แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องหน้าต่างเหล็กดัดที่ขึ้นสนิมของห้องเรียนใต้ดินห้อง F กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองลอยฟุ้งในอากาศดูไม่ต่างจากรังหนู หลีเฮงนั่งหาวอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวหลังสุด แก้มซ้ายของเขายังคงบวมแดงเล็กน้อยจากฝีมือตบของยัยแม่มดน้ำแข็งหลินเสวี่ยเหยาเมื่อวานนี้
บนแท่นหน้าห้อง อาจารย์หลัวเจิน ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราครึ้มและเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ยืนบิดี้เีก่อนจะยกสุราน้ำเต้าขึ้นดื่มอึกใหญ่
“เอาละ ๆ ไอ้พวกสวะทั้งหลาย” อาจารย์หลัวเจินเอ่ยเสียงเนือย ๆ “วันนี้เป็วันแรกของการเปิดเรียน ข้าี้เีพล่ามทฤษฎีปราณยุทธ์ให้พวกเ้าฟังเปลืองน้ำลาย พวกเ้าจงตามข้าไปที่สนามซ้อมท้ายตึกเรียน แล้วจับคู่ประลองยุทธ์เล็ก ๆ กันซะ ข้าจะได้รู้ว่าพวกเ้าเป็ขยะระดับไหน และพวกเ้าจะได้ทำความรู้จักฝีมือกันเองด้วย”
คำสั่งนั้นทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในห้องเรียนทันที หลายคนมีแววตากระตือรือร้นที่จะหาที่ระบายความอัดอั้นจากการถูกจัดให้อยู่ห้อง F
สนามซ้อมท้ายหอเรียนเป็ลานดินกว้างที่ล้อมรอบด้วยกำแพงศิลาเก่าแก่ มีรอยดาบและรอยเวทมนตร์จารึกอยู่ประปราย หลีเฮงพยายามเดินเลี่ยงไปยืนหลบมุมอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ หวังจะทำตัวเป็อากาศธาตุเพื่อเลี่ยงปัญหา
ทว่า ปัญหากลับเดินเข้ามาหาเขาเองโดยไม่ต้องร้องขอ
“นี่น่ะเหรอ ขยะตระกูลหลีที่ได้ Rank F พร์ ‘ััผ่อนคลาย’?”
เสียงแหลมสูงแฝงความหยิ่งยโสลอยมา หลีเฮงหันไปมอง พบหญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเธอสวมชุดรัดรูปสีแดงเพลิงอวดเรียวขาขาวผ่องและสะโพกผึ่งผาย ผมสีแดงเพลิงมัดรวบสูง ใบหน้าจัดว่าสะสวยแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ในมือของเธอถือกระบองสั้นเหล็กกล้าที่ส่งไอร้อนออกมาจาง ๆ
เธอคือ ‘ลี่อวี่’ ศิษย์ Rank C พร์ปราณอัคคีเริ่มต้น ที่ถูกลดชั้นลงมาอยู่ห้อง F เพราะก่อเื่ทะเลาะวิวาทซ้ำซาก
“หน้าตาก็หล่อเหลาดูดีอยู่หรอกนะ แต่สกิลขยะนวดเนื้อห่มตัวแบบนั้นมันจะมีประโยชน์อะไรในการต่อสู้จริง? สถาบันยุทธ์หลงเหมินไม่ได้เปิดขึ้นมาเพื่อฝึกสอนหมอนวดนะยะ!” ลี่อวี่ชี้นิ้วกระบองเหล็กกล้ามาที่จมูกของหลีเฮงอย่างท้าทาย
“ข้า ลี่อวี่ พร์ปราณอัคคี Rank C! ขอท้าประลองกับเ้า! ข้าจะสั่งสอนให้เ้ารู้ว่าห้อง F แห่งนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอที่พึ่งพาแค่ปลายนิ้วนวดัั!”
เหล่าเด็กนักเรียนเกเรในห้อง F พากันโห่ร้องยินดีพร้อมใจกันขยับถอยหลังเปิดลานดินกว้างเพื่อให้เกิดสนามประลอง
“เอาเลยลี่อวี่! สั่งสอนเ้าหน้าหล่อ Rank F นั่นเลย!”
“ใช่! นวดเท้าให้ลี่อวี่ดูหน่อยซิ เ้าขยะตระกูลหลี!”
หลีเฮงถอนหายใจยาว ในใจนึกรำคาญ แต่ทันใดนั้น หน้าจอระบบสีทองพลันกะพริบแจ้งเตือนขึ้นตรงหน้าสายตาของเขา
> [ตรวจพบการท้าทายจากเป้าหมายหญิง: ลี่อวี่ (Rank C)]
> [ภารกิจประลองย่อย: ชนะการประลองกับลี่อวี่เพื่อทดสอบสกิลอุ้งมือมาร]
> [รางวัล: แต้มแมงดา +30 / ค่าความเชื่อใจ +5 / ค่าความเสน่หา +2]
> [คำแนะนำระบบ: อุ้งมือมาร (Devil's Paw) ปลดล็อกใช้งานได้กับสตรีทุกคน โฮสต์สามารถใช้ช่องโหว่ในการจู่โจมจุดสยิวเพื่อเอาตัวรอด]
หลีเฮงมองหน้าจอระบบแล้วยิ้มกวนประสาทออกมา เขาก้าวเท้าเดินออกไปยังกลางลานดินอย่างเชื่องช้า สายตามองสำรวจผิวกายของลี่อวี่ที่ดูจะแห้งผากและมีไอความร้อนแผ่ออกมาตลอดเวลา
“แม่นางลี่อวี่... ผิวกายของท่านดูแห้งและร้อนรุ่มเกินไปนะ ท่าทางจะฝืนฝึกปราณอัคคีจนธาตุไฟย้อนกลับเข้าิับ่อย ๆ ถ้า้าให้ข้าช่วยลูบ... เอ๊ย ช่วยนวดผ่อนคลายชีพจรให้ ข้าก็ยินดีเปิดบริการบำบัดให้ฟรี ๆ นะจ๊ะ” หลีเฮงเอ่ยกระเซ้าเสียงนุ่มพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
ลี่อวี่โกรธจนหน้าแดงก่ำ “เ้าคนปากสุนัข! ตายซะเถอะ!”
เธอพุ่งตัวเข้ามาดุจลูกไฟสีชาด กระบองสั้นในมือควงวนจนเกิดเสียงลมฉีกขาด ไอร้อนระอุพุ่งตรงเข้าหาหน้าอกของหลีเฮงอย่างรวดเร็ว
หลีเฮงชาติก่อนเคยเป็หมอนวดมือโปรที่ต้องคอยหลบเลี่ยงแรงอารมณ์และสะโพกอันปั่นป่วนของลูกค้า รวมถึงสัญชาตญาณในการขยับตัวตามกล้ามเนื้อทำให้เขามีไหวพริบสายตาเป็เลิศ แม้ร่างนี้จะไม่มีพลังปราณป้องกันตัว แต่เขากลับมองเห็นทิศทางการบุกของลี่อวี่อย่างชัดเจน
เขาเบี่ยงกายหลบกระบองเหล็กที่ฟาดลงมาได้อย่างหวุดหวิด ไอร้อนเฉียดผ่านแก้มขวาของเขาไปจนรู้สึกแสบ
*ฟุบ!*
หลีเฮงใช้จังหวะที่ลี่อวี่เสียหลักลอยตัวผ่านหน้าอกของเขา สไลด์ร่างพุ่งเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะเผาขน กลิ่นกายผู้หญิงปนไอร้อนและเหงื่อหอมลอยเข้าจมูก หลีเฮงไม่รอช้าเปิดใช้งานสกิลทันที
“อุ้งมือมาร!”
นิ้วทั้งสิบของเขาอาบด้วยกระแสปราณอุ่นอ่อนจางที่ระบบประทานให้ เขาส่งฝ่ามือออกไปอย่างรวดเร็วปานงูฉก บีบคลึงและสะกิดเข้าที่จุดสยิว ‘เยาเหยี่ยน’ บริเวณเอวคอดกิ่วด้านข้าง และจุดชีพจรใต้รักแร้ของลี่อวี่อย่างรุนแรงและแม่นยำ
ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาััและบดเบียดเข้ากับจุดชีพจรที่ไวต่อความรู้สึกมากที่สุด ร่างของลี่อวี่ก็พลันชะงักแข็งค้างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่านกระดูกสันหลัง
“อ๊ะ...!”
กระบองเหล็กร่วงหลุดจากมือตกลงบนพื้นดิน พลังปราณอัคคีที่ร้อนแรงพลันแตกซ่านและสลายหายไปในพริบตา ผิวกายที่รัดรูปสีแดงของเธอกลับร้อนรุ่มแดงก่ำขึ้นมาด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานเข้าสู่สมอง
“อ๊าาา... ยะ... อย่า... ตรงนั้นมัน... อื๊อออ!”
