ตอนที่ 9 ผมจะกลับมาครับ
ยี่สิบวัน เหลือเวลาเพียงยี่สิบวันที่เด็กชายหินจะจากไปเวลามีค่านี้ควรเป็เวลาที่ครอบครัวตระกูลเฮงจะต้องอยู่ด้วยกันมากที่สุดแต่กลับวุ่นวายที่สุดเช่นกัน เมื่อเช้าวันถัดไปมาดามเว่ยผู้ทรงอิทธิพลสูงสุดของตระกูลเว่ยหลักเดินทางมาขอขมาด้วยตนเอง ประธานสามเป็ผู้ติดตามพร้อมกับนำสิ่งของมีค่าส่วนหนึ่งมาเป็ของขวัญแต่เช้าสร้างความแตกตื่นแก่เฮงหย่งอิงจนหน้าซีดเซียว ตอนรับขับสู้ครึ่งค่อนวันจนแทบหมดแรงยังไม่ทันจะตั้งตัวติด เมื่อมาดามเว่ยกลับไป ตัวแทนสมาพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้ส่งคนมารับผู้นำตระกูลเฮงไปเพื่อจัดสรรสิทธิทางการค้าและรับการสนับสนุนในการดำเนินธุรกิจจวบจนดึกค่อยกลับมาหลังจากนั้นเริ่มวุ่นวายอย่างแท้จริง เมื่อกิจการต่างๆที่ได้รับสิทธิภายใต้การสนับสนุนของสมาพันธ์ ย่อมจัดหาสถานที่ก่อสร้าง ทำเลใหม่ การค้าใหม่ยิ่งสร้างความเหน็ดเหนื่อยปวดหัวเวียนเกล้าแก่เฮงหย่งอิงจนสายตัวแถบขาดไม่มีเวลากับครอบครัวมากนัก ประจวบกับพี่ชายทั้งสองของหิน เข้าสู่่การสอบมากมายจนต้องจมอยู่กับกองหนังสือ ยังดีที่ทางสมาพันธ์รู้ขีดความสามารถในตอนนี้ของตระกูลเฮงดีได้ส่งคนมีฝีมือจากเหล่าตระกูลหลัก ทั้งเป็คู่ค้าร่วม ผู้ดูแลจัดการจำนวนมากมาช่วยเหลือค่อยแบ่งเบาภาระบนบ่าเฮงหย่งอิงจนเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น แต่เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเพียงสามวันเท่านั้น
ฟู่ เฮงหย่งอิงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ หลังจากเสร็จการประชุมเดินเข้ามาอย่างอ่อนแรง ตลอดสิบกว่าวันผู้นำตระกูลเฮงแทบจะไม่ได้อยู่ติดบ้านเลยบ้างเดินทางไปต่างจังหวัดนานหลายวัน บ้างติดประชุมจนดึกดื่นแต่ทุกอย่างก็ดำเนินไปรวดเร็วอย่างมากจนเสร็จไปเกินแปดสิบส่วนแล้ว
“น้ำเตี่ย” พี่ชายคนโตนามเพชร จบการสอบเก็บคะแนนโหดๆเมื่อสองวันก่อนรีบเดินเข้ามาเอาน้ำ และผ้าเย็นมาให้ผู้เป็บิดา
“ม่าม้าของเ้าละ”
“อยู่กับอาหินครับเตี่ย” เพชรนั่งลงตรงเก้าอี้ถัดจากบิดา
“อาเพชร ต่อไปเตี่ยต้องพึงพาพวกเ้าสองพี่น้องแล้ว”เฮงหย่งอิงจับไปที่บ่าบุตรชายเบาๆ “อาหินอยู่กับเราอีกไม่กี่วันเตี่ยเป็พ่อที่แย่มากเลยใช่เปล่า”
“ไม่หรอกเตี่ย เตี่ยแค่เป็เสือยิ้มยาก หน้าเคร่งเครียดตลอดเวลาจริงจังเกินไปเท่านั้น” เพชรกล่าวอมยิ้มน้อยๆ“อาหินเลยชอบกวนประสาทเตี่ยก็เท่านั้นเตี่ยไม่รู้เหรอว่าเวลาเตี่ยกับหินตะเบงกันเตี่ยจะมีหน้าเคร่งเครียดน้อยลง”
