หัวหน้าพ่อครัวเองก็ไม่ปิดบัง ตอบอย่างไม่ลังเลว่า
“ข้าวที่ใช้เป็ข้าวสายพันธุ์ดีจากทางใต้ หากจะหาซื้อคงยากสักหน่อยเพราะไม่ค่อยมีใครขนขึ้นมาถึงที่นี่ ราคาก็แพงเอาเื่ ส่วนน้ำที่ใช้คือน้ำแร่ของเมืองใกล้กัน เป็น้ำแร่ธรรมชาติที่มีรสเค็มเล็กน้อย เวลาเคี่ยวโจ๊กต้องระวังไฟให้มาก อย่าให้ไฟแรงเกิน ข้าน้อยได้มาด้วยความบังเอิญ ได้มาไม่มากแต่หากคุณชายอยากกินโจ๊กอีกข้าน้อยจะเก็บวัตถุดิบทั้งหมดไว้ให้”
“ดี” เซียวอี้หยางเผยรอยยิ้มที่มุมปาก
ปิงเหอไม่รอช้า ควักเงินอีกถุงออกมายัดใส่มือหัวหน้าพ่อครัวทันที “เช่นนั้นต้องรบกวนด้วย คุณชายจะอยู่ที่เมืองนี้อีกสองสามวัน วัตถุดิบมีเพียงพอหรือไม่”
“จะมากินทุกมื้อเลยหรือไม่ขอรับ” หัวหน้าพ่อครัวถามขณะคำนวณปริมาณวัตถุดิบที่มีอยู่
“ทุกมื้อ” เซียวอี้หยางเป็คนตอบ
“...อาจจะไม่พอ”
ปิงเหอเอาตั๋วเงินออกมาจำนวนหนึ่ง กล่าวว่า “ลองหาทางดูหน่อย”
หัวหน้าพ่อครัวมองถุงเงินและตั๋วเงินในมือ กล่าวพึมพำอย่างเหม่อลอย “...ข้าจะลองใช้เส้นสายดูขอรับ”
หัวหน้าพ่อครัวเดินออกไปโดยลืมไปเลยว่า ตนตั้งใจเข้ามาเพื่อถามเกี่ยวกับอาหาร ว่ามีปัญหาอะไร หรือคุณชายคนนั้นไม่ถูกปากตรงไหน แต่มานึกดูแล้ว ปัญหาอาจจะเป็ที่ตัวเด็กหนุ่มคนนั้นก็เป็ได้ คนที่มาด้วยมีท่าทางดีใจที่เห็นเขากินโจ๊กได้จนออกนอกหน้า
ปิงเหอปิดประตูหลังจากชายชราเดินออกไปแล้วก็ยิ้มอย่างแจ่มใส ขณะพูดอย่างรู้งานว่า “พอกลับไปข้าจะส่งคนไปซื้อข้าวกับน้ำแร่ ไม่ว่าอย่างไรก็จะหาทางเอามาให้ได้ขอรับ”
“อืม” เซียวอี้หยางรับคำสั้น ๆ หลังจากได้กินอะไรลงท้องบ้าง ก็ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีขึ้น ไม่หงุดหงิดฉุนเฉียวตลอดเวลาอีกแล้ว
โจ๊กเปล่าถ้วยนั้น เซียวอี้หยางละเลียดกินจนหมด นานแล้วที่เขาไม่ได้กินอะไรจนแน่นท้องเช่นนี้ การเดินทางมาที่นี่ไม่เสียเปล่าเสียทีเดียว
ปิงเหอเองก็อารมณ์ดีมากเช่นกัน เส้นทางจากเมืองหลวงมาที่นี่หากใช้ม้าเดินทางจะใช้เวลาราวยี่สิบวัน แต่ถ้าเป็การขนส่งจะใช้เวลาสองเท่า ตลอดเส้นทางคุณชายแทบไม่ได้กินอะไรเลย
ไม่ใช่คุณชายเื่มาก เขาแค่มีประสาทรับรสดีเกินไป ทั้งยังจมูกดีอีก
ความสามารถนี้ดูจะส่งต่อกันทางสายเื มารดาของคุณชายก็เช่นกัน คุณชายรองก็ด้วย ปิงเหอเห็นแล้วยังอดสงสารไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงท่านโหวที่เป็บิดาและสามี ท่านโหวเป็ห่วงมาก มีสีหน้าปวดใจทุกครั้งที่เห็นพวกเขาผ่ายผอมลงทุกวันจึงมักสรรหาของที่เขาว่าอร่อยมาให้ภรรยาและลูก ๆ ลิ้มลองเสมอ
ไม่ว่าไกลหรือลำบากแค่ไหน ก็จะไปหามาให้จงได้ ด้วยหวังว่าพวกเขาจะกินได้มากขึ้นอีกสักหน่อย
เวลายี่สิบวันที่เดินทางมา คุณชายกินอาหารที่เรียกว่ากินได้เต็มปากเพียงหนึ่งหรือสองมื้อเท่านั้น อย่างมากก็ฝืนกินข้าวเปล่าและดื่มน้ำผึ้งละลายน้ำร้อนประทังชีวิตทุกวัน
