“ผมไม่สามารถบอกถึงแหล่งที่มาได้ แต่ผมสามารถยืนยันได้ว่ามันเป็ของผมมาั้แ่ต้น และอย่างถูกต้อง..” เฟยกล่าวพร้อมกับหยิบถ้วยชาที่ถูกเสิร์ฟขึ้นมาจิบเบาๆ พิภพที่เห็นอย่างนั้นก็ไม่ว่าอะไร เขาทำเพียงแค่ยิ้มรับอย่างใจเย็นเท่านั้น
“อย่างนั้นก็ค่อนข้างแย่หน่อยนะครับ.. ราคาของมันกำลังดี หากคุณสามารถบอกที่มาของมันได้สักนิด กระผมอาจจะตัดสินใจซื้อ-ขายมันไปแล้ว” พิภพกล่าวพร้อมกับสีหน้าปั้นยิ้มดังเดิม
“ผมได้พูดออกไปอย่างชัดเจนแล้ว ถ้าคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็สุดแล้วแต่.. แต่ว่าถ้าพวกคุณ้าที่จะทำในสิ่งที่กำลังคิดแล้วล่ะก็ ผมคงต้องบอกว่าพวกคุณกำลังเล่นผิดคนแล้ว.. ยาพิษอย่างนั้นเหรอ ช่างเป็มุกที่เก่าแก่อะไรเช่นนี้..”
เฟยกล่าวพร้อมจิกตามองที่ชายตรงหน้า ส่วนพิภพที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับเหวอไปเล็กน้อย เฟยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทำอะไรเพิ่มเติม ลูกไฟจากเวทย์พื้นฐาน ‘บอลไฟ’ ได้ปรากฏขึ้นที่มืออีกข้างหนึ่งทันที...
“เป็แค่พวกระดับ 3 คิดอยากจะลองของ.. การซื้อ-ขายครั้งนี้จบลงแล้ว ผมไม่้าทำธุรกรรมกับพวกหมาลอบกัด..” เฟยเอ่ยกล่าว ก่อนที่ทั่วทิศทางของห้องรับรองแห่งนี้จะปรากฏผู้คนอีก 5 คน ซึ่งพวกเขาเ่าั้คือเหล่านินจานักฆ่าของเดอร์คอยน์ แม้ว่าพวกมันจะเก่ง แต่ก็ไม่คนามือของเฟยเลยสักนิด..
“เดี๋ยวก่อน! พวกแกกลับไปก่อน... ต้องขออภัยท่านผู้มีเกียรติ ทางเราเพียงแค่มีความสงสัยเกี่ยวกับพลังของท่านเล็กน้อยเท่านั้น โปรดอย่าได้ถือสากับความโง่เขลานี้ด้วยเถอะ..”
พิภพกล่าวสั่งเหล่านินจา ก่อนจะลุกตัวขึ้นยืนโค้งขออภัยแก่เฟย ในใจของเขาก็ยังคงสงสัยเื่พลังที่ชายคนนี้ใช้อยู่ ซึ่งมันแตกต่างจากพลังปราณเป็อย่างมาก และลูกไฟที่อยู่ในมือนั้นอีก ต่อให้ระดับลมปราณระดับ 5 ก็ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้เช่นกัน ถ้าชายคนนี้้าที่จะฆ่าล้างพวกเขาทุกคนที่อยู่ที่นี่ มันก็คงจะไม่ใช่เื่ยากเย็นอะไร มีแต่ต้องยอมรับ และขอโทษไปตามระเบียบเท่านั้น..
