ตอนที่ 11 ความเ็ป (2)
ตอนกินข้าว เสี่ยวจือจือนั่งกินอย่างว่าง่ายอยู่ทางฝั่งหนึ่ง ไม่เลือกกิน ไม่ว่าจะข้าว เนื้อ ผักล้วนกินทั้งนั้น เพียงแค่ไม่พูดจา
คนในชนบทไม่มีกฎระเบียบว่าห้ามพูดคุยตอนรับประทานอาหาร สวีป๋ายเฟิ่งกับสวีจินเฟิ่งจึงอึดอัดอยู่พอตัว
ดูยายหนูกินข้าวเสร็จ แล้วมองยายหนูเอาข้าว เนื้อและผักที่เหลือเทใส่ถังรวมกัน หิ้วไปเลี้ยงเสือในลานบ้าน
สวีป๋ายเฟิ่งกับสวีจินเฟิ่งถึงจะถอนหายใจออกมา
สวีป๋ายเฟิ่งทางหนึ่งก็เก็บถ้วยเก็บตะเกียบ อีกทางก็พูดไปว่า “ยายหนูนี่แปลกๆ นะ ทำไมตอนที่กินข้าวกับเธอถึงอึดอัดขนาดนั้นก็ไม่รู้ ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงในหมู่บ้านเราเลยสักนิด”
สวีจินเฟิ่งก็รู้สึกแปลกๆ เช่นกัน แต่ปากเธอกลับไม่อยากยอมรับเท่าไร เลยแย้งไปว่า “ฉันว่าเด็กคนนี้น่ะประหลาดมาก คลอดออกมาหน้าตาดีขนาดนี้ยังถูกคนในครอบครัวเอามาทิ้งเสียได้ ไม่แน่ว่าดวงอาจจะไม่ดีก็ได้ ไม่อย่างนั้นโจวมู่ติดคุกอย่างยากลำบากพอออกมาธุรกิจก็ไปได้ดีขนาดนี้ แต่ตอนนี้กลับต้องถูกฝังตายอยู่ใตู้เา”
ได้ยินคำพูดร้ายกาจของน้องสาว สวีป๋ายเฟิ่งเลยเตะเธอเข้าให้ ก่นด่าไปว่า “เธอนี่นะ ช้าเร็วก็ต้องตายเพราะปากนี่แหละ พูดอย่างนี้ได้ที่ไหนกัน เด็กๆ จะไปรู้เื่อะไร หวังเหล่าอู่ในหมู่บ้านเราน่ะถึงกับทิ้งลูกสาวไปก็เพื่อให้กำเนิดลูกชายเชียวนะ...”
สวีจินเฟิ่งหลบเลี่ยงเท้าของพี่สาว ปากก็ยังคงพูดไปเรื่อยเปื่อย พึมพำอยู่ในลำคอ “ก็ไม่แน่สักหน่อย ฉันเพิ่งช่วยยายหนูเช็ดมือมา เห็นรอยแผลเป็ที่มือยายหนูด้วย เด็กสาวดีๆ ใครเขาจะทิ้งได้ลงคอ ต้องมีปัญหาแน่นอน”
ขณะที่สองพี่น้องกำลังเก็บข้าวของในห้องครัวนั้น ไม่ได้สังเกตเห็นเสี่ยวจือจือที่เอาชามเข้ามาคืนแม้แต่น้อย
กระทั่งสวีป๋ายเฟิ่งล้างจานชามเสร็จแล้วออกไปดูเสี่ยวจือจือ ก็ไม่พบว่ามีใครอยู่แล้ว
ไม่ใช่แค่ไม่เห็นคนเท่านั้น เสือที่เชื่องเหมือนกับสุนัขตัวโตตัวนั้นก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน แล้วงูสามเหลี่ยมก็ยังมาหายไปด้วย สวีป๋ายเฟิ่งใสุดขีด รีบแยกออกไปค้นหากับสวีจินเฟิ่ง...
เมืองต้าจิง วันนี้เป็วันเกิดครบสามขวบเต็มของฝาแฝดลู่เสี่ยวหม่านและลู่เฉิงจวิ้น
มีลูกสุดที่รักแบบนี้อยู่สองคน คุณพ่อผู้เข้มงวดกวดขันนั้นดีใจเหลือคณา
ลู่จิ่นหฺวาเจาะจงเหมาโรงแรมหฺวาเอ่อร์ซีระดับห้าดาวเพื่อฉลองวันเกิดให้แก่ลูกสาวลูกชายเป็พิเศษทีเดียว
บุคคลมีชื่อเสียงจากทุกวงการมารวมตัวกันอย่างพร้อมพรัก การสังสรรค์เป็ไปอย่างครื้นเครง
ลู่จิ่นหฺวาสวมสูทเรียบกริบทั้งตัว หลิ่วม่อที่สวมชุดราตรีหางปลาประดับคริสทัลแสนสวยเดินลากชายกระโปรงออกมา ดูดั่งคู่กิ่งทองใบหยก ทำเอาทุกคนอิจฉาตาร้อนกันถ้วนหน้า
ลูกสาวตัวน้อยสวมชุดเ้าหญิงสีขาวนวลกับลูกชายตัวน้อยที่ใส่สูทมีพี่เลี้ยงทั้งสองคนคอยอุ้ม ช่างหรูหราฟุ่มเฟือยเสียเหลือเกิน
ลูกสาวตัวน้อยไม่ชอบคนเยอะๆ จึงร้องไห้แงออกมา
พี่เลี้ยงรีบพาเด็กๆ ไปสนามหญ้าทันที ที่เื้ัยังตามมาด้วยบอดี้การ์ด
ดวงจันทร์ในค่ำคืนนี้ถูกเมฆบดบังเสียหมดสิ้น แต่ก็ไม่เป็ไร สนามหญ้าของโรงแรมหฺวาเอ่อร์ซีราวกับเวลากลางวัน เนื่องด้วยแสงไฟส่องประกายระยิบระยับไปทั่ว เด็กชายและเด็กสาวเล่นสนุกสนานอยู่ในสนามหญ้า พี่เลี้ยงทั้งสองคอยดูแลเป็อย่างดี บอดี้การ์ดสี่นายยืนคุ้มกันอยู่อีกฟากตามคำสั่ง พนักงานของโรงแรมมากมายกำลังรอคอยคำสั่งตามเวลา
ฟ้ามืดแล้ว
ในป่าเขาเงียบฉี่ไร้แววมนุษย์
เสี่ยวจือจือโอบรอบคอเอ้อร์หู่ไว้ วิ่งกระโจนไปทางหลังูเาหินทราย ลมแรงพัดโบกไปมา ดวงตาของเสี่ยวจือจือแดงปลั่งท่ามกลางความมืดมิด ราวกับลูกสัตว์ที่ได้รับาเ็...
เธอไม่ใช่เด็กน้อยที่ถูกคนทิ้งขว้าง
พ่อไม่ตายหรอก
พ่อไม่มีทางทิ้งเราไปหรอก
165K