เฮงหย่งอิงได้ฟังบุตรชายคนโตกล่าว ดวงตาแดงเรื่อต้องนึกย้อนไปวันเก่าๆมีหรือผู้เป็พ่อจะไม่รู้ว่าลูกชายตนเองเป็อย่างไรด้วยสภาพครอบครัวที่เงินทองขัดสน ทุกๆวันผ่านไปอย่างยากลำบาก ไม่มียามใดที่ยังลืมตาอยู่เลยสักครั้งที่เฮงหย่งอิงจะปลอดโปร่งไม่ครุ่นคิดเื่ราววันต่อไปที่นับวันจะยิ่งแย่ลง นอกจากเวลาที่หินเข้ายียวนกวนประสาทจะทำให้ปล่อยวางได้ชั่วคราว แม้จะจบลงด้วยถูกทำโทษทุกครั้งแต่หินก็ไม่เคยลดราวาศอกสักครั้ง
หินนับเป็คนเดียวในครอบครัวที่ดูภายนอกเป็เด็กนิสัยกร้าวร้าวเอาแต่ใจหัวไม่ดีการเรียนย่ำแย่ ทั้งที่ความจริงหินเป็เด็กที่ฉลาดเป็กรดรู้เื่ราวที่สุดหินชอบทำตัวเกเรกับพ่อเพื่อให้ถูกทำโทษตัดเบี้ยเลี้ยงจะได้ช่วยลดค่าใช้จ่ายเพราะเฮงหย่งอิงเป็คนเที่ยงตรงลูกทุกคนเท่าเทียมกันเสมอหากบอกว่าให้ลดเบี้ยเลี้ยงรายเดือนของตนเพราะเื่เงินในบ้านไม่พอ เฮงหย่งอิง ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดวันไหนหินกลับมาเห็นพ่อกำลังคร่ำเคร่งเกินไปจะหาเื่ชวนทะเลาะทุกทีไปการเรียนหรือมันสมองยิ่งไม่ด้อยกว่าพี่ๆทั้งสองแต่หินไม่เคยทำตัวขึ้นมาเปรียมกับพี่ชายมาก่อน หินเป็คนเยี่ยงไรเพชรพี่ชายคนโตรู้จักน้องคนเล็กที่สุดแล้ว
“พวกเ้าสองคน คงสอบเสร็จแล้ว”
“ครับเตี่ย” เพชรตอบรับทันที “ผมไปรับรถมาแล้วพรุ่งนี้พวกเราจะพาหินไปเที่ยวกันนะครับเตี่ย”
“ดี เ้าไปเตรียมตัวเถอะน่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดกลับมาสักคน” เฮงหย่งอิงกล่าวด้วยเสียงปวดร้าวเล็ก
เพชรรับคำก่อนเก็บแก้วน้ำ สิ่งของ เดินจากไป ปล่อยให้เฮงหย่งอิงครุ่นคิดเื่ราวอยู่เพียงผู้เดียวจวบจนนานกว่าครึ่งชั่วโมง ค่อยเดินออกไปด้วยความหดหู่หากมีผู้ใดรู้ว่าลูกจะต้องจากไปตลอดกาล คงไม่มีผู้ใดที่ยังเบิกบานได้
...........
ภายในห้องนอนเล็กๆของเด็กชายหิน ภายในห้องยังคงเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลงตามความ้าของเด็กน้อยหลังจากได้รับเงินก้อนโต กับการช่วยเหลือของสมาพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่ ภายนอกตัวบ้านรวมถึงห้องรับแขกใหญ่ ห้องรับรองพิเศษต่างได้รับการปรับปรุงฟื้นฟูให้เหมาะสมแต่ส่วนด้านในทุกคนตกลงกันว่า พวกเราจะคงเดิมตามความ้าของหินซึ่งทุกคนเห็นด้วย
บนเตียงไม้เก่าๆ กับฝูกที่ถูกปะชุนด้วยน้ำมือมารดาหินนอนหนุนตักมารดาอย่างสบายอารมณ์ ผิดกับผู้เป็มารดาที่สีหน้าเศร้าหมองแม้จะฝืนยิ้มแย้มต่อหน้าลูก แต่ทุกครั้งที่อยู่คนเดียวนางจะร้องให้ทุกค่ำคืน
“ม่าม้า หินรักม่าม้านะ”จู่ๆเด็กชายเอ่ยขึ้นพร้อมชันตัวขึ้นมานั่งข้างมารดาของตน
“เด็กโง่” ผู้เป็มารดาดึงร่างเด็กชายเข้ามากวดจนแน่น ราวกับจะไม่ให้ผู้ใดพรากเด็กผู้นี้ไปจากอกนางได้ความเ็ปในใจพุ่งเออล้นจนน้ำตาหยาดหยดออกมา “ม่าม้าไม่อยากมีเงินทองมันไม่มีค่าสักนิดหากขาดคนใดคนหนึ่งไป อยู๋กับม่าม้านะหิน” เสียงคร่ำครวญจากใจทำให้เด็กชายหินใบหน้าสลดลง
