“นายท่าน..มีข่าวจากหอประมูลขอรับ”หลุนคุนเมื่อได้รับข่าวที่คิดว่านายของตนจะต้องรู้สึกพอใจแน่ๆก็รีบเข้ามารายงานทันที
“อืม..ว่ามาสิ”
“มีสมุนไพรวิเศษและสัตว์อสูรเข้าประมูลขอรับนายท่านจะเข้าไปที่หอประมูลหรือไม่ขอรับ”
“สัตว์อสูรยังงั้นหรือ เป็ชนิดไหนกันและแคว้นใดนำมาประมูลทำไมเขาไม่เก็บไว้เอง”
“เหยี่ยวเหมันต์มีคนจากแคว้นวารีนำมาประมูลและไม่ใช่ผู้ฝึกปราณ ซ้ำสัตว์อสูรก็มีอาการาเ็มากด้วยขอรับ”
“คงจะหาทางใช้งานไม่ได้จึงต้องเอามาประมูลคนแคว้นเหมันต์คง้าไว้เป็แน่แล้วสมุนไพรวิเศษล่ะเป็ชนิดใดแล้วแคว้นใดนำมาประมูล”
“ท้ออัคคีสองผลท้อทิพย์มรกตสองผลแล้วยังมีกล้วยไม้เหมันต์อีกสองดอก ผู้นำประมูลคือแม่นางคนนั้นขอรับนายท่าน”
‘เป็นางหรือแล้วนางเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลไป๋กันแน่’เทียนหรงรู้สึกสงสัยเพราะสมุนไพรวิเศษทั้งหมดที่กล่าวมาเขาคุ้นเคยกับมันดีคงมีแค่ตระกูลไป๋เท่านั้นแหละที่มีไว้ใน
“นางได้บอกนามไว้หรือไม่”
“ไม่ได้บอกขอรับแต่..นางบอกว่านางเป็แค่แม่ค้าขายสมุนไพรธรรมดาๆ ขอรับ”
ฮ่าๆๆๆๆๆ“แม่ค้าหรือ..สมุนไพรธรรมดาหรือ หากว่ามันธรรมดานางคงจะมีเป็สวนกระมัง”เขาอยากสบถต่อหน้านางยิ่งนักแต่ก็เกรงใจความงามของนางซึ่งเขาทำไม่ลงแน่ๆมารดามันเถอะ! ในที่สุดเขาก็อดที่จะสบถในใจไม่ได้อยู่ดี...
ที่หลงเทียนหรงพูดไม่ผิดเลยสักนิดนางไม่ได้แค่มีเป็สวนหรอกแต่นางอยู่มีเต็มมิติต่างหากล่ะ
“นางช่างอารมณ์ขันยิ่งนักเ้าว่าไหมหลุนคุน”
“ขอรับนายท่านแล้วยังมีอีกขอรับนางฝากสิ่งนี้ไว้ให้ท่านด้วย” หลุนคุนบอกกับเ้านายแล้วจึงหยิบหีบหยกใบเล็กออกมายื่นให้ต่อหน้า
“สิ่งใดกันที่นางฝากไว้ให้ข้านางรู้จักข้าเช่นนั้นหรือ” เทียนหรงถามอย่างสงสัย เพราะมั่นใจว่าเขาและนางยังไม่เคยพบเจอกันแน่นอนแต่ไม่นับที่เขาแอบดูนางในวันนี้เทียนหรงเปิดหีบหยกออกช้าๆ หยก..ใช่มันคือหยกนางมอบของแทนใจให้เขาเช่นนั้นหรือ
“หลุนคุน เ้าว่ามันคือสิ่งใดกัน”
“หยกขอรับนายท่าน มันคือหยก”
“ข้ารู้ว่ามันคือหยกเ้าไม่คิดว่ามันคือของแทนใจจากนาง ที่มอบให้กับข้าหรอกหรือ”
“ข้าคิดว่ามันดูประหลาดเกินกว่าจะเป็ของแทนใจขอรับ”โธ่..นายท่านช่างคิดได้ ของแทนใจแบบไหนกันจะอัปลักษณ์เช่นนี้เล่า ดูก็รู้ว่าเ้านายของเขากำลังเข้าข้างตังเองเห็นๆ
“เพราะว่านางไม่เหมือนใครอย่างไรเล่าของแทนใจธรรมดาสามัญเช่นผู้อื่นนางจะเอามาให้ข้าทำไมฮึ” นางไม่ธรรมดาจริงๆ นั่นแหละขนาดอยู่ในชุดที่มิดชิดยังน่ามองและดูยั่วยวนขนาดนั้นหลงเทียนหรงกล่าวพลางในใจก็คิดเห็นใบหน้านวลผ่องนั้นอย่างเลื่อนลอย
‘นายท่าน ท่านคิดไปไกลเกินไปแล้ว’
‘หืม..เสี่ยวเสอเ้าตื่นแล้วหรือ’
‘ข้าตื่นได้สักพักแล้วขอรับนายท่าน’
