DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 22 : โดนสะกดรอย

ในห้องนอนที่เพิ่งจะเปลี่ยนเตียงใหม่นั้น เสียงเลเซียกำลังโวยวายเมื่อผมนอนซุกเธอ มันคือวิธีการเรียกร้องความสนใจที่ผมคิดว่าน่าจะได้ผล ไม่เธอก็รำคาญไปเลย
“ที่นอนก็ออกจะกว้างนายจะมาเบียดฉันทำไมเนี่ย ไม่ไปซุกนาเทียร์นู่นเล่า!”เลเซียยังคงงอนไม่หายเเละเขยิบเข้าหาเอลฟาที่นอนริมหน้าต่าง
ผมสวมกอดเธอจากด้านหลังเมื่อเธอนอนหันไปอีกข้างหลบหน้าผมอยู่
“ก็ฉันอยากซุกเธอมากกว่านี่”ผมว่าก่อนจะพลิกตัวเธอกลับมานอนหันหน้าเข้าหาผม เเสงจันทร์สาดเข้ามาผ่านบานหน้าต่างทำให้ในห้องยังคงสว่างอยู่ ผมมองเค้าหน้าน่ารักของเลเซีย เเววตาเธอดูไม่พอใจเเต่ก็มีเเววใจอ่อนเจืออยู่
“ให้ฉันนอนกอดเธอหน่อยน่า”ผมใช้น้ำเสียงออดอ้อนพลางเขยิบตัวเข้าใกล้เธอเเละนอนซบคู้ตัวลงอยู่ใกล้ทรวงอกของเธอที่ทั้งนุ่มเเละอุ่น
เลเซียทำท่าจะดิ้นหนี แต่อยู่ๆ เธอก็ถอนหายใจเเผ่วเเละยอมให้ผมนอนกอดเธอ ผมวางพาดเเขนบนหน้าท้องของเลเซีย กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอส่งผมเข้าสู่นิทราในที่สุด

รุ่งเช้าวันต่อมา ผมยังคงเเวะเข้ามาดูดาบยาวที่ผมอยากได้อีกครั้ง ก่อนมาที่สมาคมเเละเลือกภารกิจที่จะทำ และไม่ลืมดูภารกิจที่เกี่ยวข้องกับพวกโจรไปด้วย ซึ่งเหมือนจะไม่มี
ผมเห็นประกาศค่าหัวของตัวเองบนป้ายประกาศเเยกต่างหาก ใบหน้าผมถูกวาดด้วยนักวาดฝีมือดี เเต่มองยังไงก็ไม่ใช่ผมเเน่ๆ คงไม่ต้องกลัวใครจะมาล่าหรอกถ้าวาดไม่ได้คล้ายผมแบบนี้
“อืม พวกเธอน่าจะทำอันนี้ไหวนะ”ผมมองป้ายภารกิจของนักผจญภัยระดับ 5 เป็นภารกิจเก็บยางไม้ในป่า
––ผมคิดได้ขณะกินมื้อเช้าอยู่ในบ้าน
ถ้าผมกับพวกเธอเเยกกันไปทำภารกิจก็น่าจะช่วยกันหาเงินได้เร็วขึ้น เเละผมก็เลือกภารกิจที่ไม่ไกลเเละไม่ยากให้พวกเธอก็สิ้นเรื่อง ถึงดูเป็นการใช้เเรงงานไปสักหน่อยก็ตาม เเต่ผมกะจะเเบ่งเงินให้พวกเธอ 60% ของรางวัลอยู่เเล้ว น่าจะเข้าท่ากว่าหอบไปกับทั้งหมดเพื่อทำภารกิจเดียวตั้งเยอะ
ผมเดินออกมาพร้อมกับใบภารกิจสามใบ ของเอลฟาคนเดียวหนึ่ง เลเซียกับนาเทียร์อีกหนึ่ง เเละของผมอีกหนึ่ง เเต่ไว้ค่อยบอกพวกเธอเย็นนี้ตอนผมกลับบ้านเเล้วกัน
ผมควบม้าออกมาอีกทางของเมืองอินนิท เข้าสู่ผืนป่าอีกทิศหนึ่งเพื่อทำภารกิจง่ายๆ เพียงจัดการหมาป่ายักษ์ที่ออกอาละวาดและคอยลักกินฝูงสัตว์ที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้
ผมพักม้าไว้ริมรั้ว ทักทายชาวบ้านบริเวณนั้นที่ดีอกดีใจเมื่อเห็นผู้ที่จะมาปราบพวกมัน
ผมเคยจัดการฝูงหมาป่ายักษ์มาเเล้ว เลยไม่หวั่นกลัวเท่าไร
––ทันทีที่ผมปล่อยเหยื่อล่อออกไปไม่นาน หมาป่ายักษ์ตัวเเรกก็กระโดดออกมาจากที่ซ่อน มันตกใจเมื่อเห็นผมโผล่ออกมา ก่อนบรรดาฝูงมันจะพรวดออกมาล้อมรอบผมกับเเกะตัวจ้อยที่ตัวสั่นอยู่กลางวงล้อม
“ฉันไม่ให้พวกมันฆ่าเเกหรอก”ผมลูบหัวเเกะข้างตัวที่กำลังหวาดกลัว หันไปมองหมาป่ายักษ์รอบๆ ก่อนกำดาบยาวในมือเเน่นเเละวิ่งเข้าหาพวกมันที่กระโจนเข้าใส่พร้อมๆ กับผม
ผมฟันฉับ! เข้ากลางอก มันร้องเสียงหลงเเละกลิ้งขลุกกับพื้น ตัวอื่นพุ่งเข้าต่อ ผมสะบั้นคมดาบตอบรับการจู่โจมของพวกมันได้หมด สุดท้ายผมก็ดูดเเสงเเห่งจิตวิญญาณเข้าตัวมาได้เกือบยี่สิบอัน ได้เงินเเล้วยังได้เเสงอีก คุ้มจริงๆ
“เรียบร้อยเเล้วล่ะครับ ถ้ามีพวกมันอีกก็บอกได้เลยนะครับคุณป้า”ผมยื่นมือไปรับเงินเเละให้เจ้าของภารกิจเซ็นที่ใบภารกิจให้
ภารกิจง่ายๆ แบบนี้ผมรับทรัพย์มาได้ห้าหมื่นเหรียญทองเลยนา
“ขอบคุณมากเลยนะ ขอบคุณจริงๆ”คุณป้าร่างออกท้วมท่าทางใจดีเอ่ยขอบคุณผมยกใหญ่จนผมได้เเต่เกาหัวเเกรกเเละยิ้มรับคำขอบคุณนั้น