“ถ้าพวกคุณทำเช่นนี้กับแขกของพวกคุณทุกคน ผมละสงสัยจริงๆว่าเดอร์คอยน์ดำรงอยู่มาถึงปัจจุบันได้อย่างไร.. หรือว่าพวกคุณทำการปล้นพวกเขาต่ออีกทีหนึ่งเช่นนั้นเหรอ..” เฟยกล่าวพร้อมกับกำมือของตนเอง ลูกไฟที่เคยมีก็หายไปในชั่วพริบตาเดียว
“ไม่ใช่เช่นนั้นแน่นอนขอรับ.. แขกผู้มีเกียรติโปรดใจเย็นๆ อย่างที่แจ้งให้ทราบก่อนหน้านี้ ทางเราแค่สงสัยพลังของคุณเท่านั้น เพราะมันเป็พลังที่ไม่คุ้นเคย จึงทำการตรวจสอบ.. โปรดอภัยให้กับความหยาบคายของกระผมด้วยขอรับ..” พิภพกล่าว เฟยที่ได้ยินอย่างนั้นก็สะบัดมือเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืน..
“ช่างมันเถอะ!.. ถือว่าเื่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน..ผมคงคิดผิดเองที่หาคนกลางมารับซื้อมัน น่าจะขายให้กับคู่ค้าอื่นตรงๆจะดีกว่า ดัดแปรงนิดหน่อยก็น่าจะขายได้ในราคาพอๆกันแล้ว..” เฟยกล่าวเสร็จก็เดินออกจากโซฟาที่นั่งไปทางประตู บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับเหงื่อตก หน้าที่ก็ต้องทำ แต่จะให้สู้กับคนที่ไม่มีทางชนะ แถมยังอาจจะตายได้ มันก็ไม่คุ้มค่าสักเท่าไร...
“28,000!.. ทางเราสามารถซื้อเหมาได้สูงสุดในราคานั้นขอรับ.. ทั้งนี้ก็เพื่อเป็การขออภัยที่ทางเราล่วงเกินไปก่อนหน้านี้ขอรับ..” พิภพกล่าว สถานการณ์ในตอนนี้เขาต้องยอมจ่ายเงินจำนวนมาก และเรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้กำไรอะไรเลยจากมัน แต่เพื่อรักษาลูกค้าอันทรงเกียรติเช่นเขาผู้นี้เอาไว้ เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด เฟยที่ได้ยินก็หันหน้ามาหรี่ตามองอีกครั้ง..
“ได้!.. ผมจะทำการซื้อ-ขายกับทางคุณ เพียงแต่คุณต้องรับซื้อเป็จำนวน 200,000 เหรียญทองในราคาเหรียญละ 28,000 บาท.. ว่ายังไงล่ะ จะรับซื้อหรือเปล่า ถ้าไม่ผมจะได้กลับ..” เฟยกล่าว
“แน่นอนขอรับแขกผู้มีเกียรติ.. ทางเรายินดีรับซื้อ-ขายกับคุณแน่นอนขอรับ” หลังจากที่เฟยกล่าวจบ เ้าพิภพผู้จัดการหน้าเืก็เปลี่ยนท่าทีเป็ยิ้มแป้น แม้ว่าการซื้อ-ขายนี้จะทำผลกำไรได้น้อย แต่ถ้าด้วยจำนวนที่มากขึ้นอย่างนี้กำไรก็จะมากขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน..
“อื้มม ค่อยน่าฟังหน่อย.. ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มทำการซื้อ-ขายกันต่อเถอะ!” หลังจากที่เฟยกล่าวจบ เขาก็บอกให้อีกฝ่ายเตรียมห้องรับรองเพื่อเก็บทอง แม้ว่าพิภพจะสงสัยว่าเขาจะเอาทองเข้ามายังไงก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากจะถามให้มากความ เขารีบสั่งคนของตัวเองจัดเตรียมในทันที บางทีแขกผู้นี้คงจะมีคนของเขารอรับส่งทองอยู่ภายนอกก็เป็ไปได้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิด เพราะสิ่งที่ชายคนนี้กระทำ...
