Zombie Change World

บทที่ 13 หนุ่มน้อยนักกู้คนนี้...
หลังจากเก็บของที่ตกมาจากร่าง หมา แมวกลายพันธุ์แล้ว พวกวิทย์ก็รีบเดินกลับไปที่รถซึ่งมันห่างจากที่เขาอยู่ไป 300 เมตร แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะก้าวเดิน ก็มีซอมบี้ D-1 พุ่งเข้ามาหาพวกเขา
วินาทีนั้นวิทย์จับปืนลูกซองขึ้นมาแล้วเล็งไปที่ D-1 ที่พุ่งเข้ามา ด้วยระยะกว่า 45 เมตร พร้อมกับเสียงของกระสุนที่ยิงออกไป ปัง! ปัง! ปัง! แต่คราวนี้ดูเหมือนฝีมือจะตกไปเยอะ มันไม่โดนจุดสำคัญเลย มันอาจจะเป็นการล้าสะสมที่วิทย์บุกตะลุยมาไม่หยุดจนมาถึงที่นี่ รวมๆแล้วมันก็กว่า 10 ชั่วโมงมาแล้วที่เขาไม่ได้พักเป็นจริงเป็นจังเลย แถมตอนนี้มันก็เริ่มมืดแล้ว พอจะยิงเข้าไปอีกก็มีเสียงแทรกเข้ามา
“โยมนั้นมันตัวอะไรนะ ใหญ่โตมโหราฬ แต่ทุกคนไม่ต้องกลัวไป เขาก็แค่ตัวใหญ่กว่าคนธรรมดาทั่วไปเท่านั้นเอง เดี๋ยวอาตมาไปพูดกับเขาเอง”
พอหลวงพี่ว่าแบบนั้นวิทย์เริ่มลังเลแล้ว ว่าควรจะปล่อยหลวงพี่ไปไหม ถ้าปล่อยไปผลลัพธ์คงไม่ต้องบอก แต่แล้วจะทำยังไงไม่ให้หลวงพี่มายุ่งกับเรื่องนี่ดี
พอนุ๊กเห็นวิทย์ทำหน้าตาลังเลก็กระซิบไปถามว่า
“ไอ้วิทย์มึงเป็นอะไรเห็นส่ายหัวลังเลอะไรสักอย่าง มีไรบอกมา”
“เออ ก็ได้ มึงเห็นหลวงพี่นั้นไหม มึงรีบพาไปที่รถเลย หากปล่อยไปเดี๋ยวจะเกิดเรื่องเอา เชี่ย!!จะเข้าไปคุยกับ D-1 กูละเพลีย เร็วหน่อย”
ขณะที่วิทย์คุยกับนุ๊ก D-1 ก็เข้ามาในระยะ 20 เมตรแล้ว พอเห็นอย่างนั้นเขาเลิกสนใจทุกอย่างแล้วพุ่งสายตามองไปที่มันอย่างเดียว คล้ายกับสิงโตคอยมองเหยื่อที่กำลังล่า
แล้วอยู่ๆ หลวงพี่ก็เริ่มก้าวเท้าเดินเข้าไปหา D-1 ที่กำลังพุ่งเข้ามา ทำท่าทำทางเหมือนจะไปคุยกับมันให้ได้ จนนุ๊กต้องพูดหว่านล้อมถึงจะตามกลับไปที่รถ
พอนุ๊กเดินกลับไปแล้ว วิทย์จับปืนลูกซองขึ้นลำกล่องด้วยท่าเตรียมพร้อม แล้วเล็งไปที่ D-1
แต่พอจะยิงก็มีหมาตัวใหญ่พอๆกับขนาดตัวสิงโตความยาวน่าจะประมาณ1.7 – 2.5 เมตรกระโจนออกมาแล้วพุ่งกัด D-1 ทั้งยังสะบัดกระชากจนคอมันมีเลือดไหลออกมาอย่างกับท่อน้ำแตก มันกัดกระชากอยู่ไม่นาน จนคอมD-1 ขาดแล้วหลุดออกมา ร่างมันล้มลง ตุบ! แล้วตายลงไปที่สุด มันเป็นอะไรที่เร็วมากสำหรับวิทย์ น่าจะ 10 วินาที เท่านั้นที่มันจัดการเหยื่อตรงหน้าให้ตายลงไป พอเห็นแบบนั้น ขา แข่ง เขาอ่อนลงไปทันที่ วิทย์ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วหมานั้นมันมาจากไหน
