ในวันนี้อรภาและอันนิภาได้เข้าไปพูดคุยกับพ่อแม่ของฟ้า ถึงเื่ของอันนิภาในอนาคต พ่อแม่ของฟ้าได้ขอร้องอันนิภาให้ยังคงอยู่ในฐานะของฟ้า เป็ลูกสาว ทำงานเป็ผู้ช่วยบริหารต่อไป และเตรียมพร้อมที่จะแต่งงานกับพันรบ
อรภาจึงขออนุญาตท่านทั้งสอง ออกไปพูดคุยกับอันนิภาเป็การส่วนตัว
“อันว่า อันไม่อยากอยู่ในเงาของฟ้าอีกแล้วค่ะ”
“แต่พี่เห็นด้วยกับคุณท่านเขานะ”
“ทำไมหรอคะ หรือพี่อรยังใช้เหตุผลติดเื่เงินค่าศัลยกรรม”
“จริงๆพี่ไม่ได้ห่วงเื่เงินหรอกนะอัน แต่พี่ห่วงเื่ความปลอดภัยของอันมากกว่า พี่ชื่นชมนะที่อันทำงานเป็ตำรวจปกป้องประชาชนตามที่อันฝัน แต่อันเป็คนใจร้อน ครั้งที่อันเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อกระตุ้นให้คุณม่านเผยตัวตน ถ้าคุณพันรบไม่ช่วยไว้ อันก็ต้องตายไปอีกรอบแล้ว”
อันนิภาฟังพี่สาว ก็นั่งคอตก เพราะมันเป็จริงดังนั้นทุกอย่าง ตนได้ััเหตุการณ์ที่กำลังจะเสียคนรักอย่างพันรบไป จากความหุนหันพลันแล่นของตัวเอง
“และจริงๆนะ พี่ว่าอันไม่ได้อยู่ในเงาของฟ้าหรอก อันก็ลองมองในมุมใหม่ดูสิ ว่าตอนนี้อันไปศัลยกรรมมาเป็ผู้หญิงสวยคนหนึ่ง และความดีกับความสวยของอันสามารถผูกมัดให้พันรบหันกลับมาชอบอันได้”
“แต่ว่า……”
“พี่รู้จ้า ว่าอันรักในอาชีพตำรวจ แต่จากที่พี่ได้ยินวีรกรรมของอันครั้งที่อยู่ในบทบาทของคุณฟ้า อันก็ยังช่วยเหลือเพื่อนร่วมงานได้แม้ว่าอันไม่ได้ทำงานเป็ตำรวจ ดังนั้นความเป็พลเมืองดีก็เป็ฮีโร่ได้นะอัน”
“ก็ได้ค่ะ พี่อร อันจะอยู่ในบทบาทของฟ้าตลอดไป จะเป็ลูกที่ดีทำทุกอย่างแทนคุณฟ้า”
“เป็ภรรยาที่ดีด้วยจ้ะน้องสาว เห็นหมั่นไปดูแลพันรบทุกวันเลยไม่ใช่หรอ”
“พี่อรน่ะ อย่าแซวอันสิคะ”
*******************************************
“ฉันขอบคุณเธอมากเลยนะ ที่ยอมยกน้องสาวให้เป็ลูกสาวของฉัน”
“ดิฉันต่างหากที่ต้องเป็ฝ่ายขอบคุณท่าน ที่ช่วยดูแลน้องสาวคนนี้ ทำให้เธอได้มีโอกาสอยู่ในครอบครัวที่อบอุ่นอย่างครอบครัวของท่านค่ะ”
“เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“เอ้อ ลืมไป พวกเราขอแสดงความยินดีด้วย ที่เธอจะได้แต่งงานกับผู้กองพงศ์เทพน่ะ”
อรภาได้ฟังก็เขิน พูดได้เพียง “ขอบคุณค่ะท่าน” แล้วรีบเดินออกมา ตั้งใจว่าจะนั่งรถเมล์กลับบ้าน
ผู้กองขับรถมาที่บ้านฟ้าพอดี
“อ้าว พี่เทพมีธุระกับคุณท่านหรอคะ”
“เปล่าครับ พี่มารับแฟนกลับบ้านน่ะ”
ผู้กองเปิดประตูให้อรภาเข้าไปนั่ง แล้วขับออกไป
“พี่จะขับไปร้านข้าว ก็บอกกันตรงๆก็ได้ค่ะ อรจะได้เป็คนเลือกร้านอาหารบ้าง”
“เปล่า พี่จะขับไปบ้านพี่”
“ก็เราตกลงกันแล้วนี่คะ ว่า….จะไม่ทำอะไรก่อนแต่งงานเด็ดขาด”
“อรก็คิดลึกนะเนี่ย พี่เป็คนรักษาสัญญาเสมอ พี่แค่จะพาอรไปนอนดูดาวที่ดาดฟ้าบ้านพี่ พี่ซื้ออาหารเตรียมไว้เรียบร้อย พี่ก็อยากโรแมนติกกับเขาบ้าง แฟนจะได้ไม่หนีไปอีกไง”
อรหน้าแดง อายที่ตัวเองเป็ฝ่ายคิดเื่นั้นเสียเอง เลยทำเพียงพยักหน้าเท่านั้น