“โถ่...ม่าม้า หินไม่ได้ตายเสียหน่อย ผมสัญญาครับ ว่าผมจะกลับมา”เด็กชายให้คำมั่น
“เ้าต้องกลับมานะ...” ผู้เป็มารดากล้ำกลืนน้ำตา
“ครับม่าม้า ผมจะพาสะใภ้มากราบม่าม้าแน่” เด็กชายหยอกมารดา จนนางอดยิ้มทั้งน้ำตาไม่ได้
“เด็กเลวร้าย อายุเพียงเท่านี้คิดอ่านนักนะ”ผู้เป็มารดาบีบแก้มเด็กชายอย่างแรงจนเด็กชายร้องโอยออกมา “หากม่าม้าไม่ยินยอมเ้าอย่าหมายเอาลูกสะใภ้เข้าบ้าน ไม้เรียวของม่าม้ายังจะตีก้นเด็กดื้อไม่ว่าจะเ้าจะโตเป็หนุ่มม่าม้าก็จะตี” เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้เมื่อคิดว่าเด็กน้อยตรงหน้านี้ นางจะมิอาจเห็นหน้าอีกแล้วใบหน้าของผู้เป็แม่ปวดร้าวปริ่มใจจะขาด
“ไม่เอาน่า...ม่าม้า”เด็กชายยกมือน้อยๆขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับมารดา“หินไม่หยากเห็นเตี่ย หน้าแก่ ขมวดคิ้วทั้งวัน และไม่อยากเห็นม่าม้าร้องให้ ผม...ผมเป็เด็กขยะจริงๆนั่นละ” กล่าวถึงตรงนี้ดวงตาของเด็กชายคลอน้ำตาสีหน้าแฝงความปวดร้าวไม่ยิ่งหย่อนกว่ามารดา เด็กเพียงหกขวบยังมีผู้ใด้าจากอ้อมอกบิดามารดาย่อมไม่มี
“ ม่าม้าขอโทษ...”ผู้เป็แม่สำนึกได้ เช็คน้ำตาของตนเองข่มกลั้นความเศร้า
“หิน ม่าม้ามีอะไรจะให้ สิ่งนี้เป็ของที่บรรพบุรุษ ผู้เป็ตำนานของตระกูลเฮงท่านเฮงัเีหลงเหลือไว้ให้ เตี่ยเ้ากล่าวว่าเป็ของโลกฝั่งโน้นให้เ้านำติดตัวไปด้วยเพื่อว่าจะมีประโยชน์กับเ้า”
ผู้เป็มารดาหยิบกล่องเงินเล็กๆออกมาหนึ่งใบ เปิดออกภายในมีวัตถุหนึ่งวางอยู่สิ่งนั้นเป็แหวนที่สร้างจากวัตดุคล้ายไม้เต็งแดง แต่ความเย็นที่แผ่ออกมาราวกับเป็โลหะชิ้นหนึ่ง
“นิ้วของเ้ายังเล็กใส่ไว้ที่นี่ก่อนแล้วกัน” ผู้เป็มารดาหยิบแหวนออกมายกมือขวาของบุตรชายขึ้นบรรจงสวมใส่ที่นิ้วหัวแม่โป้งทันที
เด็กชายรับรู้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมา ส่งผลทำให้จิตใจสงบเยือกเย็นลงอย่างน่าประหลาดต้องยกมือขวาขึ้นมองดูแหวนที่นิ้งโป้งอย่างใคร่สนใจ
“ม่าม้ามันมีอักษรประหลาดเขียนไว้ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า ยังกับแหวนแห่งพลังในลอล์ดออฟเดอะริ่งเลยม่าม้า” เด็กชายส่งเสียงเมื่อพลิกดูไปมาอยู่พลันปรากฏอักษรโบราณเื่แสงขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ไม่เห็นมีอะไรเลย เ้าก็ชอบแกล้งคนผู้อื่นอยู่เรื่อยเตี่ยเ้าถึงได้ทะเลาะกับเ้าทุกวัน”ผู้เป็มารดายกมือขวาของเด็กชายขึ้นมาดูพิจราณาแหวนอยู่ครู่หนึ่งต้องส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจ
“โถ่ ม่าม้าก็เตี่ยชอบเครียดเกินไป ผมอยากเห็นเตี่ยหัวร่อกว้างม่าม้าเห็นเตี่ยหัวร่อเช่นนั้นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน” เด็กชายไม่อยากอธิบายมากเพราะก็เป็เช่นนี้ทุกครั้ง ได้แต่กล่าวถึงบิดาตนเองอย่างเปลี่ยนเื่
