ในท่ามกลางไอร้อนระอุของลาวา ร่างสามร่างนั่งทำสมาธินิ่งไม่ขยับเขยื้อนมาเป็เวลาสองเดือนแล้ว ต่างคนต่างกำลังทำความเข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟอย่างเงียบเชียบ
เหม่ยหลินพลันลืมตาขึ้นมาเป็คนแรก เมื่อหันมองอีกสองคนที่เหลือยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นจากสมาธิ เหม่ยหลินจึงค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไปเพื่อไม่อยากให้มีเสียงรบกวนทั้งสองคน
ในขณะที่เหม่ยหลินลุกขึ้นยืนนั้นเองเป็จงลู่อันที่ลืมตาขึ้นมา เขาหันมาเห็นเหม่ยหลินเดินออกไปด้านนอก จึงลุกขึ้นแล้วเดินตามออกไปอย่างเงียบๆ
เพียงชั่วครู่เดียวที่ทั้งสองลุกออกไปนั้นเทียนฉินพลันลืมตาขึ้นมาเป็คนสุดท้าย เขาหันซ้ายแลขวาไม่พบเจอผู้ใดจึงลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินออกไปในทันที
ภายนอกบริเวณทางเข้า เทียนฉินคลานออกมาด้านนอกก็พบกับจงลู่อันและเหม่ยหลินนั่งคุยกันไม่ไกลนัก เมื่อทั้งสองได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงหันกลับมาดู พอรู้ว่าเป็เทียนฉินจึงพากันก้าวเดินมาหา
"พวกเ้าออกมากันนานแล้วหรอ?"เทียนฉินเอ่ยถามอย่างสบายๆ
"พึ่งออกมาสักครู่เ้าก็ตามออกมาแล้ว"เหม่ยหลินตอบกลับ
"พวกเ้าทำความเข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟได้มากน้อยแค่ไหนกัน!"เทียนฉินเดินมานั่งที่โขดหินพร้อมกับเอ่ยถาม
"ข้ากับจงลู่อันเข้าใจแค่ขั้นต้นเองแต่จงลู่อันโชคดีมากที่บรรลุระดับหลอมรวมขั้นสูงสุดแล้ว!"เหม่ยหลินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปนอิจฉา
"โอว!โชคดีจริงๆ"เทียนฉินหันมาทางจงลู่อันพลางเอ่ยออกมาอย่างหยอกล้อ
"แล้วเ้าเล่าเป็อย่างไรบ้าง!"เหม่ยหลินถามออกมาด้วยความอยากรู้
"ข้าบังเอิญเข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟถึงขั้นกลางแล้ว!"เทียนฉินเอ่ยตอบเหมือนกับเป็เื่ปกติ
โห!
"นี่เ้าสามารถทำความเข้าใจไปถึงขั้นกลางแล้วหรอนี่!"เหม่ยหลินถามออกมาอย่างใ
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ที่จริงข้าก็มีความเข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟขั้นต้นอยู่แล้ว"เทียนฉินเอ่ยอย่างถ่อมตัว
"อ่อ! แต่ก็ยังถือว่าโชคดีอยู่ดี"เหม่ยหลินบ่นออกมาอย่างอิจฉา
หลังจากคุยเื่ต่างๆอีกสักพัก เป็เทียนฉินพลันลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมาก่อนเอ่ยปากชวนทั้งสองคน
"พวกเราออกเดินทางกันต่อเถอะ!"
"อืม!"ทั้งสองตอบรับพร้อมกันก่อนจะเริ่มเหาะตามเทียนฉินไป
ผ่านไปหนึ่งชั่วยามเทียนฉินกับพวกเหาะลัดเลาะมาตามแนวสันเขามีทั้งสูงบ้างเตี้ยบ้าง จนมาพบกับลำธารสายหนึ่ง
"หยุดพักกันที่นี่ก่อนแล้วกัน!"เทียนฉินบอกกับทั้งสองคนก่อนเหินลงมาด้านล่าง
"หืม! น้ำเย็นสดชื่นจังเลย"
เมื่อเหม่ยหลินลงมาถึงก็รีบไปที่ลำธารแล้วกวักน้ำมาล้างหน้าทันที ส่วนจงลู่อันกับเทียนฉินต่างเดินกันไปหามุมของตนเองเพื่อล้างหน้าล้างตา
บรรยากาศรอบลำธารมีต้นไม้สูงบ้างเล็กบ้างขึ้นสลับปะปนกันไป เสียงลำธารไหลรินทำให้ฟังดูเพลิดเพลินไปอีกแบบ จงลู่อันนั่งย่างกวางตัวน้อยที่บังเอิญลงมากินน้ำในลำธารอยู่บนกองไฟ เพียงชั่วครู่กวางน้อยตัวนั้นก็เริ่มส่งกลิ่นหอมยั่วยวนอบอวนไปทั่วบริเวณ
"หืม!กลิ่นหอมน่ากินจังเลย"เหม่ยหลินเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี
"ไหนเ้าว่าสงสารมันไงเล่า!"เทียนฉินะโเย้าแหย่
"ก็ตอนแรกข้าห้ามแล้วพวกเ้าก็ไม่ยอมฟัง!"