“ช่องว่างมิติเก็บของในตำนาน!... เื่จริงเหรอเนี้ย” พิภพกล่าวหลังจากได้เห็นความน่าอัศจรรย์ใจนี้ ช่องว่างมิติเก็บของมีอยู่แค่ในเื่เล่าขานต่อๆกันมาเท่านั้น เท่าที่มีในบันทึกของโลกเื้ันี้ บุคคลที่ใช้มิติเก็บของอย่างนี้ได้มีเมื่อราวๆ 2 พันปีก่อนเห็นจะได้แล้ว
“ทำหน้าเหวอแบบนั้นทำไม.. ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถมีช่องมิติเก็บของได้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ.. อ่า! แล้วก็อย่าลืมจ่ายเงินเข้าบัญชีของผมให้ครบตามจำนวนด้วยล่ะ.. ถ้าไม่ครบคงจะรู้ใช่ไมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
เฟยกล่าวเื่ที่ใครหลายคนคิดว่าสุดยอดให้กลายเป็เื่ธรรมดาในทันที พิภพที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าทั้งๆที่ยังอ้าปากค้างอยู่เลย ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็จังหวะ และคิดในใจว่าโชคดีแค่ไหนที่ใส่แค่ยาพิษลงไปในแก้วน้ำชา ถ้าเปลี่ยนเป็ให้คนมาล้อมบังคับถึงแหล่งที่มาของทองแล้วล่ะก็ ไม่อยากจะคิดเลย..
“เข้าใจแล้วขอรับ.. ทางเราขอตรวจสอบจำนวนของมันเล็กน้อย โปรดรอสักครู่.. เชิญที่ห้องรับรองขอรับ” พิภพกล่าวก่อนจะเรียนเชิญเฟยกลับไปยังที่ห้องรับรองดังเดิม และเขาก็ยังได้สั่งให้พนักงานของเดอร์คอยน์เร่งนับจำนวนให้เสร็จโดยเร็ว เพราะเขาไม่้าให้คนระดับนี้ต้องรอนาน..
ในระหว่างที่รอพนักงานนับ พิภพก็ชวนเฟยคุยเพิ่มเติม ทางด้านเฟยเองก็อยากจะรู้บรรทัดฐาน และสามัญสำนึกของคนในโลกเื้ันี้ด้วยเช่นกัน แม้ว่าการพูคคุยใน่เวลาแรกๆพิภพจะค่อนข้างเกร็งๆไปสักหน่อย แต่เมื่อเวลาผ่านไปความเกร็งตัวเ่าั้มันกลับไม่ได้หายไป มันกลับเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะว่าชายตรงหน้ากล่าวถึงเื่พลังลมปราณขั้นสูง และอีกหลายข้อมูลที่เขาคิดว่าแม้แต่พวกระดับสูงๆขององค์กรเดอร์คอยน์อาจจะยังไม่เคยรับรู้..
“...จริงสิ! ถึงก่อนหน้านี้คุณจะหยาบคายกับผมไปหน่อย แต่มันก็ถือว่าเป็บุญวาสนาที่ทำให้เราได้มาพบกัน.. อื้มมม อันนี้อาจจะพอช่วยให้คุณเลื่อนจากระดับ 3 ที่ติดอยู่คอขวดขึ้นเป็ระดับ 4 ได้อย่างไม่ยากเย็นอะไรนัก.. รับไปสิ!..” เฟยกล่าวก่อนจะหยิบเม็ดยารวบรวมลมปราณระดับต่ำให้กับพิภพ
เขาจะต้องขอบคุณเ้าเพื่อนยาก ‘เทียนหลง’ แกรนด์มาสเตอร์ด้านพลังลมปราณ แถมยังเป็ถึง ‘จักรพรรดิลมปราณ’ ที่โลกเมจิกเอิร์ท แม้ว่าพวกเขาจะเคยเป็ศัตรูกันมาก่อน แต่อาจจะเพราะว่าอายุของพวกเขาใกล้เคียงกับสิ่งที่เรียกว่าะ วันเวลาค่อยๆทำให้พวกเขากลายเป็เพื่อน และคู่มือซ้อมพลังให้แก่กันและกัน แม้ว่าของขวัญที่มันเคยให้เขามาอย่างขำๆ เพราะว่าเขาไม่สามารถใช้งานมันได้ รวมถึงความรู้ งานวิจัยที่มันชอบบ่นๆให้ฟัง ไม่คิดเลยว่ามันจะมีประโยชน์กับเขาในวันนี้