ฮ่องเต้เห็นเซียวอี้หยางเช่นนี้ยังทรงรู้สึกเวทนา พระองค์ถึงขนาดส่งพ่อครัวในวังหลวงมาให้ถึงสามคน อาหารเ่าั้ทำให้ฮูหยินและคุณชายทั้งสองกินได้มากขึ้น ท่านโหวดีใจเป็อย่างมาก ตกรางวัลให้พ่อครัวอย่างใจกว้างที่สุด อีกทั้งยังทำงานให้ฮ่องเต้อย่างอ่อนโยนทั้งที่ปกติมักคัดค้านงานบางอย่างอยู่บ่อยครั้ง และมักบอกอย่างตรงไปตรงมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีเท่าไหร่
แต่พอมีเื่นี้ ท่านโหวถึงกับพูดตักเตือนอย่างอ่อนโยนจนขุนนางท่านอื่นแปลกใจ ส่วนฮ่องเต้ก็ยิ่งดีพระทัย
ท่านโหวเป็คนเก่งมากทั้งยังเป็คนเก่าแก่ั้แ่ฮ่องเต้พระองค์ก่อน การได้คนเช่นนี้มาทำงานให้ ย่อมดี เขาไม่นอบน้อมเกินไป เห็นว่าไม่ดีก็จะคัดค้านและกราบทูลตรงไปตรงมา เสียแต่พูดจาห้วนไปหน่อย พอพูดอย่างเป็เหตุเป็ผลด้วยท่าทีอ่อนลง จึงทรงประทับใจมาก
ฮ่องเต้ปฏิบัติกับท่านโหวอย่างดี มักเรียกไปปรึกษาราชการอยู่บ่อยครั้ง ทั้งเปิดเผยและเป็ความลับ นับเป็คนสนิทคนหนึ่งก็ว่าได้ พระองค์มักเอาข่าวเื่ของอร่อย ๆ หรือพ่อครัวฝีมือดีไปบอกท่านโหวเสมอ ท่านโหวก็ยิ่งทำงานถวายหัว
คืนนั้นมีเื่เกิดขึ้นที่มุมหนึ่งของเมือง นั่นคือจวนของขุนนางกรมคลังที่ไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตมาก แต่ก็มีอำนาจไม่น้อย ไม่ว่าใครก็ต้องไว้หน้าเขาบ้าง
แต่ค่ำคืนนี้ กลับมีเงาประหลาดสองเงาะโเข้าออกจวนไปมา
เป้าหมายก็คือห้องนอนคุณชายของจวน ชายหนุ่มกำลังหลับสบายอยู่บนเตียง พลันต้องสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความใ มือสองข้างถูกมัดไพล่หลังเอาไว้ ที่ข้อเท้ายังถูกมัดจนแน่น ดวงตามืดสนิทเนื่องจากถูกผูกผ้าปิดตาไว้ ปากที่กำลังจะส่งเสียงร้องก็ถูกบางอย่างอุดไว้จนได้แต่ส่งเสียงอู้อี้
“อือ!” ชายหนุ่มตื่นตระหนกสุดขีด เขาตกอยู่ในความหวาดกลัวจนแทบจะฉี่ราด
เสียงอู้อี้ดังอยู่พักหนึ่งจากนั้นก็เปลี่ยนเป็เสียงร้องโอดโอยในลำคอ เสียงบางอย่างกระทบกันหนัก ๆ หลายครั้ง คุณชายจวนขุนนางตัวงออย่างเ็ป พยายามขดตัวลงเพื่อป้องกันตัวเองแม้จะไม่ได้ผลก็ตาม
เสียงร้องในลำคอกับเสียงตนเองถูกทุบตีไม่เบาเลย เหตุใดบ่าวด้านนอกจึงไม่ได้ยินเสียงหรือนึกเอะใจอะไร นี่จะไม่มีใครมาช่วยเขาจริง ๆ หรือนี่ ยิ่งเขาคิดเช่นนั้นก็ยิ่งหวาดหวั่นจนฉี่ราดออกมาจริง ๆ
ด้านนอก ถูกผู้บุกรุกจัดการเอาไว้แล้วจึงไม่มีใครมาช่วยคุณชายผู้นี้แน่ สาวใช้ก็ถูกทำให้หลับลึก กว่าพวกนางจะตื่นคงเป็ยามเช้านั่นแหละ
ผู้บุกรุกสองคนมีสีหน้าขยะแขยง แทบไม่อยากเชื่อว่าคุณชายผู้นี้จะฉี่ราดออกมาจริง ๆ แม้ตั้งใจจะกระทืบต่ออีกหน่อยก็ทำไม่ลงแล้ว ผู้บุกรุกคนหนึ่งจึงเตะขาที่ถูกมัดอยู่ให้เหยียดออก จากนั้นก็เล็งขาข้างเดียวกับที่ลู่เหวินหัก ยกเท้าขึ้นกระทืบลงไปแรง ๆ
ด้วยวรยุทธ์ของผู้ลงมือ ทำให้ขาข้างนั้นของคุณชายผู้เคราะห์ร้ายลั่นดัง
เป๊าะ!
ขาบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างสวยงาม กระดูกที่หักยังหักได้สวยมากด้วย ผู้ลงมือขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าผลลัพธ์เช่นนี้ดีหรือยัง อีกคนก็มองส่วนหัวของคนที่นอนเ็ปจนน้ำตาแตก อ้าปากกรีดร้องลั่น ขนาดมีของอุดปากไว้ยังเอาไม่อยู่ ก่อนจะมีคนมาเพราะเสียงร้อง ผู้บุกรุกจึงตัดสินใจคว้าแจกันใบงามที่มุมห้องมาทุ่มใส่หัวอีกฝ่าย
เพล้ง!
คุณชายผู้เคราะห์ร้ายสลบเหมือดแน่นิ่งไปทันที
“เ้าบ้า! เดี๋ยวก็ตายหรอก” คนที่หักขาดุด่าคนที่ทุ่มแจกันใส่
คุณชายสั่งให้มาสั่งสอนอย่างมากก็กระดูกหักนอนติดเตียงสักหลายเดือน แต่ไม่ได้บอกให้ฆ่า เอาแจกันทุ่มใส่ขนาดนั้น ประเดี๋ยวก็ตายหรอก
“จริงด้วย” อีกฝ่ายรีบก้มลงไปตรวจสอบลมหายใจ เมื่อเห็นว่ายังมีชีวิตอยู่ก็โล่งใจ เขาจำได้ว่าคุณหนูผู้นั้นถูกทำร้ายหัวกระแทกก็เลยคิดว่าต้องทำให้เป้าหมายหัวกระแทกด้วยนี่นา
เสียงแจกันแตกดังสนั่นจวน ทำเอาคนในจวนตื่นกันหมด เมื่อรู้ว่าต้นเสียงดังมาจากห้องของคุณชายก็รีบวิ่งตรงมา
ผู้บุกรุกพลิ้วกายจากไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงคุณชายผู้แสนโชคร้ายในสภาพอเนจอนาถ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ขุนนางกรมคลังผู้เป็บิดาถึงกับตัวสั่นด้วยความโมโห ทำร้ายบุตรชายคนเดียวของเขาถึงเพียงนี้ ใครมันช่างอาจหาญทั้งยังอุกอาจเข้ามาทำร้ายคนถึงในจวน
“ฉวีเอ๋อร์!” ส่วนฮูหยินผู้เป็มารดาแท้ ๆ ก็ร่ำไห้ นางกล่าวกับสามีอย่างน่าเวทนาว่า “ท่านพี่ท่านต้องแก้แค้นให้ลูกฉวีของเรานะเ้าคะ ท่านดูสิ ท่านดูสภาพของลูกเรา ข้าไม่ยอม!”