*******************************************
ณ ดาดฟ้าบ้านผู้กองพงศ์เทพ ในวันนี้พันรบยังคงรักษาตัวที่โรงพยาบาล สามารถออกโรงพยาบาลได้ในวันพรุ่งนี้ เลยไม่อยู่บ้านด้วย
“เป็ไงครับ ดาวสวยมั้ย วันนี้ฟ้าใสมากเลย เห็นดาวเต็มท้องฟ้าไปหมด”
………………………(ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ)
ผู้กองเลยหันมา อ้าว หลับเสียแล้ว ผู้กองพยายามปลุก อรก็เลยงัวเงียพูดว่า “ดาวสวยมากเลยค่ะ พี่เทพ” ทั้งๆที่ตาก็หลับอยู่
ผู้กองเห็นว่ากลางคืน อากาศเริ่มเย็น เลยอุ้มพาอรไปนอนที่เตียงในห้องตัวเอง ส่วนผู้กองก็นอนบนโซฟาชั้นล่าง เพื่อรักษาสัญญานั้น ตกดึกพบว่าอรกลับเป็ฝ่ายมาหาผู้กองเสียเอง “อรมีอะไรหรือเปล่าครับ หรืออยากได้น้ำดื่ม เดี๋ยวพี่ลุกไปเอาให้” สักพักอรก็เป็ฝ่ายดึงผู้กองเข้ามาจูบกันอย่างดูดดื่ม ในระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงเรียก “พี่เทพคะ พี่เทพ ตื่นเถอะพี่เทพ มันสายแล้วนะคะ อรต้องรีบไปทำงานค่ะ”
และแล้วผู้กองก็ใตื่น มองเห็นอรภาแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมที่จะกลับหอของตัวเอง ในใจคิดว่า “อ้าว ที่แท้เป็ฝันนี่น่า”
“เอ่อมันสายแล้ว เดี๋ยวพี่ไปล้างหน้าล้างตาแป๊ปนึง เดี๋ยวพี่ไปส่งครับ”
ทั้งสองพากันแวะทานโจ๊กตอนเช้าก่อนไปส่งอรภาที่หอพัก
อรภาเห็นผู้กองทานโจ๊กเสร็จแล้วและกำลังจะดื่มน้ำ เลยถามว่า“เมื่อคืนฝันดีมั้ยคะ”
ผู้กองถึงขั้นสำลักน้ำ “ฝัน ฝัน เอ่อ เอ่อ ก็ดีครับ” พูดเหมือนคนมีพิรุธ
“พี่เทพ ดูแปลกๆนะคะ ไม่ได้ฝันทะลึ่งใช่มั้ย”
“โถ่ อร อย่าคิดมากน่า พี่ไม่กล้าหรอก ไป รีบทานให้เสร็จ พี่จะได้รีบไปส่งไง”
“แล้วไปค่ะ”
*******************************************
พ่อและแม่ของฟ้า อนุญาตให้อันใช้รถส่วนตัวได้ อันจึงขับรถไปรับพันรบที่โรงพยาบาลเพื่อไปส่งที่บ้านของพันรบ ส่งเสร็จอันก็รีบกลับบ้าน เลยไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเลย ดังนั้น พันรบจึงขออนุญาตคุณอาทั้งสองเพื่อให้อันมาทำงานแทนม่านฟ้าชั่วคราว โดยระหว่างนี้อันจะต้องเป็ฝ่ายไปรับไปส่งพันรบเพื่อไปทำงานด้วยกันจนกว่าพันรบจะหายดี อาทั้งสองยินดีสนับสนุนจึงอนุญาตตามนั้น
เมื่ออันมาทำงานแทนม่านฟ้า อันรู้สึกว่าพันรบเรียกตนไปพบบ่อยมาก เวลาไปพบลูกค้าอันก็ต้องไปด้วย ไปไหนมาไหน ตัวติดกันตลอด จนกระทั่งอันรู้สึกอึดอัด เลยเดินไปบอกอานนท์ว่า “ฝากบอกพี่พันรบด้วยนะคะ ว่าอันไม่อยู่” แต่จริงๆอันขังตัวล็อคห้องไว้ อยู่ในห้องของม่านฟ้า เพื่อนั่งเคลียร์งาน พอทำงานเสร็จกะว่าจะนั่งพิงเก้าอี้เพื่อพักสายตาสักครู่ ก็มีเสียง “น้ำส้มครับ พี่ลงไปซื้อมาให้”
อันนิภาใมาก “พี่พันรบเข้ามาได้ยังไงคะ อันล็อคประตูแล้วนี่”
“อ๋อ น้องอันคงยังไม่รู้ว่า ห้องพี่กับห้องของม่านฟ้ามีประตูเชื่อมถึงกันได้ ปกติพี่จะล็อคเอาไว้ แต่ในวันจับกุมม่านฟ้า พี่ก็ใช้ประตูนี้เข้ามาในห้องของม่านและช่วยอันได้ทันไง”