เสี่ยวเสอคืองูอัสนีม่วงลายดำตัวน้อยที่เทียนหรงและสหายรักได้พบเจอในหุบเขาหมื่นิญญาตอนนั้นพวกเขาเห็นมันลอยมากับสายน้ำด้วยอาการาเ็หนักจึงได้ช่วยขึ้นมาแต่อาการของเ้างูน้อยนั้นหนักเกินไปเกรงว่าจะไม่รอด มีทางรอดเดียวคือต้องมีคนทำพันธะเป็ผู้สัตว์อสูรเพื่อสัตว์อสูรจะได้เข้าไปพักและรักษาตัวภายในตราพันธะสัญญาและจะได้รับปราณจากเ้านายช่วยรักษาสหายของเทียนหรงจึงได้ขอให้เขาและเ้างูทำพันธะสัญญาต่อกันซึ่งเทียนหรงและงูน้อยก็ยินยอมสหายของเทียนหรงที่เป็ผู้ใช้อักขระได้วาดอักขระพันธะสัญญาขึ้นมาและเหตุนี้เองเทียนหรงจึงเป็คนเดียวในตระกูลหลงที่มีสัตว์อสูรในพันธะสัญญา
“หลุนคุนทำทุกวิธีให้นางได้พักที่ชั้นบนของโรงเตี๊ยมฝูหยาง รีบไปได้แล้วเร็วเข้า”
“ขอรับนายท่าน” หึๆพวกเขาคงจะมีนายหญิงเร็วๆ นี้แน่ เื่นี้จำเป็อย่างยิ่งที่ท่านผู้นำตระกูลจะต้องรับรู้
‘นี่ข้าพลาดสิ่งใดบ้างนายท่าน’
‘ตื่นขึ้นมาเ้าก็สอดรู้สอดเห็นทันทีเลยนะเ้างูน้อย’
‘ตอนนี้ตัวข้าไม่น้อยแล้วนะขอรับ นายท่านให้ข้าออกไปได้หรือไม่ข้าอยากจะเห็นหน้านายหญิงแล้ว’
‘นางยังไม่ได้เป็’
‘เดี๋ยวก็เป็ขอรับ’
‘รู้ดีเสียจริง เ้ายังไม่ต้องออกมานะเสี่ยวเสอข้าจะต้องเข้าประชุมสำนัก’
เวลาเดียวกันในตัวเมืองหลง...
“เรามาช้าไปใช่หรือไม่โรงเตี๊ยมทั้งหมดถูกจองไม่มีเหลือแล้ว”
“ยังมีอีกที่หนึ่งนะขอรับที่เรายังไม่ได้ไปโรงเตี๊ยมฝูหยางยังไงล่ะนายหญิง”
“ท่านคิดว่ามันจะเหลือหรือ โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งขนาดนั้นคงเต็มั้แ่วันแรกแล้ว”นาง้าที่พักถึงจะเล็กเท่ารูหนูก็เอา นางขอแค่นั้นแล้วค่อยเข้าไปนอนในมิติก็ได้หรือจะวาปไปหุบเขาหมื่นิญญาดี อา..ไม่ได้ๆ
“ไปเถอะขอรับไม่ลองไม่รู้”
โรงเตี๊ยมฝูหยางเป็โรงเตี๊ยมสาขาของตระกูลหยางผู้เป็เ้าของคือนายหญิงตระกูลหลง หยางจี และยังเป็เ้าของเหลาอาหารอวี้หยางสาขาเมืองหลงอีกด้วย
“นั่นนางมาแล้วหลงจู๊ท่านจำที่ข้าบอกได้หรือไม่”
“อืมๆ..ข้าจำได้ๆ ท่านหลุนคุนโปรดวางใจ”
หลังจากออกจากหอประมูลไป๋ลี่หลินก็ตระเวนหาที่พักแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีห้องเหลือสักที่แม้แต่ห้องที่ว่าเล็กเท่ารูหนูก็ยังไม่มีให้นางได้เข้าพักนางเหนื่อยมากและ้าที่พักเหลือเกินนี่คงเป็ที่สุดท้ายแล้วกระมัง ถ้าไม่ได้อีกนางจะวาปไปหุบเขาหมื่นิญญาให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยคอยดู
ลี่หลินเงยหน้าขึ้นมองป้ายของโรงเตี๊ยมอย่างทำใจเอาไว้แล้วว่าต้องชวดแน่ๆโรงเตี๊ยมระดับนี้จะเหลือรึ แต่ก็ต้องลองดูอย่างที่ต้าฝูแนะนำ เพียงแค่นางและอสูรหนุ่มหนุ่มย่างก้าวเข้ามาข้างในเสียงสนทนาอื้ออึงก็พลันหยุดลงหลายคนที่เคยเห็นนางที่เหลาอาหารมาแล้วก็ได้แต่เพียงหวังว่าจะได้เห็นใบหน้านางภายใต้หมวกผ้าโปร่งสีดำนั่น
“ช่างเป็สตรีที่น่าค้นหา” คุณชายท่านหนึ่งเอ่ยออกมา
“ข้าจะไปเสนอที่พักให้กับนาง” บุรุษอีกคนลุกขึ้นพร้อมกับเดินตรงรี่เข้าไปหาสตรีที่เขาหมายปอง
หมับ!!! “แม่นาง...อั๊กอ๊ากกก แขนของข้า!!!” ผู้ใช้ธาตุเหมันต์ไม่ผิดแน่
“ปล่อยมือ!”
