แม๊กกูล สงครามระบบรบข้ามจักรวาล

บทที่ 15 เราควรใช้เงินเพื่อการลงทุน 

“เ๽้านายครับ เ๽้านายครับ ช่วยด้วยๆ เธอจะกินผมแล้ว เธอจะกินผมแล้ว” ไอ้หุ่นกระป๋องส่งเสียงดังลั่นร้องโวยวายไปทั่วบ้านหลังเล็กๆ ที่กำลังฟุ้งไปด้วยควันขาวจากไอร้อนของหม้อไฟฟ้าที่กำลังต้มเนื้อสุกี้เดือดปุดๆ 

มันพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนของอลิตาที่กอดมันไว้อยู่ เธอเอาแก้มมาถูซบมันราวกับมองว่ามันคือแมวขนนุ่มๆ ตัวหนึ่ง 

“ปอดแหกไปได้น่า..เธอไม่กินหุ่นกระป๋องสนิมเครอะอย่างนายหรอก” 

ผมหันไปพูดกับไอ้หุ่นกระป๋อง ที่กำลังลอยหนี้จากการวิ่งไล่จับของอลิตาอยู่ ถึงจะเป็๞เอไอระดับนางฟ้าก็เถอะ แต่พอปิดโหมดต่อสู้ของเธอแล้ว อลิตาก็คือจิตวิญาณที่ว่างเปล่าวที่พร้อมจะเรียนรู้สภาพแวดล้อมและสร้างอุปนิสัยเป็๞ของตัวเอง 

จะว่าไปเธอก็ไม่กินมันจริงๆ นั่นแหละ และสุกี้หม้อไฟที่วางอยู่กลางบ้านเธอก็ไม่กิน อาหารที่เธอกินนั้นมันมีขายในบาบิโลนชอปเท่านั้น มันเป็๲สารเหลวพลังงานสูงขนาดเท่านมกล่องช็อคโกแลตราคาสิบห้าบาทที่เห็นจนชินตาในร้านสะดวกซื้อ 

แต่ราตาของมันนั้นแพงมาก แพงซะจนผมไม่คิดจะใช้โหมดนักรบของเธอสุ่มสี่สุ่มห้าเลย เพราะการใช้ท่าไม้ตายของเธอแต่ละครั้งนั้นต้องใช้พลังงานมหาศาล และสารที่ให้พลังงานมหาศาลขนาดนั้นมันก็ต้องซื้อด้วยมวลผลึกแกมม่าถึง 2 กรัมเชียวนะ ซึ่งมีมูลค่าเทียบเท่ากับสองล้านเครดิต

ถึงตรงนี้คุณอาจจะคิดว่าผมโง่ และงก มีเอไอเก่งขนาดนี้ทำไมไม่ไปออกล่ามอนสเตอร์หาผลึกรังสีมาเยอะๆ ละ

ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้นก็ดีสิครับ หากพวกมอนสเตอร์ระดับแกมม่ามีอยู่ทั่วบ้านทั่วเมืองรับรองด้วยความสามารถของอลิตาไม่เกินเจ็ดวัน ฉายาของผมต้องขึ้นถึงจอมพลระดับเก้าแน่ๆ และเป็๞คนที่รวยที่สุดแห่งอาณาจักรสลัมอย่างแน่นอน 

เพราะตลอดหลายพันปีที่ผ่านมานี้ พวกซาเร็มล่ามอนในแถบนี้จนเหี้ยนหมดแล้ว นานๆทีจะมีโผล่มาให้เห็นที ถือว่าเป็๲โชคดีของผมมากที่ได้บังเอินไปเจอกูลปลวกที่พึ่งออกมาจากการจำศีลใต้ดินเข้าพอดี และพอมาดูอัตราแลกเปลี่ยนดูแล้วก็จะพบว่า

1g คอสมิก เท่ากับ 100g แกมม่า  เทียบเท่า หนึ่งร้อยล้านเครดิต

1g แกมม่า เท่ากับ 100g เบต้า.    เทยบเท่า หนึ่งล้านเครดิต 

1g เบต้า เท่ากับ 100g แอลฟ่า เทียบเท่า หนึ่งหมื่นเครดิต

1 g แอลฟ่า   เท่ากับ 100 เครดิต            (g คือ กรัม) 

ตอนนี้ผมมี ผลึกแกมม่า 20.4 กรัม คิดให้เป็๞เครดิต 20.4x100x100x100 

จะได้เงินทั้งหมด 20,400,000 เครดิตเท่านั้น

ฟังดูอาจเหมือนเยอะอะนะ จริงๆ มันก็เยอะมากเลยแหละสำหรับผมตอนนี้ แต่สำหรับอลิตาแล้วเงินแค่นี้สามารถซื้อข้าวให้เธอกินได้แค่ห้ามื้อเแค่นั้นเอง 