ในใจอันคิดว่า “เริ่มหน้ากลัวแล้ว มาหลบพันรบในห้องม่านไม่ได้เสียแล้ว”
“แล้วพี่พันรบ มีอะไรหรือเปล่าคะ ้าให้อันช่วยอะไร”
“ไป พี่ทำงานเสร็จแล้ว พวกเราไปทานข้าวกันเถอะ”
“ก็ได้ค่ะ อันก็ทำงานเสร็จพอดี”
*******************************************
เนื่องจากตลอดสี่วันนี้ เหมือนอันได้พบหน้าพันรบเกือบตลอดเวลา บางครั้งพันรบก็มีข้ออ้างที่ต้องให้อันไปไหนมาไหนด้วยเสมอ จนกระทั่งวันนี้อันอยากมีที่ว่างส่วนตัวบ้าง และอยากนอนพักสักหน่อย และเมื่ออันรู้แล้วว่ามาหลบในห้องม่านฟ้าก็ไม่ได้แล้วเพราะมีประตูลับ อันนิภาเลยไปหาทิชา ให้พาไปนอนปูเสื่อบนดาดฟ้า ซึ่งบนดาดฟ้าจะมีเต็นท์ที่คอยบังแสงอาทิตย์ด้วย
“จะดีหรออัน ทำไมต้องมาหลบคุณพันรบด้วย เป็คู่รักกันก็ต้องมีเวลาอยู่ด้วยกันตลอดไม่ใช่หรอ”
“การอยู่ด้วยกันตลอดมันดีก็จริง แต่มันก็ต้องมีเวลาพักบ้างไม่ใช่หรอ ตลอดสี่วันนี้เหมือนอยู่ด้วยกันตลอดเวลา และในวันนี้อันก็แค่อยากจะหลบมานอนพักบ้าง ทิชาช่วยนั่งเฝ้าให้หน่อยนะ อันขอรบกวนทิชาแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”
sleep zz z z z z ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
อันรู้สึกตัวตื่น พบว่าตัวเองไม่ได้หนุนหมอน อันจึงบอกทิชาทั้งๆที่หลับตา “ทิชา ไม่ต้องให้อันหนุนตักก็ได้ เมื่อยแย่เลย”
………………(ไม่มีเสียงตอบรับใดใด)
อันเลยรีบลืมตามามอง พบว่าตัวเองนอนบนตักของพันรบ ในตอนนี้พันรบนั่งเหยียดขาพิงกำแพง และให้อันนอนตัก
อันจึงรีบจะลุกขึ้นแต่กลับถูกพันรบกดไว้ “นอนเถอะครับอัน รับรองพี่จะไม่กวนอัน”
อันเลยยอมนอนต่อ “แล้วทิชาไปไหนแล้วคะ ไหนรับปากจะช่วยนั่งเฝ้า”
“พี่เป็คนสั่งให้เขาไปทำงานต่อเองครับ”
“พี่รู้ได้ยังไงคะว่าอันอยู่ที่นี่”
“ก็พี่บอกแล้วไงครับ ว่า ถ้าพี่เป็ฝ่ายตามแล้ว พี่สามารถหาอันเจอได้ทุกที่”
อันเริ่มเอือมแล้วว่าคงจะหนีไปพักหรือหาที่ว่างส่วนตัวอะไรทำนองนี้ไม่ได้เสียแล้วสินะ “พี่พันรบคะ ทำไมพี่ไม่ชอบคุณฟ้าลดาล่ะคะ เธอทั้งสวยและเก่ง”
“พี่รู้ตัวเองแล้วว่าพี่ไม่ได้มองผู้หญิงแค่ความสวยอย่างเดียวครับ พี่มองถึงนิสัยใจคอ พี่ชอบคนอ่อนโยน เห็นใจคนอื่น และชอบช่วยเหลือคนอื่นอย่างอันไง”
“แต่บังเอิญว่าอันไม่ใช่คนสวยเสียด้วยสิคะ”
“ในตอนนี้อันก็สวยแล้วนี่ไงครับ”
อันเริ่มเห็นสายตาอันหยาดเยิ้มของพันรบ ก็เลยรีบลุกขึ้น “ไปค่ะ พวกเราไปทำงานต่อเถอะ” แต่แล้วอันนอนนานไปหน่อย แล้วรีบลุกเกินไปทำให้อันล้มเซไปใส่พันรบ พันรบจึงรีบกอดไว้เพื่อไม่ให้อันล้มกระแทก ท่านั่งในตอนนี้จึงกลายเป็ว่าอันไปนั่งบนตักของพันรบ
“พี่สัญญาว่าจะรักและดูแลอันตลอดไป” แล้วพันรบก็ดึงอันเข้าไปจูบ ดังนั้นทั้งสองจึงจูบสวีทกันบนดาดฟ้าของห้างพันรบนั่นเอง
จบบริบูรณ์
1K
![[นิยายแปล]บุตรสาวม่านแม่ทัพอัจฉริยะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664683252_412872.webp)
