ลิขิตรัก ในกรงแค้น

        วันหยุดอีกวันหนึ่งที่เหลือของนันทิชา เธอชวนพริมเข้าไปยังบ้านหลังเก่าของครอบครัว บัดนี้ได้กลายเป็นบ้านที่ไร้คนอาศัย รถแท็กซี่จอดหน้าซอยทางเข้าบ้าน หญิงสาวยื่นเงินค่ารถเสร็จจึงพากันเดินเข้าไปในบ้าน บ้านไม้ยังคงร่มรื่นเหมือนเช่นแต่ก่อน นันทิชาอดใจหายกับภาพตรงหน้าไม่ได้ ภาพความฝันที่ได้ดูแลบิดาพังทลายหายไปเมื่อหลายเดือนก่อน หญิงสาวก้มหน้าด้วยท่าทางลังเล

        “เธอแน่ใจนะทิชา ว่าจะเข้าไป” พริมมองหน้าเพื่อนรัก ก่อนจะถามความสมัครใจอีกครั้ง นันทิชาหันกลับมาพยักหน้าช้าๆ ด้วยแววตาไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก

        “ฉันว่านะ เธอยังไม่พร้อมเข้าไปในตอนนี้หรอก วันนี้เราเดินดูรอบๆ บ้านก่อนดีไหม อย่าพึ่งเข้าไปเลย ฉันไม่อยากเห็นน้ำตาของเธออีกแล้วนะ” หญิงร่างอวบพอจะประเมินสถานการณ์ได้อยู่คร่าวๆ หลังจากเห็นสีหน้าของเพื่อนรักที่แสดงออกมา

        “ถ้าอย่างนั้น ไปเยี่ยมลุงทิศหน่อยดีกว่า” หลังจากนันทิชายืนคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง

        “ลุงทิศ” หญิงร่างอวบทวนคำพูดของนันทิชาก่อนจะนึกได้ว่า ท่านคือเพื่อนสนิทของลุงดิน ที่เข้ามาช่วยในงานศพวันนั้น

        “แล้วบ้านของลุงทิศอยู่ไกลไหม” หญิงร่างอวบถาม อย่างสงสัย

        “ถัดจากนี้ไปอีกสองสามหลัง ไม่ไกล” ว่าแล้วนันทิชาจึงจูงมือนันทิชาเดินลัดเลาะไปทางหลังบ้านของตัวเอง ใช้เวลาไม่กี่นาทีจึงเดินมาถึงบ้านของลุงทิศ ซึ่งลุงทิศเองกำลังนั่งซ่อมรถจักรยานคันเก่าของตัวเองอยู่

        “ลุงทิศคะ สวัสดีค่ะ” นันทิชายกมือไหว้ทักทาย

        “อ้าว อ้าว มากันได้อย่างไร เข้ามานั่งก่อนเร็ว” ลุงทิศรีบวางมือจากอุปกรณ์ซ่อมรถจักรยานแล้วไปล้างมือ ก่อนจะมามาต้อนรับอย่างยินดี

        “พอดีทิชาแวะมาบ้านค่ะ เลยถือโอกาสมาเยี่ยมลุงทิศด้วย ลุงทิศสบายดีไหมคะ”

        “เห้อ แก่แล้วลูกเอ๊ย จะเอาอะไรมาสบายนักหนา แค่นี้ก็ดีแล้ว” ชายชรานั่งตัดพ้อถึงร่างกายตัวเองเล็กๆ

        “แล้วเราล่ะ ทำใจได้หรือยัง ทำใจเสียนะ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์โลก อีกไม่นาน ลุงก็ต้องไปเหมือนกัน”

        “โถ ลุงอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ คุณลุงยังแข็งแรงอยู่เลยค่ะ”

        “แล้วทางตำรวจเขาว่าอย่างไรบ้างล่ะ เรื่องคดีน่ะ จับตัวคนร้ายได้หรือยัง”

        “ยังค่ะ ทิชาได้แต่หวังว่าสักวันจะทราบตัวคนร้ายที่ทำกับพ่อของทิชา” ชายชราพยักหน้าช้าๆ อย่างเข้าใจหัวอกหญิงสาวที่ต้องทนเจ็บปวดจากการจากไปของนายดิน ทั้งสองต่างพูดคุยสอบถามสารทุกข์สุกดิบกันอยู่นานสองนาน ลุงทิศเองดูออกจะดีใจเมื่อเห็นนันทิชาเข้ามาเยี่ยม ตามประสาคนแก่มักจะอ้างว้างบ้าง เมื่อมีคนมาหา มาชวนคุยก็รู้สึกดีใจ คลายเหงาไปได้บ้าง