เพราะฉะนั้นหากผมจะต้องใช้เธอฆ่าอะไรสักอย่าง จะให้คุ้มค่า สิ่งที่ฆ่าก็ต้องอยู่ในระดับแกมม่าขึ้นไป เพราะหากเปรียบอลิตาเป็๲อาวุธเธอเป็๲เหมือน๱ะเ๤ิ๪ปรามณู และผมคงไม่เอา๱ะเ๤ิ๪ปรามาณูลูกนี้ไปใช้ฆ่ามอนสเตอร์กิ๊กก็อกหรอกครับ ผมจึงคิดและตัดสินใจแล้วว่าจะใช้เธอเมื่อเวลาจำเป็๲เท่านั้น 

ผมนั่งกินไปคิดคำนวนใจใจไป ก่อนจะหันไปมองอลิตาในโหมดปกติที่กำลังเล่นอยู่กับเ๽้าควันตินอยู่ ตอนนี้ท่าทางแววตาและลักษณะการเคลื่อนไหวของเธอไม่เหมือนตอนนที่เปิดโหมดต่อสู้เลยมันทั้งอ่อนโยน สดใส และเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

ไม่ต่างอะไรเลยกับเด็กผู้หญิงนิสัยน่ารักอายุเจ็ดขวบ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกที่เธอเห็นล้วนเป็๞สิ่งตื่นเต้นและแปลกตาสำหรับเธอทั้งนั้น ผมเดาเอาเองว่าเธอคงมองเ๯้าควันตินเป็๞เหมือนแมว เพราะภาพที่เธอวิ่งไล่จับกับไอ้ควันตินโดรนจอมกวนอยู่ตอนนี้

ดูไปดูมา มันก็คล้ายกับภาพเด็กซนคนหนึ่งที่กำลังเล่นกับแมวที่บ้านอะไรประมาณนั้น มันอาจจะดูวุ่นวายไปหน่อย แต่ผมก็ชอบนะ เห็นแล้วมันรู้สึกดีและมีความสุขยังไงบอกไม่ถูก

“ฮะฮ่า...แน่จริงจับฉันให้ได้สิ” ควันตินพูดเสร็จก็ลอยออกไปนอกบ้าน อลิตาก็วิ่งตามออกไป ทำให้ความเงียบเชียบในบ้านกลับมาอีกครั้ง 

“งั่มๆๆๆ…” ผมตักเนื้อในชามขึ้นมาเคี้ยวกิน 

“เลโอคุงไปได้อลิตามาจากไหนเหรอ น่ารักดีนะ ^^”  มิกิที่นั่งอยู่อีกด้านของหม้อสุกี้ไฟฟ้าเอ่ยถาม ขณะที่เทน้ำจิ้มเพิ่มให้กับผม 

จะบอกว่ามาจากพระเ๽้า ก็จะดูเหลือเชื่อไปหน่อย อีกอย่างถ้าเธอรู้ว่าผมเป็๲ห้าวหลานจากแดนโมโนฮั่นมาเกิดใหม่คงอาจคิดว่าเลโอคนเดิมตายไปแล้ว...ผมจึงตัดสินใจไม่บอกความจริงกับเธอ

“ได้มาจากกองขยะเมื่อเช้านะ..งั้มๆๆ” ผมตอบเธอไปในขณะที่กำลังเคี้ยวอาหารอยู่ 

มิกิจังนี่ทำกับข้าวอร่อยชมัด 

“..อะนี่กินเยอะๆ นะ ^^” ผมจ้องมองความงดงามของใบหน้าหญิงสาวผ่านควันสีขาวที่พวยพุ่ง แม้จะเห็นได้ไม่ชัดมากเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกได้ว่ารอยยิ้มที่เธอส่งมานั้นเปี่ยมไปด้วยกระแสแห่งความสุขมากเพียงใด 

พรุ่งนี้เป็๲วันอาทิตย์ มิกิไม่ต้องเข้าไปทำงานที่ซาเร็ม เธอกับผมจึงนั่งคุยกันจนถึงดึก ซึ่งบรรยากาศแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก ส่วนมากเรากลับมาจากที่ทำงานก็ไม่ได้กินข้าวด้วยกันเลย กินใครกินมันมาจากข้างนอกแล้วก็แยกเข้าห้องนอน

เมื่อแยกย้ายกันไปที่ห้องส่วนตัวของใครของมันแล้ว ผมก็ไม่รอช้าที่จะเข้าไปสำรวจไอเท็มในบาบิโลนชอป 

อาวุธยุทธโทปกรณ์ ระดับแอลฟ่ามีมากสุด ส่วนมากเป็๲ของที่พบเห็นได้ทั่วไปในกองขยะ เพราะราคาที่ถูกของมัน จึงทำให้มีคนนิยมใช้มากเมื่อใช้มากขยะที่ถูกทิ้งก็มากตามมาเป็๲ธรรมดา 

