บทนำ
ณ ใจกลางเมืองแห่งการแข่งขันทางเศรษฐกิจและยังมีบริษัทั์ใหญ่หลายแห่งที่ก่อตั้งอยู่ทั้งของคนในชาติและต่างชาติที่เข้ามาร่วมลงทุน ทุกที่ต่างก็เต็มไปด้วยความพยายามที่จะขับเคลื่อนธุรกิจของพวกตนให้อยู่รอดท่ามกลางวิกฤตทางเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ในตอนนี้ และด้วยเหตุผลดังกล่าวจึงทำให้การจ้างงานมีอัตราน้อยลง ซึ่งนี่ก็เป็ปัญญาหาสำหรับนักศึกษาจบใหม่อย่างฟางข้าวเช่นกัน
ฟางข้าว หญิงสาววัย 22 ปี เด็กกำพร้าผู้มุ่งมานะพยายามส่งเสียตัวเองจนเรียนจบมหาลัยของรัฐแห่งหนึ่งได้สำเร็จตามที่ตนเองตั้งใจเอาไว้ แต่ถึงแม้เธอจะเรียนจบแล้วแต่าการแข่งขันมันก็ยังคงไม่มีวันจบสิ้น เมื่อการแข่งขันด้านผลการเรียนจบลงเธอก็ตั้งมาพบเจอสงความการแย่งงานกันของนักศึกษาจบใหม่ในปีเดียวกับเธอทั่วประเทศ ไม่ใช่แค่นั้นยังรวมถึงคนว่างงานจากภาวะเศรษฐกิจ่นี้อีกด้วย
ฟางข้าวหญิงสาวธรรมดาๆคนหนึ่ง เธอเป็เพียงเด็กกำพร้าไร้เส้นสาย ไร้อำนาจหนุนหลัง ไร้คนสนับสนุนเธอจะไปสู้รบปะมือกับคนอื่นๆเขาได้อย่างไร หญิงสาวออกเดินหน้าสมัครงานบริษัทแล้วบริษัทเล่าก็เพียงมีแต่บอกว่าจะติดต่อกลับไปภายหลัง ซึ่งฟางข้าวก็รู้ดีแก่ใจว่านี่คือการปฏิเสธอ้อมๆของทางนั้น
“ทำไม ทำไมชีวิตของฉันถึงมีแต่อุปสรรคแบบนี้ ์ทำไมคุณถึงใจร้ายกับฉันนักนะ ทั้งเกิดมาก็ไม่เคยพบเจอพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ทั้งต้องทำงานไปเรียนไปั้แ่เด็ก ฉันเหนื่อยมากนะคะ ทำไมต้องให้ฉันเกิดมา ทำไมต้องเป็ฉันที่ต้องพบเจอสิ่งเหล่านี้ ทำไม ทำไม….”ฟางข้าวเดินกอดแฟ้มเอกสารไว้สำหรับสมัครงานของเธอแน่นพร้อมทั้งนึกตัดพ้อชะตาชีวิตของตัวเองในใจอย่างเลื่อนลอย
เพราะมันไม่ใช่ที่แรกที่เธอไปสมัครงานหรือโดนเรียกเข้าสัมภาษณ์งานแต่ก็ไม่ได้สักที่ ใช่ ฟางข้าวนั้นดำเนินชีวิตเป็แบบนี้มามากกว่าครึ่งปีแล้วเงินที่ใช้อยู่ในตอนนี้ก็เป็เงินเก็บของเธอทั้งนั้น ฟางข้าวนั้นไปสมัครงานมากกว่า 20 ที่ โดนเรียกไปสัมภาษณ์งานก็มากกว่าสิบหนแต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้ง ทั้งๆที่เธอนั้นเรียนจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 2 แม้จะไม่ได้ที่ 1 แต่ชีวิตของเธอก็ไม่ควรเป็แบบนี้ มันสมควรที่จะมีสักที่สิที่้าเธอ…แต่มันกลับไม่มี…ไม่มีเลยจริงๆ….
“นางหนู…ถึงเวลาที่ต้องกลับมายังที่ของเ้าแล้ว…”ขณะที่ฟางข้าวกำลังตกอยู่ในความคิดของตัวเอง จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงออกจะฟังดูเก่าแก่ข้างๆหู นั่นจึงทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์แล้วหันกลับไปมองด้านข้างอย่างรวดเร็วแต่กลับไม่มีใครอยู่ข้างเธอเลยมีเพียงผู้คนที่เดินสวนทางไปมาบนสะพานลอยเท่านั้น
“ฉันคงพักผ่อนน้อยไปหน่อยเลยทำให้หูแว่วไปละมั่ง?...”ฟางข้าวจึงเลิกให้ความสนใจเื่เมื่อครู่แล้วเดินก้าวต่อไปเพื่อจะกลับห้องเช่าเล็กๆของเธอ แต่แล้วฟางข้าวก้าวเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกกระแทกอย่างแรงพร้อมกลับมีเสียงกรีดร้องของคนอื่นดังขึ้นแล้วจู่ๆสติของเธอก็ดับมืดไป โดยที่ฟางข้าวเองก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง…..
.
.
.
4K
