไฟสุม นางขยับปากทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออกสักครึ่งคำความตื้นตันใจระคนโศกเศร้าจู่โจมตั้งรับไม่ทัน
“ไม่ต้องร้องป้ามาแล้ว ท่านหมอเฒ่าดูอาถิงเร็วเข้า เมื่อครู่นางเป็ลม” ป้าลิ่วหญิงหม้ายบ้านตรงกันข้ามะโใส่หน้าหมอเฒ่าที่ตนวิ่งพรวดพราดไปตามถึงเรือนเสียงดังลั่นด้วยความใ
คำพูดมากมายกระจุกอยู่ตรงคอหอย น้ำตาหลี่ถิงถิงบดบังภาพเบื้องหน้าการมองเห็นจึงพร่าเลือนทว่าน้ำเสียงแหลมแสนคุ้นเคยทำให้รู้อีกฝ่ายกำลังร้อนรนกระวนกระวายดวงิญญาหวนกลับสู่ร่างเดิมยังปรับตัวไม่ได้ว่าตนอยู่่เวลาไหนของลำดับชะตา
รู้เพียงภาพจำชาติที่แล้วก่อนตายคากองเพลิงทันเห็นป้าลิ่วกับบุตรชายของนาง‘ควานสุน’ ถือไม้กระบองต่อสู้กับพวกโจรปลอมตัว ปากเรียกชื่ออาถิงซ้ำๆ ไม่หยุดสุดท้ายสองแม่ลูกก็สู้ไม่ไหว จะอย่างไรก็เป็เพียงชาวบ้านร้านตลาดกับองครักษ์ทั้งสองโดนคมดาบปาดลำคอตกตายในดาบเดียวต่อหน้าต่อตานาง
“หม้ายลิ่ว!” แม่ค้าร้านเกี๊ยวน้ำวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์อีกคน “อาถิงเป็อะไรข้า...” เห็นนางนั่งตรงนี้นานแล้วไม่ทันเอ่ยคำพูดนี้ป้าลิ่วที่ปากไวกว่าผู้ใดก็โพล่งสวนกลับเสียก่อน
“ชั่วยามก่อนนางเป็ลมนะสิ” ป้าลิ่วขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าว ใบหน้ามืดครึ้มราวกับพายุเข้า “สงสัยยังไม่ทันได้กินข้าวเช้าก็ถูกใช้ให้ออกมาส่งผัก...สองผัวเมียเหนียนใจดำนัก”
ในดวงตาปกคลุมไปด้วยความโกรธยิ่งโกรธน้ำเสียงแม่หม้ายสามีตายแซ่ลิ่วยิ่งดังสนั่นเรียกความสนใจจากพ่อค้าแม่ขายบริเวณนั้นจนผู้คนห้อมล้อมเข้ามา
หมอเฒ่าเห็นผู้คนมุงดูตนตรวจชีพจรให้สาวน้อยร่างผอมบางพลันรู้สึกดีใจคราวนี้แหละเขาจะแสดงฝีมือการรักษาเผยทีท่าเมตตาปรานีต่อสายตามวลชนเรียกคืนความมั่นใจ หมอเฒ่าผู้นี้กำลังประสบปัญหาโรงหมอของตนซบเซาโดนโรงหมอหนุ่มรุ่นเยาว์เหยียบย่ำ
หลี่ถิงถิงได้ยินป้าลิ่วพูดน้ำไหลไฟดับชี้ไม้ชี้มือออกท่าทางประกอบ สมองพลันเปล่งประกาย ‘จำได้แล้ว’ นางย้อนกลับมาในวันประกาศผลสอบจวี่เหริน พอคิดออกหัวใจร่วงดิ่งลงสู่ห้วงทะเลลึกทันทีนางมีเวลาเหลือน้อยแล้วที่จะเปลี่ยนชะตาลมเปลี่ยนทิศได้ต้องเริ่มั้แ่เดี๋ยวนี้
จะไม่มีการหมั้นหมายหลี่ถิงถิงต้องรักษาทรัพย์สมบัติก้อนสุดท้ายของบิดามารดาไว้ให้จงได้นางจะไม่แต่งงานกับคนชั่วอีกในชาตินี้ จะไม่ตั้งครรภ์เ้าก้อนซาลาเปาและไม่ทำงานงกๆเพื่อส่งเบี้ยอัฐให้คนระยำในคราบบัณฑิตใช้สุรุ่ยสุร่ายที่เมืองหลวงอย่างสุขสบายตาบอดชาติเดียวก็เกินพอแต่จะทำอย่างไรเล่า...หากกลับไปวันนี้นางต้องถูกบังคับให้ประทับตราหนังสือหมั้นหมาย
จังหวะนั้นคล้ายมีแสงสว่างสาดส่องแยงเข้าตาหลี่ถิงถิงเงยหน้ามองพบหมอเฒ่าเคราขาวยาวเฟื้อยมือขวาจับชีพจรใบหน้าผู้ชราเคร่งขรึมตั้งอกตั้งใจอย่างมาก ในใจรู้สึกมีความหวังขึ้นมานางบีบน้ำตาให้ไหลมากกว่าเดิม จากนั้นเอนกายโงนเงนราวกับจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่
“ป้าลิ่ว”ทำท่ากระอึกกระอักหายใจไม่ออก
หมอเฒ่าเคราขาวหัวคิ้วขมวดแน่นตะลึงงัน คิดสงสัยอยู่ในใจ ‘อาการของสาวน้อยผู้นี้มิได้หนักหนาสาหัสอันใดร่างกายขาดสารอาหาร ชีพจรเต้นเร็วสับสน เืลมไหลเวียนติดขัดหากรักษาก็แค่ยาต้มชุดเดียว’ยังไม่ทันเอ่ยวาจาใดฝ่ามือป้าลิ่วฟาดบนลาดไหล่หมอเฒ่าเคราขาวเปลี่ยนจากสงสัยกลายเป็ความตระหนกทันควัน
“เร็วเข้าสิ! ตาหมอเฒ่านี่!ลูกชายข้า สุนเอ๋อร์อยู่ไหน มาอุ้มพี่อาถิงของเ้าไปโรงหมอเร็ว”
หม้ายลิ่วร้อนใจตวาดลั่นกลางถนนจัดการเสร็จสรรพไม่รีรอหรือลังเลเหมือนหมอเฒ่าเคราขาว นางท้าวสะเอวป่าวประกาศหาบุตรชายคนเดียว
[1] จวี่เหริน（举人 ）คือการสอบเข้ารับราชการรอบที่สองหลังสอบคัดเลือกระดับท้องถิ่นเป็การสอบคัดเลือกระดับภูมิภาค ผู้ที่สอบ ผ่านรอบนี้เรียกว่า จวี่เหรินมีสิทธิ์รับป้ายเข้าสอบขุนนางรอบสุดท้ายเรียก เคอจวี่
3K
![ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1642422280_6716422.webp)
