บทที่ 6 หนุ่มรูปงาม
“ยังหายใจอยู่ ๆ!” อวิ๋นซิ่วชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ทำไมจู่ๆ เขาถึงเป็ลมไปล่ะ?” นางขมวดคิ้ว ก่อนพยายามลากเขาไปไว้ใต้ต้นไม้
อวิ๋นซิ่วชิงวางร่างของผูเว่ยชางที่กำลังหอบหายใจรวยรินและพูดเสียงดัง "อย่าแสร้งทำเป็ตายสิ เดี๋ยวข้าจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็คนทำร้ายท่านหรอก รีบตื่นเดี๋ยวนี้!"
อวิ๋นซิ่วชิงเขย่าตัวเขาขณะพูด แต่หลังจากเขย่าไปสองสามครั้งแล้วก็มีโลหิตไหลออกมาจากมุมปากของผูเว่ยชาง
อวิ๋นซิ่วชิงใมาก ชายตรงหน้ากำลังหายใจรวยริน และเืที่ทะลักออกมาจากปากเขาก็เป็สีดำคล้ำจนน่ากลัว นางอดไม่ได้ที่จะตะลึงครู่หนึ่ง "เป็ไปได้หรือไม่ที่เขาจะถูกวางยาพิษ?"
ถึงแม้ชาติก่อนหน้านางจะเป็หมอ แต่ก็เป็หมอในโรงพยาบาลระดับสามเท่านั้น นางจะเคยเห็นยาพิษโบราณได้อย่างไร?
อวิ๋นซิ่วชิงนึกถึงมิติส่วนตัวของตนในทันใด ในนั้นมีน้ำพุจิติญญาและเรือนรักษาระดับ A อยู่!
“ในเรือนรักษามียาแก้พิษอยู่!” เมื่อคิดถึงเื่นี้ อวิ๋นซิ่วชิงก็รีบรวบรวมความคิดของนางและเข้าไปในมิติส่วนตัวที่ไม่มีใครเคยรู้
อวิ๋นซิ่วชิงเช็ดเืจากมุมปากของผูเว่ยชางเพื่อนำไปตรวจสอบ ก่อนจะพบว่าในเืนั้นมีสารประกอบสารหนูปนเปื้อนอยู่!
ยาพิษชนิดนี้รักษาได้ยากในสมัยโบราณ แต่เป็พิษที่รักษาได้ง่ายราวกับปอกกล้วยด้วยการแพทย์แผนปัจจุบัน
อวิ๋นซิ่วชิงออกมาพร้อมกับเข็มฉีดยาและยาแผนปัจจุบันแบบในยุคที่แล้ว จากนั้นก็ใช้ใบไผ่ตักน้ำพุแห่งจิติญญาเพื่อถอนพิษออก...
นางฉีกเสื้อผ้าของผูเว่ยชาง แม้ชายตรงหน้าจะดูอ่อนแรง แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างก็ดูแข็งแรงทรงพลัง รูปร่างของเขาดูดีมากเช่นกัน
หลังจากนั้นจึงมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวังขณะฉีดยา และเมื่อไม่มีใครเห็น นางก็รู้สึกโล่งใจและปลอบโยนตัวเอง "ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยผู้คน..."
นางเปิดริมฝีปากของผูเว่ยชางอย่างระมัดระวังและป้อนยาเม็ดเข้าไป
“กลืนเข้าไปเร็ว!” อดไม่ได้ที่จะกังวลเมื่อเห็นว่าผูเว่ยชางกักเก็บยาไว้ในปากของเขา
“เอาล่ะไม่เป็ไร!” อวิ๋นซิ่วชิงยกศีรษะของผูเว่ยชางขึ้นและเริ่มยกขึ้น ทำให้คอของเขาค่อย ๆ ตั้งฉากกับร่างกาย ก่อนค่อย ๆ เทน้ำพุจิติญญาที่เหลืออยู่ลงในปากของผูเว่ยชาง และเริ่มสั่นศีรษะของเขา "รีบกลืนเข้าไปเร็ว!”
อวิ๋นซิ่วชิงเอามือปิดปากของผูเว่ยชางเพื่อป้องกันไม่ให้ยาหลุดออกมา นางส่ายศีรษะผูเว่ยชางและพึมพำกับตัวเอง "เร็วเข้า! รีบกลืนมันลงไปซะ!"