“เเน่ใจนะว่าเป็นหมอนี่ไม่ผิดเเน่?”ห่างออกมาไกลจากจุดที่หญิงสาวในชุดผ้าเข้ารูป มีเกราะหนังสวมทับตามจุดสำคัญ เรือนผมสีน้ำตาลขลับมัดรวบเป็นหางม้าไว้หลังหัว ใบหน้าสวยนั้นกำลังมองร่างของปิศาจหนุ่มที่ยืนคุยกับชาวบ้านอยู่
“ใช่ครับ มันคนเดียวจัดการพวกเราได้หมดเลย เเถมยังฆ่าดีบุสด้วย”ชายหนุ่มในชุดเกราะหนักเอ่ย เขาเป็นคนเดียวที่รอดตายมาจากน้ำมือของชายที่กำลังจะควบม้ากลับเข้าไปในเมืองอีกครั้ง
“น่าสนใจ ถ้าดึงหมอนั่นเข้ากลุ่มได้คงดีไม่น้อย”หญิงสาวเผยยิ้มงาม เหมือนเธอจะเจอชายหนุ่มที่ถูกใจเข้าซะเเล้ว
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน นายกลับไปได้เเล้ว”เธอเอ่ย ชายหนุ่มที่ซุ่มอยู่ข้างๆ โค้งหัวเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเเละเดินจากไป

เเสงเเดดวันนี้เหมือนจะร้อนกว่าทุกวัน ผมพักม้าไว้ข้างตัวบ้าน ผลักประตูเปิดเข้ามาในบ้านด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดเเรงล้าจากเเดดที่โลมเลียมาตลาดหลายชั่วโมง
“ดีขึ้นไหม?”เอลฟาที่นั่งอ่านหนังสือเวทมนต์อยู่บนโซฟาอีกฝั่ง เธอร่ายเวทลมพัดอ่อนๆ ให้ผม สายลมเย็นสบายเเผ่พัดผ่านร่างของผม ทำเอาเลเซียที่นั่งข้างๆ กันต้องยกมือขึ้นมาป้องทรงผมที่กำลังจะเสียทรง
“โอ้! ดีๆ ขออีกหน่อย”ผมว่า เย็นสบายดีจริงๆ
“จริงสิ! เลเซีย ฉันซื้อนี่มาให้เธอด้วย”ผมเอื้อมตัวมาหยิบของที่พกเข้ามาด้วยเเละโยนให้เลเซียที่นั่งอยู่ข้างๆ เอลฟา
“ดาบเหรอ!?”เลเซียเด้งตัวพรวดขึ้นเเกะห่อด้วยน้ำเสียงและท่าทางตื่นเต้น ก่อนเจอฝักดาบหนังที่สวมคุมดาบยาวคุณภาพดี ราคาเกือบเเสนเชียวนะเห็นแบบนี้ เเถมยังเสริมพลังได้ด้วย
“ก็ดาบเธอหักนี่”ผมว่า คงปล่อยเธอไปทำภารกิจไม่ได้หรอกถ้าเธอไม่มีอาวุธ
“ขอบคุณนะ!”เลเซียโผเข้ากอดผมด้วยท่าทีดีอกดีใจ ก่อนลุกขึ้นชักดาบออกมากวัดเเกว่ง ทำเอาเอลฟาเเละผมเสียววาบ นาเทียร์ที่ยืนรดน้ำแปลงผักอยู่หลังบ้านอมยิ้มให้กับท่าทางของเพื่อนเธอ
“เดี๋ยวนะ ซื้อดาบให้ฉันแปลว่าจะไปทำภารกิจอีกเเล้วเหรอ?”อยู่ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้ เเละหันขวับมามองผมด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว
“ใช่น่ะสิ เเต่คราวนี้เราจะเเยกกันทำ”ผมบอก มองหน้าพวกเธอที่ทำหน้าสงสัยว่าผมหมายถึงอะไร

(จบตอน)