“แม่นาง ข้า..ข้าขออภัยข้าปล่อยแล้วท่านเป็คนแคว้นเหมันต์หรือ”
“.......”ไป๋ลี่หลิน..อะไรกันแค่ใช้ธาตุเหมันต์ได้จำเป็จะต้องเป็คนของแคว้นเหมันต์ด้วยหรือ
“แล้วแขนข้าล่ะแม่นางมันยังเป็น้ำแข็งอยู่ท่านจะไม่ช่วย”
“หาผู้ใช้ปราณธาตุอัคคีช่วยสิให้ไวเข้าล่ะ หึๆ”
“ข้าบอกแล้วว่านางไม่ธรรมดา” คุณชายอีกโต๊ะหันหน้าไปพูดกับสหายหลังจากนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างสนุกสนาน
“เ้าพูดเมื่อใดกัน” แล้วเสียงซุบซิบก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
หลังจากเหตุการณ์ได้สงบลงไม่ถึงสิบลมหายใจด้วยซ้ำเพราะมันเกิดขึ้นไวและจบลงไวเหลือเกิน
“แม่นาง..ข้าเป็หลงจู๊ของที่นี่ต้องขออภัยอย่างยิ่งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นคุณชายท่านนั้นคงจะไม่ได้ตั้งใจแม่นางอย่าได้ถือสาเลยนะขอรับ”
“หลงจู๊ท่านอย่ากังวลไปข้าเพียงแค่ใเล็กน้อยเท่านั้น”
‘โชคดีของข้าจริงๆที่ข้ายังไม่เคยทำให้ท่านในายหญิง’ เป็เสียงครวญในใจของต้าฝูที่มักจะถูกนางขู่บ่อยๆแต่ก็ไม่เคยโดนแช่แข็งซักที
“ที่นี่ยังพอมีห้องพักเหลือให้ข้าบ้างหรือไม่ข้าไม่เกี่ยงขนาดของห้องหรอก”
“มีแน่นอนขอรับเพื่อเป็การขอโทษจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ทางเรายินดียกห้องบนสุดของโรงเตี๊ยมให้ท่านพักโดยไม่คิดเงินขอรับ” หลงจู๊ตอบอย่างยินดีจนออกนอกหน้าอย่างน้อยเขาก็มีข้ออ้างที่จะยกห้องของคุณชายรองให้นางไปโดยไม่ให้ผิดสังเกตแล้วล่ะ
“ทำไมล่ะโรงเตี๊ยมท่านไม่ได้ผิด หากข้าเข้าพักโดยไม่จ่ายเงินมันคงไม่ดีท่านคิดเงินไปเถอะข้ามีเงินและพาข้าไปดูห้องได้เลย”
“ขอรับ เชิญตามข้ามา” หรงจู๊ได้พานางขึ้นไปชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมฝูหยางซึ่ง้าจะมีห้องพักเพียงแค่สองห้องเท่านั้น
ครืดดด…“ท่านแน่ใจนะว่าเป็ห้องนี้มันดูกว้างขวางและหรูหราเอาการข้าแปลกใจที่มันยังเหลืออยู่แล้วท่านคิดข้ากี่ตำลึงล่ะ ข้าจะพักอยู่ที่นี่สามวันจนกว่าจะจบงานประมูล”
“เป็ห้องนี้แน่นอนขอรับมันเป็ห้องพิเศษจะเปิดใช้เมื่อจำเป็ข้าคิดคืนละหนึ่งตำลึงทองท่านพอใจหรือไม่ขอรับ”
“แน่นอนข้าย่อมพอใจ” ห้องดีเลิศถูกขนาดนี้มีที่ไหนไม่เอาก็บ้าแล้ว
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนแล้วข้าจะส่งเด็กรับใช้มาให้”
“ไม่ต้องๆ ข้าไม่้าเด็กรับใช้ และข้าก็้าความเป็ส่วนตัวหวังว่าท่านคงจะเข้าใจ”
“ขอรับ ข้ารับรองได้ว่าจะไม่มีผู้ใดมารบกวนท่านบนนี้แน่นอน”นิสัยเหมือนคุณชายรองไม่ผิดข้าจัดการให้ท่านสำเร็จแล้วนะขอรับคุณชายต่อไปท่านก็ต้องจัดการเองแล้ว
ภายในห้อง...