“นั่นสิ เมื่อไหร่กันที่เฮียไม่เคยหัวร่ออีกเลย”น้ำเสียงแ่เบาราวกับใคร่ครวญเพียงผู้เดียว
ความจริงนิสัยของเด็กชายหินแทบจะลอกเลียนแบบเฮงหย่งอิงในวัยหนุ่มมาจนหมดนิสัยขี้เล่น คุยด้วยแล้วสนุกสนาน สบายใจ จริงจังเป็บ้างครั้งดึงดันเป็บางเื่ แต่เป็คนที่มุ่งมั่นอย่างมาก หากแต่หลังจากครอบครัวตระกูลเฮงเข้าสู่ภาวะตกต่ำถึงขีดสุด พี่ใหญ่ พี่รองซึ่งเป็ผู้นำรุ่นต่อมาได้แยกออกจากตระกูล ทิ้งภาระทั้งหมดไว้เื้ัให้เฮงหย่งอิงรับผิดชอบน้องเล็กจะพลันจากไปอีกผู้หนึ่ง จนสุดท้ายลุงใหญ่เสียชีวิตลง เสาหลักในบ้านพังครืนอาทั้งสามจากไปอีก เหลือเพียงห้าคนที่รับผิดชอบตระกูลเฮงต่อไป
“เอาน่าม่าม้า ต่อไปเตี่ยก็ไม่ต้องเคร่งเครียดแล้ว ฮี่ฮี่ฮี่” เด็กชายหินหัวร่อเสียงดัง“รีบๆมีอาหมวยน้อยให้ผมคนนะ”
“เอาอาไรมาพูดนักเด็กคนนี้ ในหัวมีแต่เื่เลวร้ายนัก”ผู้เป็แม่ใบหน้าแดงเรื่อขึ้นมาไม่ได้
“หิน เ้าพูดถูกใจเตี่ยครั้งแรกนะเรา” เสียงดังขึ้นมาพร้อมกับประตูเปิดออกเฮงหย่งอิงเดินยิ้มแก้มปริออกมาอย่างที่ไม่เคยเห็นมานานพร้อมนั่งลงอีกด้านของเด็กชายอ้อมกอดที่กว้างคว้าเอาภรรยาและบุตรชายไว้ในอ้อมแขนเด็กชายหินยังอดหน้าแดงเล็กไม่ได้
“เตี่ย อยู่ๆมากอดผมอย่างนี้ผมเขินนะ” เด็กชายน้ำตาเรื่อขึ้นมาั้แ่จำความได้ตัวเด็กชายแทบได้เคยได้รับอ้อมกอดที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ผ่อนคลายเปี่ยมด้วยความรักเช่นนี้เลยสักครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็อ้อมกอดของหน้าที่บิดาผู้หนึ่งความรู้สึกช่างแตกต่างกันสุดขั้วจริงๆ “แต่ผมก็ชอบให้เตี่ยกอดผมนะ”
“เตี่ยขอโทษหิน เตี่ยขอโทษ เตี่ยไม่เคยทำหน้าที่พ่อที่ดีเลยจริงๆ” เฮงหย่งอิงั์ตาเริ่มแดงขึ้น ต้องสูดหายใจลึกเข้าไปเพื่อสะกดอารมณ์
“ไม่...เตี่ย เป็คนดีที่สุดในโลกของผมเลยครับ เตี่ยกับม่าม้าทำทุกอย่างเพื่อพวกผมเพื่อพี่เพชร พี่ทอง เพื่อผมเตี่ยต้องรับปัญหามากมาย ผมรักเตี่ยครับ...”ในที่สุดหินก็สะอื้นร้องให้บนอ้อมอกผู้เป็บิดาอย่างพังทลาย
“เตี่ยรักหิน รักพวกเราทุกคน” เฮงหย่งอิงไม่อาจข่มกลั้นน้ำตาเช่นกัน
“ พี่ก็รักหิน” เพชรพี่ชายคนโตเดินเข้ามาพร้อมกับพี่รองเข้ามาสวมกอดทุกๆคนเข้าด้วยกัน โดยมีหินเป็ศูนย์กลางความอบอุ่นความรักปนความเศร้าลอยกรุ่นไปทั่งห้องเล็กหลังนี้เด็กชายหินได้แต่หลับตาพยายามเก็บความรู้สึกไว้ให้นานที่สุดเพื่อว่าสักวันจะได้กลับมารับรสชาติเช่นนี้อีกครั้ง เด็กชายได้ตั้งปฏิภาณในใจ
ผมจะกลับมาครับเตี่ย ผมจะกลับมาครับม่าม้า ผมจะกลับมาครับพี่เพชรพี่ทอง ผมจะกลับมา...
.......................
921