“เชี่ยเอ๊ย อะไรของหมาเวรนั้นวะ แม่งโคตรโหด”
แต่ยังดีที่มันไม่ได้สนใจวิทย์เลย มันกัดตะกุยฉีกกินร่าง D-1 ที่นอนอยู่บนพื้นเหมือนมันอดอาหารมานานแสนนาน พอวิทย์เริ่มใช้ตาประเมินตรวจสอบก็มีข้อมูลขึ้นมา
Hunter Dog สุนัขกลายพันธุ์ : ระดับ 1 // รูปแบบ : สังหาร // ลักษณะ : ไม่สนไม่แคร์ว่าจะเป็นพวกเดียวกันหรือไม่ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคืออาหารสำหรับมัน // ข้อควรระวัง:ควรหลีกเลียงจะดีที่สุด
“พ่องมึงเหอะ!! แค่ชื่อแม่งก็กินขาดแล้ว ไม่ต้องบอก พี่ก็ไม่อยากยุ่งกับมันอยู่แล้ว”
พอข้อมูลมาเหมือนฟ้าถล่มใส่ตัวทันที่ วิทย์พยายามไม่ส่งเสียงแล้วก้าวถอยหลังเดินออกมาจากจุดนั้นอย่างช้าๆ จะได้ไม่เป็นการรบกวนคุณพี่ HD-1 เขา
ทว่าวินาทีนั้นมันเหมือนว่าวิทย์กำลังกู้ระเบิดเวลาอยู่ ทั้งยังต้องตัดสินใจว่าจะตัดสายไฟเส้นไหนดีระหว่างสีแดงกับสีดำ ถ้าตัดสายผิดเส้นไปล่ะก็ คงไม่ต้องบอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นมา แต่เขาก็พร้อมที่จะเก็บกู้ให้ดีที่สุด
แล้ววินาทีสำคัญก็มาถึง วิทย์เดินถอยห่างออกมาได้พอสมควร ทั้งยังหันกลับไปมอง HD-1 ที่ยังกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่
ทำให้ความรู้สึกวิทย์มันเริ่มผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง เหมือนมันจะไม่สนใจเขาแม้แต่นิดเดียว
“เฮ้อ!! เกือบไปแล้ว เอาเลยครับพี่ กินให้อร่อย ผมไม่กวนล่ะ”
ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นเข้าทางวิทย์ไปซะหมด แต่บางครั้ง ระเบิดเวลา มันก็ปลอมสีสายไฟเพื่อหลอก ผู้มากู้ว่าเป็นสายสีนั้น แล้วผลที่ตามมา
ปี้นนนนนนนนนนนนนนน
เสียงแตรรถมันดังขึ้นมา วิทย์จำได้ว่าให้แจ็คมันรอในรถพร้อมกับแบล็ค ถ้าเหตุการณ์แบบบี้มันเกิดขึ้นเพราะหลวงพี่เป็นคนทำ เขาจะไม่แปลกใจเลย พอวิทย์หันกลับไปที่รถก็ดูเหมือนมันปกติดีทุกอย่างดูไปก็ไม่เห็นว่าจะมีตัวอะไรทำให้พวกแจ็คเกิดอันตรายได้ แล้วอะไรที่ทำให้แจ็คตัดสินใจบีบแตรล่ะ?
