ไป๋ชิงมองไปยังอาคารหลายหลังที่สูงสง่าใหญ่โต หลังจากเดินเข้ามาถึงประตูทางเข้าที่กว้างเกือบ 10 เมตร มองสำรวจไปรอบๆ จนหันมาเจอตงเฟยที่ยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ ก็นึกหมั่นไส้ค้อนให้ไป 1 ที สมกับที่คุยโม้ไว้เหมือนกันนะว่าฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ สร้างสำนักยังกะวัง
เดินเข้าไปสักพักมีลานกว้างไว้บริหารร่างกายและฝึกยุทธ มีอาวุธจัดเรียงไว้มากมายให้เลือกซ้อมมือ ไป๋ชิงเห็นแล้วก็คันไม้คันมืออยากออกกำลัง ใกล้ๆ มีแท่นประลองเป็พื้นยกสูงรูปวงกลมพร้อมที่นั่งชมล้อมรอบบริเวณนั้น
ตงเฟยเดินจูงมือไป๋ชิงเข้าไปในโถงหลัก มีเซียงเซียงเดินตามหลัง ส่วนหานลี่เดินตามตงเฟยมาติดๆ
เมื่อเหล่าศิษย์และผู้าุโในสำนักเห็นตงเฟยเดินเข้ามาก็ตื่นเต้นดีใจรีบเข้ามาคารวะเ้าสำนัก
"ท่านเ้าสำนักหายดีแล้วหรือขอรับ ผมที่เคยเป็สีขาวก็กลับมาเป็สีดำแล้ว"
เหล่าลูกศิษย์ อาจารย์และผู้าุโต่างซักถาม
เมื่อตอนออกจากถ้ำผมของตงเฟยยังเป็สีขาว ผ่านไปไม่นานก็ค่อยๆ กลับมาเป็สีดำเงางามดังเดิมเพราะพิษถูกขับออกหมดแล้วและร่างกายเริ่มปรับสภาพให้สมบูรณ์แข็งแรงเช่นเดิม
"ข้าหายดีแล้วเพราะว่าที่ภรรยาข้าช่วยชีวิตไว้ นางเป็ทั้งผู้มีพระคุณและเป็คนที่ข้าพึงใจ พวกเ้าต้องเคารพนางเช่นเคารพข้า เข้าใจหรือไม่ เดี๋ยวข้าจะหาฤกษ์มงคลจัดงานแต่งทีหลัง ให้ว่าที่ภรรยาได้คุ้นเคยกับที่นี่ก่อน"
"ขอรับ ท่านเ้าสำนัก"
ทุกคนต่างรับคำแข็งขัน พลางชำเลืองมองไป๋ชิงอย่างชื่นชมในความงดงามและเก่งกาจของว่าที่นายหญิง
"เช่นนั้นไปจัดเตรียมเรือนหลังที่ดีที่สุดให้ว่าที่ภรรยาข้า นางชื่อไป๋ชิง หากใครอยากรู้ แยกย้ายไปพักผ่อนได้"