“ต้าฝูหากข้าจะวาปไปหุบเขาิญญาข้าต้องทำยังไงบ้าง”
“ท่านเข้ามิติไปก่อนแล้วให้นึกถึงจุดใดก็ได้ที่ท่านจดจำได้เพียงเท่านั้นเองจะกลับมายังห้องนี้ท่านก็ทำเหมือนเดิมแค่นึกถึงสถานที่นั้นๆและเข้าออกผ่านมิติของท่านก็ได้แล้วขอรับ”
“มันง่ายดายปานนั้นเชียวแล้วถ้าข้านึกถึงสถานที่ที่ข้าจากมาล่ะข้าจะไปยังโลกโน้นได้หรือไม่” มันน่าลองไม่ใช่หรือ
“ไม่ได้ขอรับห้วงของมิติมันห่างกันเกินไปท่านจวินเคยลองมาแล้วนายหญิงมีสิ่งใดที่ยังห่วงอยู่ที่โน่นหรือขอรับ”
“ไม่มีหรอกครอบครัวของข้าพ่อแม่ก็ไม่มีแล้ว พี่น้องที่ยังอยู่ก็แยกย้ายหายหน้ากันไปหมดชีวิตข้าที่โลกโน้นมีแค่ยายหนูคนเดียวเท่านั้น”
“ข้าแค่อยากกลับไปซื้อของอร่อยๆมาเก็บไว้เท่านั้น ถ้าข้ารู้ล่วงหน้าว่าจะได้มาที่นี่ ข้าจะซื้อของเข้ามาเก็บไว้ในมิติให้หมดเงินในธนาคารเลยเชียว”
“ข้าก็นึกว่าท่านกำลังคิดถึงคนทางโน้นนี่ท่านคิดถึงแค่ของกินหรือขอรับ”
“หรือท่านคิดว่าของกินพวกนั้นไม่อร่อยข้าจะได้ไม่ต้องทำให้ท่านกินอีก เนื้ออย่างจิ้มแจ่ว,ก้อยเนื้อ,จิ้มจุ่มน่องลายเอย ท่านคงไม่ชอบใช่หรือไม่หื้ม”
“โธ่..ข้ายอมท่านแล้วข้าพูดเพียงนิดแต่ท่านร่ายยาวเลยนะขอรับนายหญิง”
“คิกๆ” ต้าฝูก็น่าแกล้งเช่นนี้แหละนางละชอบจริงๆที่เห็นพ่ออสูรหนุ่มเกิดอาการนอยแบบนี้
จวนตระกูลหลง...
“หลุนคุนเ้าแน่ใจนะว่านายของเ้าสนใจนางถึงขั้นสละห้องตัวเองเพื่อนางเช่นนั้นรึ ฮ่าๆๆๆ” ‘ท่านประมุขหลงฉีฟาหัวเราะชอบใจกับเื่ที่ได้ยินจากปากองครักษ์คนสนิทของบุตรชายเขาถามเพื่อความแน่ใจอยู่หลายครั้ง เฮ้อ…ในที่สุดเขาก็จะมีโอกาสได้อุ้มหลานในเร็ววันแน่ๆ’
“ขอรับท่านประมุขข้าน้อยมั่นใจเต็มสิบส่วนแต่ท่านอย่าเพิ่งพูดสิ่งใดไปนะขอรับไม่เช่นนั้นข้าน้อยตายแน่ขอรับ” นายท่านอภัยให้ข้าด้วยข้าทำเพื่อตระกูลของท่านนะขอรับหลุนคุนกล่าวขออภัยในใจที่บังอาจนำเื่ส่วนตัวของเ้านายมาเปิดเผย
2K