เสียงกรีดร้องสั่นเครือปนเสียงครางกระเส่าแสนสยิวะเิออกมาจากริมฝีปากบางของลี่อวี่ ร่างกายของเธอนิ่มยวบราวกับไร้กระดูก เข่าทั้งสองข้างทรุดลงกับพื้นดินทันที ความรู้สึกสั่นสะท้านที่บีบรัดหัวใจทำให้เธอไม่สามารถประคองท่าทีได้อีกต่อไป
เธอทรุดตัวแผ่หรานอนหงายราบลงกับพื้นสนามซ้อมดินทราย หน้าอกอวบอิ่มใต้ชุดรัดรูปกระเพื่อมขึ้นลงรัวเร็วตามจังหวะการหอบหายใจ ใบหน้าสวยงามแดงก่ำและมีหยาดเหงื่อผุดขึ้นเต็มแก้ม ดวงตาของเธอพร่ามัวไปด้วยอารมณ์เสียวซ่านสยิวที่พุ่งปะทุจนตัวสั่นระริกอย่างไร้แรงต้านทาน
การพ่ายแพ้อย่างน่าอับอายและเต็มไปด้วยความปั่นป่วนอารมณ์เกิดขึ้นท่ามกลางสายตาช็อกค้างของเพื่อนร่วมห้องนับสิบคน
ผู้ชายในห้อง F พากันอ้าปากค้าง บางคนถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อก สายตาจ้องมองร่างของลี่อวี่ที่นอนบิดไปมาอยู่บนพื้นดินอย่างตกตะลึง
“นี่มัน... วิชาบ้าอะไรกันวะเนี่ย?! แค่แตะตัวสตรีก็ทำให้พวกนางหมดแรงและร้องเสียงหลงได้ขนาดนี้เลยเรอะ?!”
หน้าจอระบบสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าหลีเฮงทันที
> [อุ้งมือมารทำงานสำเร็จเรียบร้อย]
> [เป้าหมาย: ลี่อวี่ (Rank C)]
> [ค่าความเสน่หา +2]
> [ค่าความเชื่อใจ +5: เนื่องจากความตึงเครียดจากธาตุไฟย้อนกลับได้รับการบรรเทาลงอย่างลึกซึ้ง]
> [แต้มแมงดา +30]
>
> [คำชมระบบ: โฮสต์มีความสามารถในการทำให้หญิงสาวส่งเสียงได้รวดเร็วและหวานหูน่าฟังยิ่งนัก ถือเป็พร์สายแมงดาชั้นยอด]
หลีเฮงมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ไอ้ระบบบ้า... นี่แกกำลังชมหรือกำลังหลอกด่าฉันกันแน่วะ!”
ลี่อวี่ที่นอนตัวสั่นระริกอยู่บนพื้นเริ่มได้สติคืนมาบางส่วน เธอรีบพยุงร่างที่ยังคงสั่นเทาและอ่อนแรงลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้แดงซ่านไปถึงใบหู ดวงตาคู่สวยที่จ้องมองหลีเฮงเต็มไปด้วยความโกรธ ความอาย และ... ความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยรู้สึกกับชายใดมาก่อน
“เ้า... เ้าคนบ้าลามก! ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
เธอตวาดเสียงสั่นเครือก่อนจะรีบหันหลังวิ่งหนีออกจากสนามซ้อมไปอย่างรวดเร็วราวกับจะมุดแผ่นดินหนีความอับอาย
หลีเฮงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมามอง ลูบปลายนิ้วเข้าหากันเพื่อััไออุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ เขายิ้มมุมปากออกมาอย่างเ้าเล่ห์และกวนประสาท
“พร์ขยะงั้นเหรอ? หึ ๆ... สกิลขยะแต่มันใช้ได้ผลดีเกินคาดแฮะ”
เขาหันไปมองแผนที่เรดาร์ในหน้าจอระบบที่ยังคงชี้พิกัดเป้าหมายหลินเสวี่ยเหยาแดงกะพริบอยู่เบื้องหน้า ความมั่นใจของเขาเริ่มพุ่งทะยานขึ้นมาแล้ว
“รอข้าก่อนเถอะ... ยัยน้ำแข็งหลินเสวี่ยเหยา คราวนี้ข้าจะเกาะเ้าให้แน่นจนหนีไปไหนไม่ได้เลย!”
704