        “ถ้าอย่างนั้นทิชาไปก่อนนะคะ”

        “อ้าว ไปกันแล้วหรือ ไปดีมาดีนะลูกเอ๊ย”

        “พอดีต้องไปธุระต่อนิดหน่อยค่ะ ทิชาขอตัวก่อนนะคะ ไว้ทิชาจะมาเยี่ยมใหม่ค่ะ สวัสดีค่ะ” นันทิชาและพริมต่างล่ำลาชายชราแล้วเดินออกจากบ้านหลังนั้นมา

        “ดะ เดี๋ยว ทิชา” ชายชราพึ่งนึกบางอย่างได้ จึงหันมาเรียกหญิงสาว แต่สายเกินไป เธอเดินออกไปไกลเกินกว่าจะได้ยินเสียงเรียกของเขา

        “ทำอย่างไรล่ะทีนี้ เบอร์โทรก็เปลี่ยนใหม่ คราวนี้ไม่มีเบอร์ยายหนูทิชาเสียแล้ว แล้วไอ้จดหมายนี่จะได้ให้ตอนไหนกันเล่า” ชายชรามองดูจดหมายในมือที่พึ่งเข้าไปหยิบมาเมื่อครู่ เป็นจดหมายที่นายดินเขียนแล้วนำมาฝากไว้ โดยปิดผนึกไว้อย่างดี

        “แก่แล้วความจำก็ไม่ดี ไม่มีอะไรดีสักอย่าง” ชายชราส่ายศีรษะไปมาเบื่อหน่ายกับสังขารของตัวเองเต็มที

        เมื่อถึงเวลานัดวันที่ไปปาร์ตี้สละโสดของม่านฟ้ากับแทนคุณ ทีภพขับรถออกไปรับพริมที่บ้านโรงงานขนมของเธอ หญิงร่างอวบได้ตระเตรียมกระเป๋าไว้เรียบร้อย เมื่อทีภพมาถึงเพียงแค่ยกกระเป๋าขึ้นรถ รถก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ปากหญิงร่างอวบพูดไม่หยุดตั้งแต่ขึ้นรถมา ทีภพได้แต่ทำหูทวนลม ฟังหูซ้ายทะลุหูขวาให้จบๆ เป็นเรื่องๆ ไป ขืนตั้งใจฟังทุกเรื่องที่ไร้สาระของเธอมีหวังได้เป็นโรคประสาทเร็วๆ นี้

        “เอ..นี่มันทางไปบ้านคุณแทนนี่คะ คุณทีมารับคุณแทนหรือคะ ไหนบอกว่าเขาจะไปพร้อมกับคุณม่านไง” หญิงสาวมองทางพร้อมปากพูดไวๆ ไม่ยอมหยุดแม้แต่นาทีเดียว

        “ใช่ แทนจะไปกับม่าน” ทีภพตอบเสียงนิ่ง สายตาจับจ้องอยู่บนถนน

        “อ้าว แล้วเราจะมาทำไมล่ะคะ”

        “คุณลืมเพื่อนคุณไปแล้วหรือไง” ชายหุ่นนายแบบหันกลับมาถาม

        “ก็ไปกับคุณแทนสิคะ หรือยังไงคะ” หญิงสาวทำหน้าตาไม่เข้าใจ

        “แทนกับม่านกำลังจะเป็นข้าวใหม่ปลามัน ถ้าเป็นคุณ คุณอยากให้คนอื่นไปด้วยไหม”

        “ไม่ค่ะ พริมต้องการสวีทกับแฟนสองคน ว่าแต่ถ้าเราไปกันสองคนก็ถือว่าสวีทดีนะคะ” สองมืออวบหันมาค่อยๆ ลูบไปที่แขนล่ำใหญ่ของชายหนุ่มวนไปวนมาอย่างช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์ของหล่อนเย้ายวนให้คนด้านข้างต้องปัดมือเธอออก

        “นั่นเน่...คุณทียิ้มอะไรคะ ชอบที่พริมทำแบบนี้ใช่ไหมล่ะ” ชายหนุ่มถูกหญิงสาวจับได้ไล่ทัน พลันเปลี่ยนเป็นปั้นหน้านิ่ง

        “หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว แล้วลงไปรับทิชากับผมเลย” ทีภพปลดเข็มขัดนิรภัยออก หันไปย้ำหญิงร่างอวบที่ยังทำเล่นไม่เลิกเมื่อรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดิบพอดี