เพียงชั่วข้ามคืนความสัมพันธ์ระหว่างเถ้าแก่ไฉกับมือปราบโหลวก็เป็ที่โจษจันกันทั้งเมืองเลียวฮูหยินที่ออกไปเดินซื้อของใน่เช้าจึงได้ยินชาวบ้านคุยกันก็ใรีบกลับไปที่จวนนายอำเภอนางรีบเรียกลูกสะใภ้ออกมาปรึกษาหารือ
“เสี่ยวถงแม่ได้ยินว่าเมื่อคืนเถ้าแก่ไฉกับซีเอ๋อร์ออกไปข้างนอกด้วยกันพวกเขาประกาศว่ากำลังคบหากันอยู่ แม่จะทำอย่างไรดี?”
“เราก็ต้องเรียกให้เถ้าแก่ไฉมาคุยสิเ้าคะพูดออกมาแบบนี้คนของเราเป็ฝ่ายเสียหาย” สวีเสี่ยวถงนึกถึงเื่ของตนเองครั้งนั้นนางกับโหลวซีห่าวก็มิได้ตั้งใจเลยสักนิดแต่กลับถูกมัดมือชกให้กลายเป็คู่หมั้นกันด้วยความบังเอิญ
“เ้าว่าเถ้าแก่ไฉเป็อย่างไร?”
“ข้าสืบมาแล้วเ้าค่ะท่านแม่ไม่ต้องเป็ห่วง คนผู้นี้นับว่าเหมาะสมกับคนของเราอย่างยิ่ง”
“ถ้าเ้ารับรองเช่นนั้นแม่ก็จะลองคุยกับเถ้าแก่ไฉดู”สีหน้าเลียวฮูหยิน หนักอกหนักใจ นางยังไม่รู้จักไฉซีฮันมากพอที่จะวางใจ
บ่าวรับใช้เดินเข้ามาค้อมศีรษะอยู่ต่อหน้ารายงานว่าเถ้าแก่ไฉแห่งโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินส่งคนมาแจ้งว่าจะมาพบเลียวฮูหยิน
“คนก็มาด้วยตนเองแล้วท่านแม่ลองพูดคุยดูเองเถิดเ้าค่ะ”
โหลวฉางซีตามไฉซีฮันมาด้วยความรีบร้อนเมื่อได้ยินว่าเขาจะมาเจรจากับท่านแม่ใหญ่ที่จวนนายอำเภอ
“ท่านจะไปชี้แจงเื่เมื่อคืนหรือ?ดีจริง!ข้ากังวลแทบตายไม่อยากให้เกิดความเข้าใจผิด ท่านแม่ใหญ่จะคิดว่าข้าเป็คนเหลวไหล”
ไฉซีฮันพยักหน้าโหลวฉางซีสังเกตเห็นว่ายงฟูหลิวกับจู่จิ๋นอิ่งให้คนเตรียมของขวัญจำนวนมากใส่ไปด้านท้ายรถม้า
“เหตุใดต้องเตรียมข้าวของไปให้ท่านแม่ใหญ่ข้ามากถึงขนาดนั้น?แค่เอาไปพอเป็พิธีก็พอแล้วหากว่าเราขอโทษอย่างจริงใจท่านแม่ใหญ่ย่อมรับฟังอย่างแน่นอน” สีหน้าของหญิงสาวดูเชื่อมั่น
“ไม่ได้หรอกคุณหนูสี่ครั้งนี้ชื่อเสียงของท่านเสียหาย ข้าก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุดพวกเรารีบไปกันเถิดก่อนที่เื่จะลุกลามใหญ่โต”
โหลวฉางซีเอ่ยขอบคุณเขาด้วยความซาบซึ้ง“ท่านช่างเอาใจใส่ผู้อื่นยิ่งนัก เมื่อคืนข้านอนไม่หลับเลย กังวลว่าครอบครัวของข้าจะไม่พอใจ”
“ถ้าเช่นนั้นพวกเรายิ่งต้องรีบไปจวนนายอำเภอให้เร็วที่สุด”
เลียวฮูหยินโหลวซีห่าวและสวีเสี่ยวถง นั่งรออยู่ด้วยสีหน้าและความรู้สึกที่แตกต่างกันหัวหน้ามือปราบหญิงแห่งเชียนเยายังไม่ได้เล่าให้สามีฟังว่าตนเองสืบเื้ัของเถ้าแก่ไฉแล้วมีรายละเอียดอย่างไร?นางยืนยันเพียงว่าคนผู้นั้นเป็คนที่เหมาะสมกับโหลวฉางซีน้องสาวของสามี
“คารวะเลียวฮูหยินใต้เท้าโหลว และหัวหน้าสวี”
โหลวฉางซีประสานมือยอบกายค้อมศีรษะอย่างนอบน้อมนางไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดเพราะเกรงว่าผู้าุโทั้งสามจะขุ่นเคืองปล่อยให้ไฉซีฮันพูดก่อนจะดีกว่า ในบางสถานการณ์นางเห็นว่า ‘ยิ่งพูดมากก็ยิ่งผิดมาก’
“ข้าน้อยไม่อ้อมค้อมพวกท่านคงได้ยินคำเล่าลือเื่เมื่อวานเกี่ยวกับข้าน้อยและคุณหนูสี่แล้วนะขอรับข้าน้อยร้อนใจจึงได้นำสิ่งของทั้งหมดนี้มาขอขอโทษพวกท่าน” เถ้าแก่หนุ่มผายมือและหันหน้าไปยังขบวนคนด้านหลังนับสิบที่ถือของกำนัลมาด้วยคนละชิ้น
สีหน้าของเลียวฮูหยินยังคงตึงอยู่คำกล่าวเมื่อครู่ของชายหนุ่มตรงหน้าฟังแล้วเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างจริงใจ ข้าวของที่เขาให้คนมาวางเรียงรายและแนะนำไปทีละชิ้นตรงหน้าก็ล้วนเป็ของมีค่าที่ราวกับตั้งใจคัดสรรมาเพื่อ ขอโทษโดยเฉพาะ
“หากแค่ขอโทษข้าวของพวกนี้ก็คงจะมากเกินไปกระมัง?” โหลวซีห่าวหน้ามุ่ยเขาในฐานะนายอำเภอได้ยินคำพูดซุบซิบของเ้าหน้าที่ในที่ว่าการอำเภอพูดถึงน้องสาวของตนกับเถ้าแก่หนุ่มแห่งโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินเมื่อเช้าก็รู้สึกหงุดหงิดที่นางไปเฝ้าดูแลโรงเตี๊ยมนั่นก็เพราะเถ้าแก่หนุ่มอ้างว่ามีขโมยบุกเข้าไปแต่เมื่อคืนกลับกลายเป็เื่ที่ไม่สมควรจะเกิดขึ้น
“ของแค่นี้ถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำขอรับความจริงข้าน้อยควรจะนำมามากกว่านี้”
โหลวฉางซียื่นมือไปกระตุกแขนเสื้อของชายหนุ่มทั้งยังเอียงหน้าเข้าไปใกล้ “ท่านยังไม่ได้กล่าวขอโทษที่เกิดเื่เข้าใจผิดเลยนะ”
ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆเขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนทั้งสามที่นั่งอยู่ สวีเสี่ยวถงจึงผายมือเชิญ
“เกรงใจมากไปแล้ว! เถ้าแก่ไฉเชิญท่านนั่งลงก่อนเถิด”
โหลวฉางซีหันไปพยักหน้าให้สาวใช้นำถ้วยน้ำชามายื่นให้กับไฉซีฮัน เถ้าแก่หนุ่มกล่าวขอบคุณด้วยท่าทางนอบน้อมและนั่งลงฝั่งขวาของเลียวฮูหยินโหลวฉางซีเห็นเขายกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบด้วยท่าทางใจเย็นก็หงุดหงิด นางกัดฟันกระซิบกรอดๆ