วิทย์สงสัยใคร่รู้ เพราะไอ้เสียงที่ดังออกมา มันทำให้นักกู้ระเบิดอย่างเขา ต้องหลั่งน้ำตาออกมา เขาอย่างบอกให้โลกรู้ว่า “พี่ครับผมไม่ได้ตัดผิดเส้นนะ แต่สายมันหลอกผม”แต่ถ้าวิทย์รู้สาเหตุ เขาจะเข้าใจปัญหาที่แจ็คเจอทันที่
“แบล็ค ทำอะไรนะ จะไปไหน อย่าออกไปมันอันตรายอยู่นิ่งๆเป็นเด็กดี เดี๋ยวเอาขนมให้”
แต่มีหรือแบล็คมันจะฟังแจ็คแค่เอาอาหารมาล่อ มันก็ยังเอาขาหน้าข่วนประตูต่อไปโดยไม่สนใจแจ็คเลยสักนิด พอแจ็คเห็นแบล็คที่กำลังเอาขาหน้าข่วนประตูทำท่าเหมือนอยากจะออกไปให้ได้ เขาพยายามบอกมันอีกครั้งแล้วส่งขนมไปให้มันเพื่อมันจะยอมสงบลงแล้วไม่ออกไปข้างนอก
แต่มันก็ไม่เป็นอย่างที่แจ็คคิด ด้วยความฉลาดของแบล็คเหมือนมันจะรู้ว่าที่นั่งคนขับมีปุ่มเปิดประตูติดไว้อยู่ แล้วจังหวะที่แจ็คมองออกไปดูพวกวิทย์กำลังสู้อยู่ แบล็คก็กระโจนไปที่นั่งคนขับทันที่ พอเป็นอย่างนั้น แจ็คเลยเอามือกันไม่ให้มันกระโจนเข้ามาแต่มือเจ้ากรรมเหมือนตั้งใจให้ไปโดนแตรรถ พร้อมกับมีเสียงดังออกมา ปี้นนน!! แต่เสียงนั้นมันสำคัญไฉนใครเล่าจะรู้ แต่มีคนหนึ่งที่รู้ เขาคือ หนุ่มน้อยนักกู้คนนี้นั่นเองงง!!
พอเสียงมา ปัญหาก็ตามมา แล้วคราวนี้วิทย์จะทำไง? ก็วิ่งสิ วิทย์รีบสาวเท้าวิ่งทันที่พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ HD-1 ทั้งตะโกนแหกปากบอกสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ให้นุ๊ก ฟัง
“ไอ้นุ๊ก!! ยิงหมาเวรตัวนั้นเร็ว อย่าให้มันตามเข้ามา ช่วยกันสกัดมันเอาไหวก่อน พยายามอย่าให้มันวิ่งไปถึงที่รถได้ ไม่งั้นเราซวยแน่”
ทันใดนั้นนุ๊กพลั่นคว้าปืน M16 ที่ห้อยอยู่ในสายสะพายข้างหลัง พร้อมกับเหนี่ยวไกปืนยิงสาดกระสุนไปที่ HD-1 ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อว่ามีหมาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไงเขาหันหน้าตะโกนบอกหลวงพี่ที่อยู่ข้างๆ
“หลวงพี่วิ่งงง ...!!”
หลังจากได้ยินเสียง หลวงพี่ก็หันหน้ามองไปทางนุ๊ก พร้อมกับคิดไปว่า โยมทำไมต้องให้เราวิ่งด้วย แต่หลวงพี่ก็ยังคงเชื่อคำพูดนั้น เพราะระหว่างที่หันหน้าไปมอง เสียหน้าท่าทางนุ๊กดูจริงจังมาก แล้วหลวงพี่ก็รีบวิ่งไปที่รถพร้อมกับจีวรที่ปลิ่วไปตามแรงลม วืด!!
หลังจากที่นุ๊กสาดกระสุนยิงไปแล้ว เขาคิดว่าภายใต้ห่ากระสุนที่ยิงออกไป คงต้องมีกระสุนสักนัด ที่โดนตัวมัน แต่มีหรือ HD-1 จะง่ายอย่างที่เขาคิด มันคงไม่เหมือนหมา แมวกลายพันธุ์ก่อนหน้านี้ ที่จัดการอย่างง่ายดาย แล้วมันก็ใช้ขากระโดดหลบแทบจะทันที่ เมื่อกระสุนพุ่งเข้าหาตัวมัน จนนุ๊กคิดว่าถ้ายิงอย่างนี้ต่อไปกระสุนได้หมดก่อนที่มันจะตายแน่
พอมันเป็นอย่างนั้นนุ๊กเริ่มทำตัวไม่ถูก เขารู้สึกกระวนกระวายมากแต่ไม่นานก็มีเสียงจากวิทย์ดังออกมา
“ไอ้นุ๊ก มึงเปลี่ยนโหมดปืนเป็นยิงที่ละนัดแล้วคอยดูสัญญาณจากกู”
“โอเค แล้วเอาไง”
“กูจะล่อมันเอง มึงแยกออกไปทางขวา แล้วพอกูเริ่มยิงออกไป พอถึงนัดที่ 3 มึงยิงสวนไปที่ตัวหมาเวรนั้นแล้วรอนัดที่ 3 จากกูอีกที่จนกว่าไอ้หมาเวรนี่มันจะตาย จำไว้ 3 แล้วยิง แต่ถ้ามึงเห็นท่าไม่ดีสับโหมด แล้วสาดกระสุนใส่แม่งเลย แล้วรักษาระยะห่าง 50 เมตรระหว่างตัวมึงกับหมาเวรนั้นไว้ด้วย ถ้ามันเกินไปกว่านั้นให้ถอยทันที่”
แผนการที่วิทย์วางไว้มันได้จากลุงหวังที่มักส่งหนังสือจำพวกกลยุทธ์ต่างๆมาให้ที่บ้านบางครั้งวิทย์ก็คิดว่าลุงหวังส่งหนังสือพวกนี้มาให้ทำไม แต่พอวิทย์เข้าไปถามพ่อถึงสาเหตุที่ลุงหวังส่งหนังสือมา เขาก็ได้คำตอบกลับมาว่า “หนังสือมันรกบ้านลุงเขา แล้วจะให้ลุงแก่ไปบริจาคหรือเอาไปทิ้งก็เสียดาย สู้เอามาฝากไว้ที่บ้านเราพอคิดถึงก็มาหยิบเอาไปได้ แค่นั้นและที่ลุงเขาบอกพ่อมา” พอวิทย์ได้ฟังคำตอบจากปากพ่อ เขาอ้าปากเป็นรูปตัว O แล้วคิดว่าลุงหวังสุดยอกมาก ช่างคิดได้จริง ๆ นี้และมนุษย์ลุง ที่ชาวบ้านเขาพูดถึงกัน
แต่หนังสือที่ส่งมาบางเล่ม วิทย์ก็เคยเปิดอ่านเหมือนกันแล้วภายในหนังสือยังมีบทหนึ่งที่เขียนไว้ ถ้าศัตรูไม่สามารถจัดการด้วยตัวคนๆเดี่ยว ก็ให้ล่อแล้วเบี่ยงเบนความสนใจแทน
แล้วแผนการก็เริ่มขึ้นทั้งคู่แยกกันไปคนละทาง พอนุ๊กแยกออกไป วิทย์ตั้งสติแล้วสูดลมหายใจเข้าพร้อมกับแพ่งสายตามองไปที่ HD-1 ที่อยู่ข้างหน้า มันเป็นระยะกว่า 70 เมตรระหว่างตัววิทย์กับHD-1 วิทย์หยิบกระสุนเตรียมที่จะใส่เข้าไปในรังเพลิง แต่กระสุนที่เขาหยิบมามันไม่ใช้กระสุนลูกปรายธรรมดา แต่มันเป็น*กระสุนลูกโดดที่เอาไว้ใช้ยิงในระยะไกลของปืนลูกซอง พอใส่เข้าไปจนเต็มรังเพลิง
วิทย์ก้าวเท้าเดินเข้าหา HD-1 ทั้งยังหันหน้าส่งสายตามองไปที่หน้านุ๊กเป็นสัญญาณพร้อมกับชูนิ้วขึ้นมา 3 นิ้วเป็นการย่ำถึงแผนการที่วางไว้
แล้วจังหวะที่เรารอคอยมันก็เริ่มขึ้น เสียงปืนดัง ปัง! ปัง! ปัง! พร้อมกับที่วิทย์สาวเท้าเดินพุ่งเข้าไปหา HD-1 ที่อยู่ข้างหน้า หลังจากวิทย์ยิงไป 3 นัด นุ๊กก็ยิงตามเข้าไปอีก 1 นัด จนมันสับสนว่าจะพุ่งเข้าไปหาใครดี ระหว่างวิทย์หรือนุ๊กที่ยิงมันหลังสุด