ขณะที่ฮูหยินเดือดร้อนจนเต้นผาง อนุสองคนของขุนนางกรมคลังกลับลอบหัวเราะ
คุณชายผู้นี้เป็คนชอบโอ้อวดอำนาจ แสดงนิสัยกร่างไปทั่ว คราวนี้คงไปหาเื่ผิดคนจนเขาตามมาเอาคืนเป็แน่ คิดไว้แล้วว่าสักวันจะต้องมีวันนี้
ฮูหยินที่มีบุตรชายก็เอาแต่รังแกพวกนางตลอดมา คอยดูเถอะนี่เป็โอกาสแล้ว ต้องฉวยโอกาสนี้ตั้งครรภ์ให้ได้
อนุทั้งสองเหลือบมองตากัน ความคิดช่างบังเอิญตรงกันอย่างไม่ได้นัดหมาย หากจะบอกว่านี่เป็โอกาสก็ถูก แต่ก็เป็การแข่งกันด้วย ทว่าแทนที่จะมาแข่งกันแล้วถูกฮูหยินกดขี่ สู้พักรบแล้วหาวิธียั่วยวนนายท่านดีกว่า อนุทั้งสองพยักหน้าน้อย ๆ ให้กันเป็อันเข้าใจตรงกันว่า ่นี้ฮูหยินคงทุ่มเทดูแลคุณชายที่าเ็ ไม่มีเวลามากีดกันอย่างทุกที โอกาสเช่นนี้มีน้อย ต้องรีบคว้าไว้
“รออะไรอยู่ รีบไปตามหมอมาสิ”
“ขอรับ” บ่าวรีบทำตามคำสั่งเ้านาย
ไม่นานก็ตามหมอมาได้ หลังตรวจแล้ว ขุนนางกรมคลังก็ถามอาการบุตรชาย
“เป็อย่างไรบ้างท่านหมอ”
“คุณชายขาหัก แต่กระดูกหักได้รูป หากต่อกลับแล้วรอให้แผลหายดีก็ไม่มีปัญหา สามารถกลับมาเดินเหินได้ดังเดิมแน่นอนขอรับ แผลที่ศีรษะดูจะน่าห่วงกว่า แผลใหญ่เืออกมาก แม้ไม่ถึงแก่ชีวิต แต่อาการอย่างอื่นคงต้องรอดูตอนคุณชายฟื้น”
หมอตรวจรักษาตามอาการ กระดูกหักได้รูปดีจริง ๆ ราวกับคนตั้งใจให้หัก ต่อกลับแล้วอยู่นิ่ง ๆ จนกว่าจะหายก็คงไม่ส่งผลกระทบต่อการเดินหรือวิ่ง
“ใช้เวลานานหรือไม่ เขาจะหายทันการสอบเซียงชื่อ* ใช่หรือไม่”
ที่กังวลก็คือเื่นี้ อีกไม่นานจะถึงการสอบเซียงชื่อแล้ว
“เอ่อ เกรงว่าจะหายไม่ทันขอรับ กว่ากระดูกจะสมานต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองเดือนแล้วยังต้องพักฟื้น ห้ามขยับตัวจนกว่าจะหาย ไม่เช่นนั้นกระดูกจะเคลื่อนผิดตำแหน่งอาจส่งผลต่อการเคลื่อนไหวได้ขอรับ แผลที่ศีรษะก็รุนแรงเอาเื่ การสอบเซียงชื่อในอีกสองเดือนนั้น เกรงว่า...”
“บัดซบ! ผู้ใดมันทำ คุณชายของพวกเ้าไปมีเื่กับใครมา ฮะ!” เสียงเกรี้ยวกราดดังลั่น
หากพลาดการสอบปีนี้ก็ต้องรอไปอีกสามปี นี่ไม่นับว่าเสียโอกาสอันยิ่งใหญ่ไปหรอกหรือ อะไรก็เตรียมเอาไว้หมดแล้ว เหล่าคุณชายจากเมืองหลวงก็ทำการสานสัมพันธ์ไว้แล้ว เสียเงินทองไปตั้งเท่าไหร่
บ่าวรับใช้ต่างหวาดกลัวต่อความโกรธเกรี้ยวของผู้เป็นายก่อนจะนึกย้อนว่า คุณชายไปมีเื่กับใครหรือไม่ เพราะ่นี้คุณชายระวังตัวมาก เนื่องจากใกล้จะสอบเซียงชื่อแล้ว
จะมีก็แต่...
“เมื่อสองวันก่อน คุณชายมีเื่กับคุณหนูลู่บ้านสามขอรับ”
“คุณหนูลู่บ้านสาม” คล้ายจะจำได้ “ใช่คุณหนูที่อ้วน ๆ หรือไม่”
“ใช่ขอรับ เป็นางนั่นแหละขอรับ”
“เ้าจะบอกว่าสตรีโง่งมที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลคนนั้นส่งคนมาตีเขางั้นรึ เ้าคิดว่าข้าโง่?”
สตรีที่ยังเอาตัวเองไม่รอดนางนั้นจะทำเื่อย่างนี้ได้อย่างไร เกรงว่าจะมีเื้ัน่ะสิ
..................................................................................................
* การสอบระดับมณฑลหรือภูมิภาค จัดขึ้นทุก ๆ 3 ปี ณ เมืองหลวงของแต่ละมณฑล เนื่องจากการสอบมักจัดขึ้นใน่ฤดูใบไม้ร่วง จึงเรียกการสอบในระดับนี้อีกชื่อหนึ่งว่า "ชิวซื่อ" หรือการสอบในฤดูใบไม้ร่วง
720