“เมื่อไหร่ท่านจะอธิบายความจริงให้พวกเขาฟังเสียที”
“ใจเย็นหน่อยเถอะคุณหนูสี่พวกเรากำลังจะพูดเื่สำคัญกัน”
เลียวฮูหยินเห็นท่าทางเรื่อยเฉื่อยของไฉซีฮันนางเองก็ร้อนใจอยากจะรู้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนตกลงเป็อย่างไรกันแน่?เห็นชายหนุ่มที่มาเยือนเอาแต่ก้มหน้าเป่าน้ำชาในถ้วยก็เริ่มหงุดหงิด
“พูดกันตามตรงก็แล้วกันนะเถ้าแก่ไฉ เมื่อวานเป็ท่านที่พาซีเอ๋อร์ของพวกเรานั่งรถม้าออกไปจากโรงเตี๊ยมค่ำๆมืดๆ แต่พอเจอด่านตรวจท่านกลับบอกกล่าวทุกคนว่าท่านกับนางเป็คนรักกันทำเช่นนี้คนทั้งอำเภอก็เล่าลือกันไปทั่วชื่อเสียงของซีเอ๋อร์ยามนี้เสียหายจนยากจะกอบกู้แล้ว”
ใบหน้าของโหลวฉางซีซีดเซียวจะว่าไปเื่นี้เป็ความผิดของนางและเขาก็แค่เข้ามาช่วยแก้ไข “ท่านแม่ใหญ่เ้าคะนั่นเป็แค่เื่เข้าใจผิด ความจริงมันมีเื่อื่นที่ข้าจำต้องเล่าให้พวกท่านฟังเป็การส่วนตัว”
“เข้าใจผิด?เข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ?” นายอำเภอหนุ่มเลิกคิ้วเขาหันไปจ้องเถ้าแก่หนุ่มที่เพิ่งวางถ้วยน้ำชาที่จิบไปอย่างใจเย็น
“ไม่ได้เข้าใจผิดหรอกขอรับ!เื่ที่ข้าน้อยพูดเมื่อคืนนั้นเป็เื่จริง ที่ข้าน้อยเร่งมาคารวะพวกนั้นเช้านี้ก็เพื่อจะมาขอโทษที่มิได้มาั้แ่ทีแรก”
“เอ๋?” โหลวฉางซีพลันชะงัก“ท่านอย่าพูดจาเหลวไหล!”
“ข้ากับคุณหนูสี่มีข้อตกลงลับๆกันอยู่ขอรับ จึงมิได้มาคารวะพวกท่านั้แ่ทีแรกเราไม่รู้ว่าจะเกิดเื่เมื่อคืนนี้ขึ้นอันที่จริงนางก็รับสิ่งของแทนใจของข้าน้อยไปแล้ว”
โหลวฉางซีหน้าเสียเมื่อคนทั้งสามในครอบครัวจ้องหน้านางเป็จุดเดียว
“มะ ไม่นะเ้าค่ะข้าไม่ได้รับของสิ่งใดมาจากเขา”
“ต่างหูนี่ไงขอรับ? นี่คือต่างหูของท่านแม่ของข้าน้อยที่มอบให้ไว้วันใดที่ข้าน้อยพบสตรีพึงใจก็มอบให้นางผู้นั้น”ไฉซีฮันชี้ไปที่ต่างหูหยกสีเขียวที่นางสวมใส่
โหลวฉางซียกส้นมือขึ้นเคาะศีรษะนางนึกอยากจะตวาดใส่เถ้าแก่หนุ่มจอมเ้าเล่ห์ผู้นี้ยิ่งนักแต่ไม่อาจทำได้ดั่งใจเพราะอยู่ต่อหน้าคนในครอบครัว
“เป็ความจริงหรือซีเอ๋อร์! เ้ารับต่างหูของมารดาของเขามา!” โหลวซีห่าวทำหน้าตกตะลึง
“หากท่านไม่เชื่อก็ถามผู้ติดตามทั้งสองของข้าน้อยได้เลยขอรับ”
**************************
415