ผูเว่ยชางโดนอวิ๋นซิ่วชิงปลุก เขาลืมตาขึ้นด้วยความงุนงงเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นะเืบนศีรษะตัวเอง
ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยู่ในปากของเขา และด้วยเสียงอุทานอย่าง้าจะคายออกไป มันก็เล็ดลอดเข้าไปในท้องของเขา
“เ้ากำลังทำอะไร?” อวิ๋นซิ่วชิงปิดคำพูดของผูเว่ยชาง
อวิ๋นซิ่วชิงรู้สึกถึงความอบอุ่นและชื้นในฝ่ามือของนาง นางรีบคลายมือออกจากปากของผูเว่ยชางและพูดด้วยความประหลาดใจว่า "เ้าตื่นอยู่หรือเปล่า?"
ผูเว่ยชางมองดูรอยยิ้มที่สดใสของหญิงสาวตรงหน้าเขาและใ ที่จริง นางไม่ได้ดูอัปลักษณ์อย่างที่คนอื่นพูด นางเพียงแค่อ้วนเล็กน้อย ตาเล็กเรียว และมีริมฝีปากที่ใหญ่เพียงแค่นั้น
“เ้าดูสวยมากเมื่อเ้ายิ้ม!” ผูเว่ยชางเอ่ยทันทีแบบที่ไม่ทันตั้งตัว
อวิ๋นซิ่วชิงตะลึงกับคำพูดที่ไม่สมเหตุสมผลที่อีกฝ่ายเอื้อนเอ่ยออกมา นางเม้มริมฝีปากของตัวเอง “อย่าคิดว่าสรรเสริญข้าแล้วข้าจะมีใจพิศวาสกับเ้านะ!”
“เ้าเป็สตรีที่แปลกนัก เห็น ๆ อยู่ว่าข้าช่วยชีวิตเ้าไว้แต่เ้ากลับไม่แม้แต่จะเอ่ยขอบคุณข้าสักคำ” ผูเว่ยชางมองดูนางด้วยความประหลาดใจ
“ข้าขอบอกอีกครั้งว่า อย่างแรก...ข้าแค่อยากจะจับเป็ดและย่างมัน ข้าไม่ได้จะฆ่าตัวตาย แล้วท่านก็ทำให้ข้าตกลงไปในน้ำ ประการที่สอง อยู่ ๆ ท่านก็ล้มลงต่อหน้าข้าทั้งที่มีเืออกจากปาก และข้าก็มียาครอบจักรวาลที่ช่วยชีวิตท่าน!”
อวิ๋นซิ่วชิงพูดอย่างฉะฉาน
ผูเว่ยชางหัวเราะอย่างโง่งม “เ้าเป็คนช่วยข้าหรือ?”
เขาลอบเคลื่อนจุดตันเถียนของตัวเอง หลังจากนั้นไม่นานก็มองอวิ๋นซิ่วชิงด้วยความใ “เ้าช่วยข้าจริง ๆ หรือ?”
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้าอย่างมีชัย “ใช่แล้ว!”
ผูเว่ยชางมองอวิ๋นซิ่วชิงอย่างครุ่นคิด "ข้าไม่นึกเลยว่าจะมีสุดยอดหมอในเขตทุรกันดารแห่งนี้!"
เสียงของผูเว่ยชางเบามากจนอวิ๋นซิ่วชิงแทบไม่ได้ยิน นางเพียงแค่พูดด้วยความประหลาดใจ "เ้าพูดอะไรนะ?"
“เ้าบอกว่าเ้าจะจับเป็ดเพราะหิวหรือ?” ผูเว่ยชางหัวเราะ
“ไร้สาระ!” อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้ว “ตอนนี้ไม่เพียงแต่ข้าจับเป็ดไม่ได้ แต่เสื้อผ้าข้าก็ยังเปียกอีกด้วย!”
ผูเว่ยชางลุกขึ้นและพูดว่า "เพื่อตอบแทนเ้าที่ช่วยชีวิตข้า วันนี้ข้าจะเลี้ยงอาหารดี ๆ ให้เ้าเอง!"
อวิ๋นซิ่วชิงเหลือบมองอย่างไม่เชื่อถือ ผูเว่ยชางจึงเดินไปที่แม่น้ำ หยิบมีดออกจากแขนของเขาและเหลาไม้ไผ่ที่ดึงมาแบบสุ่ม
ด้วยการใช้มีดอย่างชำนาญของผูเว่ยชาง ไม่นานเป็ดหลายตัวก็ล้มลงกับพื้น
ดวงตาของอวิ๋นซิ่วชิงถึงกับเบิกกว้าง "นี่ท่านเป็ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แบบโบราณหรือ?"
………………………………………………………………………………………………………………………
124
