คนของเขารับคำสั่งแล้วเดินออกไปทิ้งให้ฉันที่ยังไม่ส่างเมานั่งมึนอยู่บนเตียงภายในห้องสองต่อสองกับเขาตามลำพัง จู่ๆเขาก็เดินเข้ามาหาฉันจนถึงเตียง
“ไงสาวน้อย”
“ใครสาวน้อยของคุณไม่ทราบ” ฉันปัดมือเขาที่จับคางฉันอยู่ออก
“ถ้าเธอไม่สนใจในตัวฉัน คงไม่มานอนอยู่ที่ห้องฉันหรอก”
“ห้อง ของ คุณ”
“ใช่” ฉันมองดูรอบๆจึงเห็นได้ถึงความหรูหราภายในห้อง นี่ฉันเมาถึงขนาดจำห้องผิดเลยเหรอเนี้ย
“งั้น ดิฉันต้องขอโทษด้วย ขอตัวก่อนค่ะ” ฉันกำลังจะลุกออกจากเตียงเขาก็มาดักหน้าฉันไว้
“หึ เข้ามาแล้วคิดเหรอว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ”
“คุณหมายความว่าอะไร”
“ก็หมายความว่าแบบนี้ไง” เขาขึ้นมาคร่อมร่างฉันทันทีที่พูดจบ
“คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!”
“ก็ทำแบบนี้ไง” เขาไม่รอช้าก็รุกเข้าหาตัวฉันอย่างรวดเร็ว จะขัดขืนก็อยากเพราะแรงของเขามากกว่าฉัน
“ฉันขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ อื้อๆๆ”
“สายไปแล้วล่ะ”
“โอ้ยย อื้อๆๆ” แล้วเขาก็กระทำย้ำยีฉันโดยที่ฉันไม่สามารถตอบโต้เขาได้เลย
ฉันตื่นมาอีกทีก็ไม่เห็นเขาจึงรีบใส่เสื้อผ้าที่หล่นอยู่ที่พื้นแล้วรีบออกจากห้องนรกนี้ทันที ฉันกลับมาถึงห้องก็เจอกับชูก้าสัตว์เลี้ยงเพียงตัวเดียวที่ฉันเหลืออยู่ทั้งชีวิต เพราะฉันได้มีนเป็ของขวัญวันเกิดก่อนที่พ่อกับแม่จะเกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิต
“อื้อๆๆ ชูก้า”
“เหมี๊ยว~”
“ฉันจะทำยังไงดี จบแล้วทุกอย่างพังหมดแล้ว ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย! “
1K