"ในเมื่อมันตายไปแล้วก็ดีกว่าทิ้งให้เสียของเปล่าๆ"
เหม่ยหลินแก้ตัวออกมาน้ำขุ่นๆ เทียนฉินพอเห็นท่าทางของเหม่ยหลินก็อมยิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีกเดินมาทางกองไฟนั้นพลันฉีกขากวางข้างหนึ่งขึ้นมากัดกินอย่างสบายใจ
"เห้!แบ่งให้ข้าบ้างซิ!"เหม่ยหลินทั้งร้องทั้งวิ่งเข้ามาหาเทียนฉิน
"ของเ้าข้าแบ่งไว้ให้แล้ว" จงลู่อันยื่นขา กวางอีกข้างมาให้เหม่ยหลินพร้อมกับยิ้มบางบาง
"อ่อ!ขอบใจนะ"เหม่ยหลินคว้าขากวางข้างนั้นมาอย่างเหนียมอาย
เทียนฉินที่เห็นท่าทางของทั้งสองพลันส่ายหน้าแล้วจึงหันมาสนใจขากวางในมือต่อ
ในขณะที่ทั้งสามกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติของเนื้อกวางกันอยู่นั้นเอง
"เห้เหมาลั่น!เ้าดูสิที่นี่มีกวางย่างอยู่ด้วย!"
"ลาภปากของพวกเราแล้วพี่ชิวฟ่าง"
"ฮ่าๆ!อุ่ยหมันเ้านี่ตะกละตะกลามไม่เคยเปลี่ยนเลย"
เทียนฉินกับพวกหันมามองทางต้นเสียงก็พบว่า มีชายสี่คนกำลังเดินเข้ามาทางพวกเขาพลางพูดจาหยอกล้อกันเหมือนไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา ทั้งสี่คนต่างใส่ชุดสีดำทั้งตัว มีตราสัญลักษณ์บางอย่างปักอยู่ที่อกด้านซ้าย ทั้งสีหน้าท่าทางแต่ละคนดูแล้วไม่น่าไว้วางใจ
"เห้!พวกเ้ายังไม่รีบลุกไปอีกหรอ!"ชายชื่ออุ่ยหมันร้องะโบอก
"ข้าว่าพวกมันกลัวจนลุกไม่ขึ้นแล้วมั้ง"
"ฮ่าๆ ฮ่าๆ"
"ไสหัวไปซะ!!"
ในขณะที่กลุ่มชายชุดดำกำลังหัวเราะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานอยู่นั้นเอง เป็เทียนฉินที่ตวาดออกมาอย่างหงุดหงิด
"โอ้! ไอ้หน้าไหนมันกล้าอวดดีต่อหน้าข้ากัน?"ชิวฟ่างที่เดินนำหน้ามากล่าวอย่างดูถูก
"ข้าจะพูดเป็ครั้งสุดท้าย รีบไสหัวออกไปซะ!"เทียนลุกขึ้นมายืนจ้องหน้าพร้ะโกนออกไปอีกครั้ง
"ฮ่าๆ ที่แท้ก็ไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่เองที่ปากดี"เหมาลั่นกล่าวออกมาอย่างเย้ยหยัน
"มีพลังแค่ระดับหลอมรวมขั้นสูงยังมาทำเป็อวดดี ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย!"ชิวฟ่างเอ่ยอย่างดูถูก
"ถ้าพวกข้าไม่ไปเ้าจะทำอะไรล่ะ!"ไต้เสียงเอ่ยออกมาอย่างดูแคลน
ฟิ้ว!
ฉั้วะ!
เทียนฉินสะบัดดาบเพลิงสุริยาออกมาแทนคำตอบ เปลวเพลิงพุ่งเข้าใส่ไต้เสียงอย่างว่องไวโดยไม่รู้ตัว ได้ยินเพียงเสียงหวีดร้องของสายลม ก่อนที่จะปรากฎรอยสีแดงเล็กๆตรงหัวไหล่ลากยาวลงมาถึงราวนมอีกด้าน ร่างของไต้เสียงล่วงลงขาดสะพายแล่งตกตายในทันที
"ไต้เสียง!!"อุ่ยหมันร้องออกมาอย่างใ ใครจะไปคาดคิดกันว่าทันทีที่พวกเขามาถึง ยังไม่ทันได้ต่อสู้ไต้เสียงก็พลันมาตกตายไปต่อหน้า
หลังจะรู้สึกตัวก็หันมามองเทียนฉินพร้อมกับพุ่งทะยานฟาดดาบออกมาอย่างรุนแรง
"ข้าจะฆ่าเ้า"
เปรี้ยง!