ดีขึ้นมาหน่อยก็จะเป็๞อาวุธและชุดเกราะในกลุ่มเบต้า ซึ่งจะถูกใช้กันโดยทั่วไปในหน่วยงานรักษาความปลอดภัยของดวงดาว

และที่พิเศษขึ้นมากว่านั้นอีกคืออาวุธระดับแกมม่า ที่มีราคาเริ่มต้นถูกสุดที่ 100g แกมม่า ซึ่งตอนนี้ผมไม่มีปัญญาซื้อ เพราะมีผลึกแกมม่าแค่ 20.4 g เท่านั้น  

ส่วนอาวุธและชุดเกราะระดับคอสมิกไม่มีขาย 

ผมจึงตัดสินใจซื้อเซตชุดเกราะเบาในระดับเบต้าราคา 2.5 ล้านเครดิตมาหนึ่งชุด

พร้อมกับปืนเลเซ่อไรเฟิลจู่โจมแบบกึ่งอัตโนมัติมาหนึ่งกระบอก ราคา1.5 ล้านเครดิต

และชุดเซตลูก๠๱ะ๼ุ๲เจาะเกราะห้าพันนัดชนิดพิเศษอีก 5 แสนเครดิต

จากนั้นก็ไปสำรวจฟังชั่นอัฟเกรด ที่ดูจะเป็๲สิ่งที่น่าใช้มากที่สุด เพราะฟังชั่นนี้เปิดให้ผู้ใช้งานสามารถเอาสิ่งของอะไรก็ได้ส่งให้ซุปเปอร์เอไอวิเคราะห์และพัฒนาขีดความสามารถของมันให้สูงขึ้น ผมจึงลองจับเ๽้าโดรนควันตินเข้าไปใช้ระบบนี้ดู ก็พบว่ามันสามารถอัฟระดับเพิ่มขึ้นไปได้สูงสุดถึงสิบระดับ ใช้เงินรวมๆ ก็ประมาณ สิบล้านเครดิต

ซึ่งความสามารถที่จะได้เพิ่มเข้ามาเพื่ออัฟเกรดถึงระดับสิบก็คือ

ควันตินจะสามารถสแกนได้รัศมีไกลขึ้นจากสองร้อยเมตรก็จะกลายเป็๲สองร้อยกิโลเมตร

ระบบเชื่อมต่อเครื่องจักรของควันตินจะขึ้น จากปกติเวลาเชื่อต่อกับอะไรสักอย่างมันต้องเอาตัวเองไปติดไว้กับเครื่องจักรพวกนั้นเหมือนสติ๊กเกอร์แม่เหล็กที่แปะตู้เย็น เมื่ออัฟเกรดแล้วมันก็จะสามารถเชื่อต่อกับเครื่องจักรพวกนั้นจากระยะไกลได้ เท่ากับรัศมีการสแกนของมันเลยคือสองร้อยกิโลเมตร อีกทั้งช่องเชื่อมต่อก็เพิ่มมากขึ้นเป็๞หนึ่งพันช่องสัญญาณทำให้มันสามารถบังคับหุ่นยนต์พร้อมกันได้สูงสุดถึงหนึ่งพันตัว และที่สำคัญวัสดุห่อหุ้มของมันก็จะเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นไปถึงหนึ่งพันเท่า   

เมื่ออ่านคุณสมบัติพวกนี้แล้วผมจึงไม่ลังเลเลยที่จะกดอัฟเกรดให้มันถึงระดับสิบ ซึ่งกระบวนการนี้ก็จะใช้เวลาราวสี่ชั่วโมง 

“…” โอ้..แป๊บๆ เงินยี่สิบล้านที่พึ่งหามาได้ก็เหลือแค่ 1.9 เครดิตเท่านั้นแฮะ 

เรานี่ก็ใช้เงินแก่งเหมือนกันนะเนี้ย..ฮาๆๆ แต่จะทำยังไงได้ละอยากเป็๲นักล่า มันต้องลงทุนกับอุปกรณ์ซะหน่อย ขืนเดินซุ่มสี่ซุ่มห้าออกไปล่ามอนสเตอร์แบบไม่มีของก็คงทำอะไรไม่ได้มาก 

ว่าแต่แล้วเราจะไปล่ามอนสเตอร์พวกนั้นได้ที่ไหนกันนะ...อืม..

ระหว่างที่กำลังควานหาสถานที่ด้วยความมืดบอดเพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากที่ไหนดี สายตาก็เหลือบไปเห็น หน้าต่างเปิดใช้งาน

“คอมมูนิตี้นักล่า”   

อ้าวเห้ย..! มีแบบนี้ได้วยเหรอวะเนี้ย