‘จะว่าไป.. มันจะเป็ไงบ้างแล้วนะ หลังจากที่ข้าผู้นี้ไม่อยู่ คงจะไม่ได้ร้องไห้งอแงขี้มูกโป่งอยู่หรอกนะ ฮ่าๆ’ เฟยกล่าวคิดในใจพลางวางเม็ดยานั้นในมือของพิภพ ผู้จัดการที่เขาเพิ่งจะพบในวันนี้
“..ยารวบรวมลมปราณระดับสูง และบริสุทธิ์ขนาดนี้... กระผมนับว่าเป็เกียรติอย่างมากที่ท่านได้มอบสิ่งนี้ให้กับกระผมขอรับ..” พิภพกล่าวอย่างตื่นเต้น เพราะยาลมปราณระดับสูง แถมความบริสุทธิ์ของมันยังสมบูรณ์แบบ อีก 10 ไม่สิ! คงอีกสัก 100 ปีคงจะมีให้เห็นอีกครั้งเป็แน่ ช่างเป็บุญตาของเขาจริงๆ
“หืออ เดี๋ยวก่อน!...” เฟยที่ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวออกมาเขาก็ใเล็กน้อย ก่อนจะหยิบยาระดับสูง และระดับกลางออกมาเปรียบเทียบกับยาที่เขาให้อีกฝ่ายไป..
“อื้มมม ก็ถูกแล้วนี่นา..โทษที ผมนึกว่าให้เม็ดยากับคุณผิดไป..” เฟยกล่าวพร้อมกับเก็บยาทั้งสองเม็ดกลับไปไว้ในมิติเก็บของเช่นเดิมท่ามกลางความอึ้งกิมกีของพิภพ
‘บ้าน่า!.. ความเข้มข้นของเม็ดยาทั้งสองนั้นมันคืออะไรกัน.. เม็ดที่อยู่ในมือของเราเทียบไม่ติดเลย’ พิภพกล่าวกับตัวเองในใจ เหงื่อของเขาเริ่มซึมๆออกมาเป็ทางไหลยาว ชายผู้นี้จะทำให้เขาใไปได้มากถึงไหนกันอีกนะ และแล้วเขาก็ตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง พิภพลุกขึ้นยืนก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าของเฟย
“โปรดรับกระผมเป็ศิษย์ด้วยเถอะขอรับ..” พิภพกล่าวพร้อมกับเขกหัวลงกับพื้นเสียงดังลั่นห้อง..
“หืออ ผมไม่้ารับศิษย์เพิ่มแล้ว ที่มีอยู่ก็เป็ร้อยๆพันๆคนแล้ว ไม่ไหวหรอก.. อีกอย่างพลังของพวกเรามันคนละสายกัน ผมคงจะแนะนำ หรือชี้แนะอะไรให้ไม่ได้หรอกนะ..” เฟยกล่าวปฏิเสธไปพร้อมกับเหตุผล แม้ว่าพิภพที่ได้ยินจะแอบเสียใจก็ตาม แต่เมื่อได้ฟังเกี่ยวกับสายพลังแล้วเขาก็เข้าใจส่วนหนึ่ง..
“ถ้าอย่างนั้น.. กระผมขออนุญาตเรียกท่านว่า ‘ท่านปรมจารย์’ ได้หรือไม่ขอรับ” พิภพกล่าว
“อื้มม ก็ได้อยู่หรอก เมื่อหลายร้อยปีก่อน ผมก็ถูกเรียกอย่างนั้นอยู่..” เฟยกล่าวตอบพลางกุมคางคิด และมันก็เป็อีกครั้งที่เขาพูดสิ่งที่มันเหนือมัญสำนึกของคนออกมาอีกครั้ง
“หลายร้อยปีก่อน? ท่านปรมจารย์ขอรับ.. กระผมขอเสียมารยาทถามถึงอายุของท่านได้หรือไม่ขอรับ” พิภพกล่าวถาม ส่วนเฟยก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร เขาตอบกลับไปด้วยตัวเลขแบบประมาณการ ซึ่งมันก็ทำให้พิภพถึงกับอ้าปากค้างไปอีกรอบ..
3K
