่สายของวันนั้นหลังจากที่หลินเฉาได้แยกตัวไปจากคุณชายหลิว หลินเฉาได้ไปพูดคุยและปรึกษากับพ่อของเขาเพราะว่าการจัดก่อสร้างไชน่าทาวน์ ถือว่าเป็งานใหญ่ยิ่งนัก หลังจากที่ทั้งสองคนได้ดูแบบแปลนการก่อสร้างไชน่าทาวน์ได้ลงความเห็นกันว่าจะต้องเปิดรับสมัครช่างฝีมือในแต่ละด้าน ต้องหาช่างฝีมือให้เยอะที่สุดเพราะว่าคุณชายหลิวให้กำหนดเวลาแค่ 1 เดือน จากนั้นสองพ่อลูกตระกูลหลินได้เริ่มลงมือในทันที และได้ทำการติดประกาศเพื่อรับสมัครช่างฝีมือเป็จำนวนมากและค่าจ้างจ่ายมากขึ้นกว่าที่จ้างกันปกติ เพราะหลิวจ้าน้าให้งานเสร็จเร็วที่สุดเพื่อที่จะได้เปิดไชน่าทาวน์ของเขา
ข่าวเื่การก่อสร้างไชน่าทาวน์ ได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ทุกคนในเมืองลิ่วหยางแตกตื่นกันเลยทีเดียวเชียว เพราะได้มีการรับสมัครคนงานและช่างฝีมือเป็จำนวนมาก คนที่ดีใจที่สุดคงจะเป็ชาวบ้านและคนที่ไม่มีงานทำ ชาวบ้านส่วนมากต่างก็รอคอยว่า ไอ้ไชน่าทาวน์ที่มีชื่อแปลกๆ และไม่รู้ความหมายของมัน หน้าตาจะออกมาเป็แบบไหน มันคือที่ที่เอาไว้ทำอะไร นี่คือคำถามที่เกิดกับคนในเมือง ไม่ใช่เฉพาะชาวบ้านตาดำๆที่สงสัยแม้แต่คุณชายตระกูลเศรษฐีหรือคุณหนูตระกูลเศรษฐีและหัวหน้าตระกูลต่างๆก็พร้อมใจกันเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาและรอคอยการเปิดตัวของไชน่าทาวน์ และอยากรู้เหมือนกันว่าใครที่เป็เ้าของ ไชน่าทาวน์
วันนั้นทั้งวันสองพ่อลูกตระกูลหลินได้รับสมัครคนงานและช่างฝีมือเป็จำนวนมาก และได้แบ่งงานกับทุกคนในทันทีเหมือนที่หลิวจ้านได้สอนไว้คือ ช่างที่ก่อสร้างตัวตึกใหญ่ก็ก่อสร้างตัวตึกใหญ่ ช่างที่ทำกำแพงก็ทำกำแพง ช่างที่ก่อสร้างเรือนที่พักก็ให้ไปทำเรือนที่พัก ส่วนคนที่จัดสวนรอบนอกและดูพื้นที่รอบนอกก็ให้ทำรอบนอกให้เสร็จ และที่สำคัญจะเลี้ยงอาหารสำหรับคนงานทุกคน ให้ได้กินอิ่มนอนหลับและมีแรงในการก่อสร้าง คนงานและช่างก่อสร้างพอได้ยินแบบนี้ ก็รู้สึกดีใจเป็อย่างยิ่งไม่ใช่ว่าพวกเขาจะได้เงินอย่างเดียวได้กินอิ่มในทุกๆมื้อด้วย นี่คือการซื้อใจคนและนี้คือการแบ่งงานของหลิวจ้านได้แนะนำหลินเฉาเอาไว้ เพื่อให้งานเสร็จโดยเร็ว
เช้าวันต่อมาสองพ่อลูกตระกูลหลินพร้อมคนงานที่เขาได้รับสมัครได้เริ่มลงมือก่อสร้างในทันที ถือว่าหนี้เป็การก่อสร้างที่รวดเร็วที่สุดในยุคนี้ก็ว่าได้และได้ใช้กำลังคนเยอะที่สุดในการก่อสร้างไชน่าทาวน์ในครั้งนี้
ในส่วนของจุดทำเลที่ตั้งของไชน่าทาวน์ หลิวจ้านได้เลือกทำเลที่ตั้งนอกเมืองลั่วหยางและห่างไปไม่ไกลที่สำคัญยังติดถนนเส้นหลักอีกด้วย เวลามีขบวนสินค้าที่มาค้าขายหรือมีคนมาจากเมืองหลวงก็ต้องผ่านถนนเส้นนี้ ถนนเส้นนี้ยังเชื่อมไปถึงท่าเรือ การขนส่งสินค้าในยุคนี้ มีทั้งทางบกและทางน้ำ อีกประการหนึ่งที่หลิวจ้านเลือกที่ตรงนี้เพราะเขา้าความเป็ธรรมชาติและไม่แออัดเผื่อในอนาคต้าที่จะขยาย ไชน่าทาวน์ ที่สำคัญไชน่าทาวน์ของเขาจะเปิด 24 ชั่วโมง หลิวจ้านมีความคิดที่ว่า ไม่ว่าจะในยุคไหนยอมมีนักท่องเที่ยวยามราตรี ถือว่าเป็ครั้งแรกของการเปิดธุรกิจแบบนี้
ในตอนนี้ คนที่ได้สร้างความแตกตื่นทั่วทั้งเมืองลั่วหยางก็ยังไม่รู้ตัว ว่าเขานั้นได้ทำอะไรลงไป เพราะเขากำลังนอนหลับฝันดีอยู่ในห้องของเขา
“คุณชายเ้าค่ะตื่นได้แล้วเ้าค่ะ”
ก็เป็เหมือนเดิมทุกวันที่จะต้องมีสาวใช้เป็คนมาปลุกหลิวจ้านเสมอ
ที่หลิวจ้านชอบนอน นั้นเพราะว่าในอดีตตอนที่เขายังเรียนหนังสือ เขาแทบไม่มีเวลาได้นอน ไม่มีเวลาได้พักผ่อนฉะนั้นในชาตินี้เขาก็จะนอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ หากไม่มีเื่อะไรสำคัญเขาก็จะพักผ่อน
หลังจากที่หลิวชันได้ยินเสียงสาวใช้ที่ปลุกเขาอยู่ที่หน้าประตู
“ข้าตื่นแล้วพวกเ้าเข้ามาช่วยข้าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที”
ตอนแรกๆหลิวจานอายอยู่บ้าง แต่หลังๆก็เริ่มชินกับการช่วยเหลือของหญิงสาวรับใช้ทั้งสองคน พอทำอะไรเสร็จเรียบร้อยหญิงสาวรับใช้ทั้งสองได้ไปยกอาหารมาให้หลิวจ้านกินในตอนเช้า จะบอกว่าเช้าก็ไม่ได้เพราะนี้มันก็สายแล้ว
“เ้าไปเรียกพ่อบ้านจางมาให้ข้าที”
“ได้เ้าค่ะ”
“คุณชายมีอะไรให้ผู้น้อยรับใช้ขอรับ”
"ในเมืองลั่วหยางมีร้านที่พอจะตัดชุดได้บ้างหรือไม่ และยังสามารถตัดได้เป็จำนวนมากข้าจะให้ท่านพาข้าไปที่นั่น
“ได้เลยขอรับ ไม่ทราบว่าคุณชายจะไปที่ร้านทำไมขอรับ ทำไมไม่ให้ผู้น้อยไปคนเดียวก็ได้”
“ทำไมเ้าชอบถามคำถามข้ามากนัก”
“ผู้น้อยขออภัยคุณชาย แล้วจะไปตอนไหนขอรับ”
“ตอนนี้”
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ได้นั่งรถม้าออกไปด้วยกัน ในขณะที่นั่งรถมาหลิวจ้านได้เลิกหน้าต่างผ้าม่านเพื่อชมทิวทัศน์ภายในเมือง รู้สึกว่าวันนี้ภายในเมืองลั่วหยาง คนค่อนข้างจะน้อยกว่าตอนแรก หลิวจ้านคงไม่รู้ว่าในตอนนี้ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ยากจนหรือแม้กระทั่งร้านขายของเล็กๆภายในเมืองก็ได้ไปทำงานให้กับเขาที่ไชน่าทาวน์เพราะจ่ายค่าตอบแทนที่มากกว่ากำไรจากการขายของ ผ่านไปได้สักพักรถม้าก็ได้หยุดลงที่หน้าร้านร้านหนึ่ง น่าจะเป็ร้านที่หลิวจ้าน้า
หลิวจ้านลงจากรถ ได้ยืนมองดูที่หน้าร้าน การตกแต่งรอบนอกถือว่าดูดีทีเดียว ดูมีทรงและกลิ่นอายของร้านเสื้อผ้าทีเดียว หลิวจ้าน ได้เดินเข้าไปในร้าน มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาหาเขา
“ไม่ทราบว่าคุณชายสนใจจะซื้อเสื้อผ้าแบบไหนดีเ้าค่ะ”
“เดียวข้าขอเดินดูรอบๆร้านก่อน”
“ได้เ้าค่ะ”
หลิวจ้านได้เดินดูรอบๆร้าน ส่วนมากจะเป็เสื้อผ้าของสตรี ของบุรุษ จะมีน้อยกว่ามาก แต่ก็ถือว่าฝีมือการออกแบบสวยทีเดียว
“ที่ร้านของเ้ามีการตัดชุดให้หรือไม่”
“มีเ้าค่ะไม่ทราบว่าคุณชาย้าชุดแบบไหน หรือจะให้ร้านของพวกเราออกแบบให้เ้าค่ะ”
“ข้ามีแบบของข้าอยู่ แค่้าให้ร้านของพวกเ้าตัดให้ก็พอ”
หลิวจ้านได้ยื่นแบบให้แม่นางคนนั้นดู หลังจากที่นางได้ดูแบบแล้วก็รู้สึกว่าชุดแบบนี้คือชุดอะไร เพราะมีรูปร่างที่แปลกตาเป็อย่างมาก และที่สำคัญมันสวยมาก จนนางไม่อาจละสายตา
“แม่นางเ้าสามารถทำออกมาได้หรือไม่”
นางกับมาได้สติอีกครั้ง
“เรียนคุณชาย ข้าขอภาพวาดของท่านไปให้คนที่อยู่ชั้นสองดูสักครู่ได้หรือไม่”
“คงจะไม่ได้หรอกแม่นาง ถ้าเ้า้าเอาภาพไป ข้าก็จะขอไปด้วย”
“ท่านรอข้าสักครู่เดียวข้าลงมา”
นางก็ได้คืนภาพวาดให้กับหลิวจ้านและเดินขึ้นไปบนชั้น 2 ผ่านไปไม่นานนางได้เดินลงมาหาหลิวจ้าน
“เชิญคุณชายตามข้ามาเ้าค่ะ แค่คุณชายนะเ้าคะ”
ได้ยินแบบนี้หลอวจ้านบอกให้พ่อบ้านจางรออยู่ข้างล่างส่วนตัวเขาจะขึ้นไปที่ชั้น 2 ข้างบนชั้น 2 จะมีอะไรให้ข้าตื่นเต้นหรือเปล่านะ
รอติดตามตอนต่อไป
188