เทียนฉินวาดดาบออกมาปะทะอย่างไม่เกรงกลัวแสงเปลวเพลิงพุ่งเข้าใส่อุ่ยหมันอย่างร้อนแรง แต่ทันใดนั้นเองพลันมีกลุ่มควันสีดำกลุ่มหนึ่งพุ่งมาทางเปลวเพลิงจากนั้นแปลเปลี่ยนเป็รูปร่างคล้ายหน้าตาของคนอ้าปากกลืนเปลวเพลิงของเทียนฉินเข้าไป
"หืม! นี่มันพลังอะไรกัน!เทียนฉินอุทานออกมาอย่างสงสัยเพราะเขาไม่เคยพบเจอคนใช้วิชาแบบนี้มาก่อน
"แก่นแท้ธาตุมืด! พวกนอกรีต!!"เป็เหม่ยหลินที่เอ่ยออกมาอย่างใ
"ฮ่าๆ ไม่น่าเชื่อว่าน้องสาวคนสวยจะรู้จักพวกพี่ด้วย"อุ่ยหมันลืมความโกรธทันทีที่เห็นหน้าเหม่ยหลิน ถึงแม้ว่าเหม่ยหลินจะไม่ใช่คนที่สวยมากนัก แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ได้สัดส่วนรวมกับมีผิวพรรณที่ขาวสะอาด ก็ทำให้ผู้พบเห็นอดชื่นชมไม่ได้เหมือนกัน
"ฆ่าพวกมันให้หมด! ส่วนผู้หญิงเอาไว้เล่นสนุกกันก่อน"ชิวฟ่างเอ่ยออกมาด้วยแววตาหื่นกระหาย
"ฮ่าๆ ข้าขอต่อจากพี่ชิวละกันนะ!"เหมาลั่นหัวเราะออกมาอย่างถูกใจพลางมองสำรวจทั่วเรือนร่างของเหม่ยหลิน
"ฝันไปเถอะ!!"จงลู่อันปลดปล่อยพลังปราณออกมาเต็มที่ก่อนพุ่งทะยานออกมาฟาดกระบี่ใส่ชิวฟ่างอย่างรวดเร็ว
ฟุ่บ!
กระบี่ฟาดเข้าใส่ตัวของชิวฟ่างอย่างจัง ทว่าลำคอของชิวฟ่างที่ถูกกระบี่ฟันเข้ามานั้นกลับกลายเป็หมอกควันสีดำก่อนจะจางหายไปในพริบตา
"แก่นแท้ธาตุมืด! พวกมันฝึกวิชานอกรีตกันจริงๆ" จงลู่อันที่ยังตกตะลึงอยู่นั้นเอ่ยพึมพำออกมา
"เห็นทีคราวนี้จะรับมือยากเสียแล้ว!เทียนฉินหันมาทางจงลู่อันพลางกล่าว
กรี้ด!!
"เหม่ยหลิน!"
ในขณะที่เทียนฉินกับจงลู่ฉันกำลังจะปรึกษากันอยู่นั้น เป็เหม่ยหลินที่กรีดร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก ชิวฟ่างที่หายไปก่อนหน้านั้นกลับโผล่ มาด้านหลังแล้วคว้าคอเหม่ยหลินมากอดเอาไว้
"ฮ่าๆ ไม่ต้องกังวลไปข้ายังไม่ฆ่าเ้าหรอก!"ชิวฟ่างหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะก้มลงทำท่าเหมือนจะหอมแก้ม
"แกตายยย!!"จงลู่อันพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเข้าใจแก่นแท้ธาตุลมชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าเหม่ยหลินแล้ว
"จุ๊ๆๆ ถึงแม้ข้าบอกว่าจะไม่ฆ่านาง แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะฆ่านางไม่ได้ล่ะ"ชิวฟ่างกล่าวพลางถือกริชในมือจ่อไว้ที่ลำคอของเหม่ยหลิน
"ไอ้สารเลว!!"จงลู่อันสบถออกมาอย่างกราดเกรี้ยว มือที่ถือกระบี่กำแน่นจนมีเืไหลซิบออกมา
ในขณะที่จงลู่อันกำลังพุ่งเข้าไปช่วยเหม่ยหลินนั้น ทางเทียนฉินไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป อาศัยที่เหมาลั่นกำลังเผลอ ใช้ท่วงท่าผ่าอเวจีวาดใส่เหมาลั่นอย่างว่องไว
ฉั้วะ!
เพียงหนึ่งดาบหัวของเหมาลั่นพลันกระเด็นตกลงไปในกองไฟทันที แต่ก่อนที่ใครจะได้รู้สึกตัวเทียนฉินก็หายวับจากร่างที่ไม่มีหัวไปโผล่ด้านหลังของอุ่ยหมันแล้วแทงดาบเสียบจนทะลุหน้าอกอย่างรุนแรง
ฉึก!
จบตอนที่ 21
231