ทว่ามันก็เลือกพุ่งโจมตีวิทย์แทนทั้งยังส่งเสียงคำราม อะบรู้ววว!!! เป็นการบอกว่ามันเลือกวิทย์เป็นเหยื่อของมัน พอวิทย์เห็นมันพุ่งมาทางเขา จังหวะนั้นเขายิงสวนไปทางมันพร้อมกับตะโกนไปที่นุ๊ก
“ไอ้นุ๊ก ไม่ต้องรอ 3 แล้ว มึงคอยหาโอกาสแล้วสาดกระสุนไปที่มันเลย แล้วอย่ายิงจนเพลินล่ะ ระวังตัวกูด้วย กูยังไม่อยากโดนลูกหลงตาย เชี่ยไอ้เวรนี้อย่าจะปะทะใช้ไหม พี่จะจัดให้สาสมใจเลยที่เดียว” “เออ ได้” นุ๊กทำหน้า งง กับวิธีที่วิทย์อธิบายมา แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ ตัวเองไม่ใช้เป้าหมายของหมาตัวนั้นแล้ว แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช้เรื่องง่ายเลยที่จะคอยช่วยเหลือวิทย์ขณะที่เขาต้องยิงHD-1 ไปด้วย ถ้าเปรียบเหมือนเกมส์ที่นุ๊กเคยเล่นตัวเขาคงเป็นสายซัพพอร์ตที่คอยช่วยลดค่า*ความโกรธของบอส*ที่โจมตีมายังผู้เล่น แต่อย่างไรบอสเช่นHD-1 มันคงไม่ปล่อยให้นุ๊กยิงมันอยู่ฝ่ายเดี่ยวหรอก แต่ถึงอย่างนั้นนุ๊กก็คิดว่าเขามีจิตวิญญาณของสายซัพพอร์ตอยู่พอสมควรแล้วคงไม่ปล่อยให้วิทย์มันตายหรือบาดเจ็บไปอย่างแน่นอน ดั่งที่เฮียแก็งสามช่าได้กล่าวไว้ เพื่อนเจ็บเราก็เจ็บ วา วา วู วู!! เพราะถ้าไม่ได้วิทย์ช่วยในวันนั้นเขาอาจจะตายกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว มันเป็นสิ่งที่นุ๊กคิดเสมอและจะไม่มีวันลืม
ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครรู้มันก็เกิดขึ้น มันคือเสียงปัง! แต่ปัง! นั้นไม่ใช้นุ๊กและวิทย์เป็นคนยิงแต่ใครล่ะเป็นคนยิงพวกเขาต่างมองหน้ากันแล้วหันไปทางรถ Jeep Wrangler Extreme

กระสุนลูกโดด คือกระสุนลูกซองที่เป็นหัวตะกั่วเม็ดเดียวโดดๆ บรรจุอยู่ในกระสุนนัดนั้น อธิบายเพิ่มเติมได้ว่า กระสุนลูกซองเขาไม่ได้ใช้ขนาดความกว้างปากลำกล้องเป็นตัวบอกขนาดเหมือนปืนทั่วๆไป แต่เขาใช้น้ำหนักของตะกั่วที่ใช้เป็นหัวกระสุน เช่น กระสุนเบอร์สิบสองคือ หัวกระสุนมีน้ำหนักตะกั่วเศษหนึ่งส่วนสินสองเกรน ถ้าบรรจุเป็นลูกปรายก็เอามาหารแบ่งเป็นเม็ดเล็กๆ หรือแบบโอโอบั๊กก็หารแบ่งเป็นเก้าเม็ด แต่ถ้าไม่แบ่งเลยก็จะเป็นลูกโดด เม็ดเดียวอยู่ในปลอกกระสุนนัดนั้น
ข้อมูลอ้างอิงจาก เวปบอร์ด gun.in.th โดย คุณcamp_cee ผู้โพลไว้ ขอบคุณครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13 หนุ่มน้อยนักกู้คนนี้...

นิยายแนะนำ

Zombie Change World

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13 หนุ่มน้อยนักกู้คนนี้...

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้